All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 31 - Chapter 40

“ต้าหวางเสด็จแล้ว” เสียงของขันทีดังขึ้น ทำให้ทั้งสองหยุดโต้เถียงกัน ทุกคนในท้องพระโรงต่างบังคมมู่อวี้เฉินพร้อมกัน“ขอต้าหวางทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่น ๆ ปี” เหล่าขุนนางและหวางเย่ถวายบังคมพร้อมเพรียงกัน“ข้ามู่อวี้เฉิน ต้าหวางแคว้นมู่ ขอต้อนรับจิ้นเหอไท่จื่อแห่งแคว้นอัน และคณะที่เดินทางมา เพื่อเป็นการเจริญไมตรีทั้งสองแคว้น”“กระหม่อมจิ้นเหอ ไท่จื่อแห่งแคว้นอัน ขอเป็นตัวแทนต้าหวางแคว้นอัน เพื่อมาเจริญไมตรีระหว่างแคว้น ต้าหวางของกระหม่อมจึงส่งเครื่องบรรณาการเป็นหนังสัตว์และข้าวจากแคว้นอันมาถวาย พร้อมกับเครื่องทองอีกร้อยหีบนำมาถวาย” จิ้นเหอเอ่ยบอก“ขอบพระทัยฝากไปยังต้าหวางแคว้นอันด้วย ว่าเรามู่อวี้เฉินน้อมรับไมตรีในครั้งนี้” มู่อวี้เฉินเอ่ยบอกเช่นนี้“พระเจ้าค่ะ” จิ้นเหอเอ่ยบอก“พวกเจ้าไปนั่งกันเถอะ” มู่อวี้เฉินเอ่ยบอก เหล่าหวางเย่และเหล่าขุนนางก้าวเดินไปนั่งที่พื้นยกสูง โดยตรงด้านหน้าของเขามีโต๊ะวางเอาไว้“ไท่จื่อเฟย และเหล่าหวางเฟยเสด็จแล้วพระเจ้าค่ะ” ขันทีหน้าท้องพระโรงเอ่ยบอกขึ้น ซินหยางก้าวเดินนำหน้าฟูเหรินสามคน รวมไปถึงซุนลี่ที่เดินตามหลังสุด เพราะเป็นหวางเฟยของซื่อหวางเย่ จิ้

“ท่านแต่งทัพไปสองหมื่นไปทางเมืองตงหาน เราจะไม่ผ่านเมืองหยางเซี่ย เพราะเป็นชัยภูมิแนวเขาสลับซับซ้อน คนที่อยู่บนเขาจะได้เปรียบมาก ข้าจะอ้อมเขาตัดผ่านไปทางเมืองตงหาเพื่อเข้าตี” เยว่หัวเอ่ยบอก“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพระเจ้าค่ะ” อิ๋งเฉียงเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินออกไป“อาเฉียง ข้าอยากให้เจ้าทำภารกิจให้ข้าสืบอย่างลับๆ เรื่องการสวรรคตของฟู่จวินและการลอบวางยาต้าหวางว่าใครเป็นคนสั่งการ แล้วรีบมารายงานให้ข้า ที่ข้ายุติเรื่องนี้ไปสามเดือน เพราะข้าอยากให้มันตายใจ เมื่อสามวันก่อน ต้นเครื่องในตำหนักตายไปสามคนแล้ว” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดเยว่หัวให้เว่ยหรงและหลี่เฉียงหยุดการสืบหาผู้ที่วางยามู่อวี้เฉิน เพื่อจะสาวตัวผู้บงการว่าเป็นใคร และให้มู่กวงหลี่หยุดภารกิจนี้ด้วยเช่นกันเพื่อความปลอดภัย“วันรุ่งพรุ่งนี้เป็นวันฉลองวันเกิดของมู่กวงหลี่ ซานตี้ให้ทหารของเราปิดล้อมกำแพงเมืองทางด้านทิศตะวันตก ซีเหลียนแสร้งทำเป็นว่าอยู่ในงานเลี้ยงพอสบโอกาสให้สังหารเหล่าองครักษ์ หนานผิงเจ้าคอยจับตาเยว่หัวเอาไว้ ถ้าเป็นไปได้สังหารมันโดยทันที งานนี้เราจะพลาดไม่ได้” มู่หลี่หวางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ไม่

ซุนลี่ก้าวเดินเข้ามาในห้องฉลองพระองค์ มองชุดฉลองพระองค์สองชุดที่เป็นสีดำสนิทคลายกัน โดยชุดตัวแรกเป็นเสื้อผาวสีทองไร้ลวดลาย เสื้อตัวกลางเป็นเสื้อลายดอกกล้วยไม้ เสื้อตัวนอกเป็นเสื้อสีดำลวดลายมังกร ส่วนชุดของนางเป็นลายหงส์ แล้วมองตรงหีบมีผาดคาดเอวตรงกลางเป็นรูปดอกกล้วยไม้ทำมาจากทองคำ“หวางเฟย ฉลองพระองค์ของต้าหวางเสร็จแล้วเพคะ” เสียงของช่างพระภูษาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอกน้อม“เหมี่ยนกวานเสร็จแล้วหรือยังแล้ว” ซุนลี่เอ่ยถาม (เหมี่ยนกวาน คือ “เหมี่ยนกวาน” หรือ “มาลามงกุฎ” เป็นเครื่องประดับศีรษะของ ฮ่องเต้มีลักษณะเป็นหมวกรูปทรงกระบอกม้วนอยู่บนศีรษะ และประดับด้วยลูกปัดหยก 5 สีแขวนด้านหน้าและด้านหลัง)“ใกล้เสร็จแล้วเพคะ” ช่างภูษาเอ่ยบอกเช่นนี้“หวางเย่ไปไหน ข้าไม่เห็นพระองค์มาตั้งแต่เช้าแล้ว” ซุนลี่เอ่ยถามเจาจวิน“หวางเย่กำลังเซ่นไหว้อดีตต้าหวางทั้งสองพระองค์อยู่เพคะ” เจาจวินเอ่ยบอก“ข้าจะไปหาพระองค์”เยว่หัวยืนในห้องบรรพชน เยว่หัวทอดสายตามองภาพวาดของต้าหวางแคว้นมู่ทั้งสองพระองค์บนฝาผนัง โดยมีเว่ยหรง และหลี่เฉียงยืนอารักขาเช่นเคย“ฟู่จวิน ต้าเกอ กระหม่อมขอยกจอกเหล้าให้ทั้งสองพระองค์ ข้าได้กำจัดผ

จ่างซุนลี่ตื่นขึ้นมาในยามเช้า ทอดสายตามองรอบตำหนักกลับไม่เห็นนางกำนัลเช่นทุกวัน แต่ทว่ากิ่งดอกท้อเต็มตำหนักจัดไว้อย่างสวยงาม มีกลีบกุหลาบแดงและกุหลาบสีขาวโปรยอยู่บนพื้น ส่วนหนึ่งทำเป็นรูปหัวใจตรงกลางอยู่ตรงกลางห้อง ล้อมด้วยดอกเบญจมาศ จึงลุกขึ้นก้าวเดินไปดูหน้ากระจกที่มีชุดที่ส่งมาใหม่เป็นสีชมพูอ่อนดิ้นทองคำทั้งชุด“เจ้าชอบหรือไม่ นี้ขนมดอกท้อ ข้าให้เยี่ยหลินทำมาให้” เยว่หัวเอ่ยบอก ขณะที่เขาก้าวเดินเข้ามาในตำหนัก พร้อมกับถาดขนาดเล็ก ในถาดนั้นมีจานใบเล็ก ใส่ขนมดอกท้อไว้สองชิ้น เขานำถาดขนมวางไว้บนโต๊ะอาหาร นางหันมามองใบหน้าเขา เขาทอดสายตามองนางช่างอ่อนโยนทอแสงเป็นประกาย ทำให้นางเห็นว่าเขารักนางแค่ไหน มือหนาหยาบกระด้างข้างหนึ่งของเขาลูบที่ใบหน้าของนางแผ่วเบา ด้วยความรักสัมผัสถึงความรักที่เขามีให้กับนางไม่เคยจางหาย เขาจึงดึงนางเข้ามาโอบกอด“ข้ารักเจ้ายิ่งนัก ใจของข้า ร่างกายของข้า มันเป็นของเจ้าทั้งหมดตั้งแต่ครั้งแรกที่ข้าเจอเจ้าในเมืองฉางหยาง บัดนี้ข้าขอมอบความรักที่ข้ามีทั้งหมดให้เจ้าเพียงผู้เดียว และตลอดไป” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วจูบลงบนริมฝีปากของนางด้วยความรัก แล้วเรียวมือข

“ต้าหวาง...ต้าหวาง...ต้าหวาง...เยว่หัว”เสียงของนางที่ดังขึ้น ทำให้เยว่หัวที่ทอดกายนอนเคียงข้างนางตื่นขึ้นทันทีด้วยความแปลกใจและตื่นตกใจในเพลาเดียวกัน เขาจึงลุกขึ้นนั่งเขย่าตัวนางให้ตื่น“ลี่เอ๋อร์...ลี่เอ๋อร์...ตื่น...ตื่น...ลี่เอ๋อร์...” เขาเอ่ยบอกนาง นางลืมตาขึ้นด้วยความแตกตื่นตกใจสวมกอดเขาร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด“เยว่หัว...เยว่หัว...” นางเอ่ยเรียกเขา ขณะที่กอดร่างเปลือยเปล่าของเขาไว้แน่น“เจ้าฝันถึงสิ่งใด เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ และใช้มือจับใบหน้านางที่เต็มไปด้วยน้ำตา เขาจึงใช้มือหนาเกลี่ยน้ำตาของนางทั้งสองข้าง“ข้าฝันว่าพระองค์จะไปจากหม่อมฉัน” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ยังตื่นตกใจไม่หาย“ความฝันก็คือว่าฝัน เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ข้าจะอยู่กับเจ้าไม่ไปไหนทั้งทิวาและราตรี” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และสวมกอดนางอีกครั้ง เขายกขานางขึ้นนั้นนั่งบนตัก เขาจูบริมฝีปากให้นางคลายกังวล นอนลงบนตั่งนอน ทำให้นางนอนอยู่บนตัวเขาและสวมกอดนาง“มันเป็นเพียงความฝันอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ข้ายังอยู่กับเจ้าที่นี่ ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าให้เดียวดายเป็นแน่แท้ นอนบนตัวข้า เจ้าจะได