All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 21 - Chapter 30

จ่างซุนลี่ลุกขึ้นจากเตียงเหล่านางกำนัลยกขบวนเข้ามาราวกับกองทัพเช่นทุกเช้า พวกนางพานางอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดงดงามเช่นทุกวัน วันนี้เหล่านางกำนัลเลือกชุดสีขาวตัวใน สีฟ้าตัวนอกลายกล้วยไม้ และชุดคลุมเป็นสีฟ้าลายเกลี้ยง สวมใส่เครื่องหัวทำมาจากหยกขาวสามชิ้น โดยชิ้นใหญ่อยู่ตรงกลางคล้ายลายเมฆาตรงกลางเป็นหินสีแดง หยกสองอันเป็นลายเมฆาแกะสลักอย่างงดงาม อีกทั้งยังสวมต่างหูทองเส้นยาวปลาย ตรงด้านปลายเป็นหยกสีขาวเป็นรูปหยดน้ำลายมน“วันนี้ทำไมพวกเจ้าจึงแต่งตัวข้ามากมาย ราวกับว่าจะเข้าวังไปหาหวางโฮ่ว หรือวันนี้ข้าต้องเข้าเฝ้า ทำไมพวกเจ้าไม่บอกข้าให้เตรียมตัวก่อน” ซุนลี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย“วันนี้หวางเย่จะพาหวางเฟยไปตงกง ที่ประทับของมู่กวงหลี่ไท่จื่อ เพราะว่าอีกหนึ่งเดือนกงจู่ต้องอภิเษกสมรสกับหวางเย่ พระองค์จึงให้หวางเฟยได้เรียนมารยาทและการครองเรือนจากซินหยางไท่จื่อเฟยเพคะ” เยี่ยหลินเอ่ยบอกเช่นนี้“ทำไมต้องเรียนด้วย” ซุนลี่ถามด้วยความสงสัย เพราะแคว้นเยว่ เหล่าหวางเฟยต่างก็ไม่ได้เล่าเรียนจากไท่จื่อเฟย“การเล่าเรียกการครองเรือนของเหล่าหวางเฟย ถือว่าธรรมเนียมเพคะ หญิงสาวทุกคนที่แต่งเข้าสกุลมู่ ต้องไปเรียนรู

“กงจู่ถือว่าเป็นคนที่หัวไวมากนะเพคะ พระองค์จดจำที่ข้าสอนได้ทุกอย่างในเวลารวดเร็วภายในสามอาทิตย์”เจิ้นหลินเอ่ยบอกซุนลี่ด้วยรอยยิ้ม และชื่นชมความสามารถ เพราะสิ่งที่นางสอนคือการครองเรือน ตำราโบราณ เล่าผีผาที่นางถนัดและการร่ายรำ“เจิ้นหลิน ท่านลองชิมขนมกุ้ย ที่ท่านสอนข้าเมื่ออาทิตย์ก่อนดู” ซุนลี่เอ่ยบอก เยี่ยหลินยกขนมดอกกุ้ยฮวาสีส้มมาวางบนโต๊ะ ตรงหน้าของนางเจิ้นหลินมองขนมกุ้ยฮัว แล้วขึ้นมาดูรูปร่างหน้าตาเป็นรูปพิมพ์ของดอกกุ้ยฮวา นางจึงกัดเพียงครึ่งและเคี้ยว รับรู้ถึงความหอมและความหวานจัดตัดกับเค็มเล็กน้อยจากเกลือ ซึ่งขนมกุ้ยฮวาของที่นี่จะหอมนำหวานจัด นางอยากพลิกแพลงให้เจิ้นหลินลองชิม“อร่อยมากเลยเพคะ ทั้งหอมและหวาน อีกทั้งยังเค็มที่ปลายลิ้น ซึ่งขนมกุ้ยจะหอมนำหวานจัด แต่ท่านใช้เกลือมาตัดให้กลมกล่อม” เจิ้นหลินเอ่ยบอกเช่นนี้ ซุนลี่พยักหน้าเล็กน้อยเจาจวินจึงรินชาดอกเหมยใส่ถ้วยให้เจิ้นหลิน เจิ้นหลินรับถ้วยชามาดื่มทำให้นางได้กลิ่นของดอกกุ้ยและกลิ่นของดอกมะลิ ยังมีน้ำผึ้งเจือปนทำให้เกิดความหวาน“นี่คือชาดอกกุ้ยผสมกับดอกมะลิ ยังมีน้ำผึ้งเพื่อเพิ่มความหวาน นี่คือสูตรของเหนียงชินของข้า” ซุนลี่เอ่

ไม่ทันที่เขาเอ่ยบอกจบประโยค นางกลับใช้มือเรียวข้างเดียวคว้าคอเขาโน้มลงมาบดจูบกับริมฝีปากของนางทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง อีกทั้งนางสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเขาราวกับนางจะเป็นฝ่ายจูบเขาเสียมากกว่า เขาจึงสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากของนางเช่นกันอย่างดูดดื่มราวกับโหยหาริมฝีปากของกันและกันมาแสนนาน เขาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ทอดสายตามองใบหน้าของนางด้วยความรักไม่ใช่ความหลงใหลเพียงชั่วครั้งชั่วคราว“เจ้ายอมเป็นของข้าใช่ไหม” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน นางไม่เอ่ยสิ่งใด กลับพยักหน้าเบาๆ ด้วยความเขินอาย เขาเห็นว่านางสมยอมมือหนาปลดเชือดคาดเอวออก ไม่ช้าเชือกนั้นก็หลุดออกจากเอวของนาง ทำให้เสื้อของนางปลดออกจากลำตัวชั้นที่หนึ่ง ชั้นที่สองและชั้นที่สามตามลำดับเขาทอดมองเรือนร่างขาวผ่องงดงามสว่างสู้กับแสงเทียนที่สลัวภายในห้องของเขา อีกทั้งเรือนร่างของนางยังเนียนละเอียดน่าสัมผัส อกที่ใหญ่อวบอิ่มล้นเกินตัว อีกทั้งหน้าท้องไม่แบนราบและไม่หนาจนเกินไป เพราะนางมีเรือนร่างที่ค่อนข้างอวบเล็กน้อย มันยังทำให้กลับร่องอวบอูมสีชมพูค่อนไปทางสีชาดอย่างเห็นได้ชัด เขาเองไม่เคยนอนกับผู้หญิงมาก่อน เขารู้สึกประหม่าอ

ซุนลี่ก้าวเดินเข้ามาในห้องนอนของเขา เห็นว่าเยว่หัวนั่งอ่านม้วนตำราบนตั่งตรงหน้าเป็นโต๊ะ มีถ้วยน้ำชาที่เย็นชืดและขนมดอกท้ออยู่หนึ่งชิ้นจากสี่ชิ้นที่กินไปหมดแล้ว“หวางเย่” ซุนลี่เอ่ยเรียกเขา เขาละตำรามองใบหน้าของนางด้วยรอยยิ้ม“เจ้าออกไปเดินเล่นมาหรือ” เขาเอ่ยถาม“วันนี้อากาศดีหิมะไม่ตก ข้าเลยออกไปเดินเล่น” นางเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา“หวางเย่ ข้าอยากออกไปเที่ยวตลาดได้หรือไม่” นางเอ่ยบอกเขาด้วยรอยยิ้ม“ลี่เอ๋อร์มาหาข้า” เขาเอ่ยบอก พร้อมกับอ้ามือรับนางด้วยเช่นกัน นางก็เดินมานั่งด้วยความงวยงง เขาโอบกอดนางแล้วจูบที่แก้มนวลเนียนแผ่วเบา“หวางเย่” นางเอ่ยบอกแผ่วเบาด้วยความเขินอายมองใบหน้าเขาที่ชิดใกล้แค่เอื้อม“มันต้องมีข้าแลกเปลี่ยนนะ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย“ท่านอยากได้อะไร” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขาก้าวเดินไปที่เตียงนอน นำเดินไปข้างตั่งเตียงมีหีบยาววางอยู่เป็นหีบไม้จันทน์ขาว ขาวลวดลายดอกท้อ แล้วเปิดหีบออกทำให้นางเห็นผีผาลวดลายดอกท้อบนหน้าผีผาของนางมาอยู่ที่เขาได้อย่างไร“เจ้าเล่นผีผาให้ข้าฟังสักเพลงหนึ่ง แล้วข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวตลาด” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แล

“ท่านไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอก เขาเป็นคนของข้า” ซุนลี่เอ่ยบอกเถ้าแก่เนี้ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วหันมาสนใจปิ่นปักผม ทำจากเงินทั้งอัน ตรงปลายของปิ่นปักผมเป็นรูปแกะสลักผีเสื้อสีชมพู อีกทั้งยังมีสายเงินยาวลงมาเป็นห่วงเล็กยาวถึงหกเส้น ปลายของสายเงินเป็นลูกกลมทำมาจากหยกขาว“ราคาเท่าไหร่” ซุนลี่เอ่ยถาม“ข้าเอาแค่หนึ่งตำลึงเงินเจ้าค่ะ ช่างตีขึ้นมาเป็นตัวผีเสื้อเป็นชิ้นเดียวด้วยความยากลำบาก” เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยบอกเช่นนี้ ซุนลี่มองด้วยแปลกใหม่เพราะในหีบเครื่องทองและเครื่องเงินของนางไม่มีปิ่นรูปผีเสื้อ ของนางมีแต่ของพระราชทานจากหวางโฮ่วแคว้นเยว่ และหวางโฮ่วแคว้นมู่ ซึ่งเป็นของล้ำค่านางจึงเก็บเอาไว้ไม่เคยคิดออกมาใส่เท่าที่ควร ถึงอย่างไรก็มีของพวกนี้อยู่แล้วนางจึงวางลงแล้วหันมาหาเยว่หัว“ข้าว่าไปดูร้านอื่นดีกว่า” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมกับนางกำนัลของนาง เยว่หัวหันไปหาหลี่เฉียง แล้วพยักหน้า หลี่เฉียงวางก้อนเงินให้สองก้อน เยว่หัวจึงหยิบปิ่นชิ้นที่ซุนลี่จับเมื่อครู่ใส่ในแขนเสื้อคลุม แล้วก้าวเดินตามนางมู่เยว่หัวจับมือจ่างซุนลี่วิ่งขึ้นมาบนกำแพงเมือง เหล่าทหารถวายบังคมโดยทันทีที่เขาสอ