All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 41 - Chapter 50

ยามเช้าของอีกวันก่อนยามเฉิน เยว่หัวลืมตาขึ้นช้าๆ ทอดสายตามองซุนลี่ที่นอนเปลือยเปล่า ท้าทายสายตาของเขายิ่งนัก เป็นเพราะนางเขี่ยผ้าห่มลงไปกองอยู่ปลายเท้า และเป็นเช่นนี้ทุกวัน มือหนาลูบไล้เรือนร่างของนางด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน แรงปรารถนาในตัวเขาที่มีต่อนางทำให้เขาอยากจะสอดใส่อีกครั้ง แต่ทว่านางกลับลืมตาขึ้นช้าๆ เขาจึงแสร้งนอนหลับต่อนางทอดสายมองเขาที่นอนหลับใหลตะแคงข้างหันมาทางนาง นางลูบใบหน้าของเขาแผ่วเบาและยิ้มบางๆ และรู้ด้วยความเมื่อคืนเขาลักหลับนางถึงสามครั้ง บางครั้งนางก็ตื่นขึ้นมา บางคราก็ปล่อยให้เขาลักหลับ“ต้าหวาง หม่อมฉันรักพระองค์” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนหวาน จูบลงบนริมฝีปากของเขาด้วยความรักที่มีให้เขา แต่กลับกลายเป็นว่านางโดนจูบและโดนลวนลามเสียเอง“ต้าหวาง” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ ขณะที่มองเขาเต็มตาหลังจากถอนริมฝีปากแล้ว“มาต่อกันดีกว่า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย นางเขยิบลุกขึ้นหมายจะลุกขึ้นก้าวเดินจากตั่งเตียง แต่เขาพลิกตัวนางลงมาอยู่ด้านล่าง“ต้าหวางนี้เช้าแล้ว ขุนนางคงรอต้าหวางออกท้องพระโรง” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มือเรียวนางทำอะไรไม่ได้

ซุนลี่ไล่เยี่ยหลินและเจาจวิน รวมไปถึงเหล่านางกำนัลออกไปได้สักพักหนึ่งแล้ว นางเดินไปที่หีบเสื้อผ้าของตน เอาชุดออกล่าสัตว์มาใส่ เดินไปที่ห้องอักษรเอากระบี่ที่ผนังใส่พกใส่ด้วย เอาผ้าสีดำคลุมทั้งตัว แล้วเดินออกจากประตูหลังที่มีทหารเดินผลัดเวรยามอยู่ แต่ยังมียามแน่นหนาอยู่กว่าแคว้นเยว่ของนาง ถึงกระนั้นซุนลี่ก็รู้จักพระราชวังหลวงแคว้นมู่เป็นอย่างดี เพราะนางเคยเดินสำรวจกับเหล่านางกำนัล นางจึงก้าวเดินเลาะไปจนทางประตูทางออก“เจ้าเป็นใครจึงออกมาในยามวิกาลเช่นนี้” ทหารประตูวังถามนางด้วยน้ำเสียงดุดันพอสมควร“ข้าเยี่ยหลินนางกำนัลของหวางโฮ่ว ข้าจะกลับไปหาเตี่ยของข้าที่กำลังป่วยหนัก” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วยื่นม้วนกระดาษที่ตราประจำพระองค์ของหวางโฮ่ว ทหารคลี่ม้วนกระดาษ ทหารอีกคนซึ่งเป็นหัวหน้ายามในค่ำคืนนี้ ก้าวเดินมาดูเช่นกัน เห็นว่าเป็นตราประทับของจริง ทหารทั้งสองจึงทำความเคารพนอบน้อมด้วยการกุมหมัดก้มหัวเล็กน้อย“เชิญขอรับ พวกเจ้าเปิดประตู” ทหารเปิดประตูให้นาง ซุนลี่จึงก้าวเดินออกไปทันที ไม่เหลียวหลังมองประตูวังหลวงแต่อย่างใด เพราะนางกลัวว่านางกำนัลของนางจะมาเจอเข้า จะทำให้นางไม่สามารถออกไปให้สี

“กระหม่อมตงเว่ย เจ้าเมืองเสี่ยวหยางขอถวายบังคมพระเจ้าค่ะ”ตงเว่ยถวายบังคมเยว่หัวและซุนลี่โดยทันที“ตามสบายเถิดเจ้าเมืองเสี่ยวหยาง” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้“ไปดูด้านในเถิด” เยว่หัวหันมาเอ่ยบอกกับซุนลี่ แล้วจับมือเรียวของนางเดินเข้าไปด้านในของชุนอิ๋งกง ซุนลี่ทอดสายตามองตำหนักหลังนี้ช่างดูใหญ่โต เมื่อเทียบกับเจียวฟางกงที่นางครอบครองอยู่ที่นี่ก็ใหญ่เทียบเท่ากัน“ที่นี่เป็นตำหนักของใครเพคะ ดูโอ่อ่างดงาม” ซุนลี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ที่นี่เป็นตำหนักเก่าของฟู่จวิน ครั้งที่พระองค์มาเป็นเจ้าเมืองแห่งนี้” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้“ไม่น่าเล่าถึงได้งดงาม” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“เมื่อเทียบกับความงามของเจ้าแล้ว ที่นี่ไม่ได้ครึ่งความงามของเจ้าเลย” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางมีสีหน้าที่ดูเขินอาย จึงทอดสายตามองไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตาเห็นมองหิ่งห้อยประมาณสี่ตัวถึงห้าตัวที่อยู่ และมองบนต้นไม้ไม่ต่ำกว่าสิบตัว นางจึงก้าวเดินออกไปนอกตำหนัก มองไปยังหิ่งห้อยที่บินวนอยู่บนต้นไม้ ซึ่งด้านล่างต้นไม้คือสระน้ำขนาดใหญ่ อาจทำให้หิ่งห้อยมาอาศัยอยู่ในต้นไม้แห่งนี้“มันสวยใช่หรือไม่” เยว่หัวเอ่ยถาม แล้วนำเสื้อค

“ข้าอภิเษกกับต้าหวางมาเกือบสามปี ไม่มีวี่แววว่าข้าจะตั้งครรภ์เลย หรือข้าเป็นหมัน”ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงวิตกกังวล ขณะที่ถักชุดคลุมมีดำอีกชุดหนึ่งไว้ใส่ในหน้าหนาว เพราะที่เมืองหลวงถึงช่วงหน้าหนาวก็จะหนาวมาก หิมะจะตกเป็นเวลาสองเดือนเต็มๆ“ผู้มีบุญคงยังไม่มาเกิดเพคะ หม่อมฉันว่าอีกไม่นานนี้ อาจจะมาก็ได้นะเพคะ” เยี่ยหลินเอ่ยบอกเพื่อปลอบใจนาง ไม่อยากให้นางคิดมาก เพราะเยว่หัวก็อยากได้หวางเย่ที่เกิดจากนางเช่นกัน“ข้าได้ยินว่ามาว่าเผ่าซีเยี่ยจะส่งอาซือเซี่ยหลินหลังมาเป็นผิงเฟยต้าหวางเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างเผ่าซีเซี่ยและแคว้นมู่ของเรา มีข่าวลือหนาหูว่าหลินหลังผู้นี้งดงามยิ่งนัก อีกทั้งเกอเกอของนางทั้งสองคนต่างมีลูกชาย ไม่แน่ว่านางอาจจะมีหวางเย่ให้ต้าหวางก็เป็นได้” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ทว่าในใจลึกๆ แล้วก็ไม่อยากให้เยว่หัวมีใครนอกจากนาง แต่จะทำอย่างไรได้ ฟ้าลิขิตให้มาเป็นหวางโฮ่ว ต้องยอมรับในข้อนี้ให้ได้ ถึงจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม“ต้าหวางต้องการให้หวางเย่กำเนิดจากหวางโฮ่วเพียงผู้เดียว แล้วประองค์ก็จะไม่รับผิงเฟยมาให้พระนางกังวลพระทัย” เจาจวินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“จะล

“หวางโฮ่วจะเสด็จไหมพระเจ้าค่ะ”เว่ยหรงกระซิบที่ข้างหูเยว่หัวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ด้านข้างเว้นว่างไว้ให้ซุนลี่ได้นั่ง ด้านข้างเยื้องลงไปฝั่งซ้ายมีอาซือเซี่ยหลินหลังนั่งอยู่ก่อนแล้ว ถัดไปจากนั้นคือขุนนางที่มาจากเผ่าซีเยี่ย ส่วนขุนนางของแคว้นมู่อยู่ด้านข้างเขา“ข้าคิดว่ามา” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทอดสายตามองตรงไปด้านหน้าที่มีนางร่ายรำอยู่ด้วยสายตาเย็นชา“หวางโฮ่วเสด็จ”เสียงของขันทีหน้าตำหนักดังขึ้น นักดนตรีและนางรำจึงหยุด ขุนนางทั้งหมดลุกขึ้นบังคมจ่างซุนลี่ จนกระทั่งนางก้าวเดินมายืนข้างเยว่หัว ตุนเอ้อร์หลานลุกขึ้นพร้อมกับจอกเหล้า“ข้าเป็นตัวแทนจากเผ่าซีเยี่ยขอถวายพระพรให้ต้าหวางและหวางโฮ่วให้ทรงพระเจริญหมื่นปี และสัมพันธ์ไมตรีระหว่างเผ่าซีเซี่ยและแคว้นมู่ตราบนานเท่านาน” ตุนเอ้อร์หลาน ราชทูตของเผ่าซีเยี่ยเอ่ยถวายพระพร“ตามสบาย” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้ ทุกคนจึงนั่งตามลงทันที เยว่หัวหันไปมองซุนลี่ และจับมือเรียวของนางที่เย็นฉ่ำยิ่งนัก“ในนี้ข้ามาอวยพรเจ้าให้มีหวางเย่ให้ต้าหวางโดยไว” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มไปยังเยว่หัวและหลินหลัง หลินหลังลุกขึ้นยืนใช้มือทั้งสองข้างขวาทับซ้ายก้มโค้งถว