All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 1 - Chapter 10

กาลเพลาผันเปลี่ยนไปถึงสิบห้าปี ในช่วงฤดูคิมหันต์ของปีนี้พืชผลออกดีนักแล เพราะแคว้นเยว่ไม่หนาวทั้งปีเช่นแคว้นมู่ที่อยู่เหนือแคว้นเยว่ขึ้นไปอีกหลายพันลี้ อีกทั้งแคว้นเยว่ติดทะเลทำให้ข้าขายสะดวกยิ่งนัก จึงมีแคว้นต่างๆ เข้ามารุกรานอยู่เป็นเนืองๆ โดยมีแคว้นที่เป็นศัตรูตัวสำคัญ คือแคว้นมู่ ที่ได้เมืองท่าของแคว้นเยว่ไปหลายเมืองตลอดสามปีที่ผ่านมา โดยผู้นำทัพมีตำแหน่งเป็นหวางเย่ ควบด้วยตำแหน่งต้าซื่อหม่า เขาเก่งกล้าชำนาญศึกหาตัวจับยากด้วยวัยสิบห้าปีแค่นี้เขากลับยึดแคว้นได้ทั้งสิ้นสามแคว้น และเผ่าอีกสิบสี่เผ่า ทำให้หลายแคว้นต้องยอมสวามิภักดิ์ ทำให้ต้าหวางแคว้นเยว่เริ่มหวั่นใจยิ่งนัก (ต้าซื่อหม่า แปลว่า เสนาบดี)หญิงสาวใบหน้างดงามราวกับเทพธิดามาจุติในร่างของมนุษย์ นางมีใบหน้าเป็นวงกลมดุจพระจันทร์เต็มดวง หน้าผากกว้างได้รูป ดวงตากลมโต นัยน์ตาสีดำเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน แก้มทั้งสองข้างเป็นสีชมพูระเรื่อราวกับผลลูกท้อสุกพร้อมกิน ริมฝีปากเป็นกระจับสีกลีบบัวชมพูเหมือนมีใครมาทาเอาไว้ นางเป็นกงจู่พระองค์โตแห่งแคว้นเยว่ สกุลจ่างซุน ฟู่จวินนามว่าจางซุนเค่อ เหนียงชินมีนามว่าหวังอิง มีตำแหน่งเป็นหวางโฮ่ว

มู่เยว่หัว ซื่อหวางเย่ ทอดสายตามองโคมไฟที่ลอยสู่ท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี้ บนกำแพงเมืองตรงประตูฉางเฉิน เป็นประตูหน้าเมือง เป็นภาพที่งดงามยิ่งนักในเทศกาลซ่างหยวน เขายืนกับเหล่าองครักษ์เสื้อแพร พวกเขาเหล่านั้นยืนอารักขาเมื่อเขาไปก็ตาม องครักษ์เสื้อแพรติดตามไปด้วย“อาหรง ทางด้านชายแดนแคว้นเยว่ แม่ทัพหม่าถอนทัพกลับมาหรือยัง” เยว่หัวเอ่ยถามเว่ยหรง องครักษ์คนสนิทที่เป็นเพื่อนเรียน โดยเตี่ยของเขาเป็นแม่ทัพเว่ยผู้ล่วงลับ (เตี่ย แปลว่า พ่อ)“ทางชายแดนฝ่ายเราถอนทัพกลับมาแล้วพระเจ้าค่ะ” เว่ยหรงเอ่ยบอกเช่นนี้“อีกสามวันข้าจะนำทัพไปด้วยตัวเอง” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ซื่อหวางเย่ พระองค์พึ่งเสด็จกลับมา อย่าพึ่งไปออกรบเลยพระเจ้าค่ะ ข้าขออาสาไปทำศึกเอง” หลี่เฉียงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลี่เฉียงก็เป็นสหายของเยว่หัวในวัยเรียนเช่นกัน เตี่ยของเขา คือ เจ้ากรมอาญา“ข้าออกรบตั้งแต่อายุสิบสาม เพื่อต้องรวบรวมแผ่นดินทั้งห้าแคว้นให้เป็นหนึ่งเดียวในเร็ววัน เพื่อใต้หล้าไม่ต้องทำศึกลูกหลานแคว้นมู่จะได้มีที่ทำกิน” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“รายงาน” เสียงของทหารผู้หนึ่งก้าวเดินเข้ามา พร้อมกับยื่นม

“ด้านหน้าพระองค์คือเมืองฉางหยางเมืองหลวงของแคว้นเยว่ มองลงไปในเมืองหลวงมีการตรวจตราแน่นหนา” หลี่เฉียงเอ่ยบอกเยว่หัวที่นั่งอยู่บนหลังม้า ขณะที่ทหารส่วนหนึ่งที่ติดตามมาอยู่บนริมผา มองลงไปเบื้องล่างคือเมืองฉางหยาง“ข้าต้องการเข้าไปในเมืองรู้ใช่ไหมว่าต้องทำเช่นไร” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้“พระเจ้าค่ะ หวางเย่” หลี่เฉียงน้อมรับค่ำสั่ง แล้วขี่ม้าออกไปทันทีเยว่หัวพร้อมด้วยทหารส่วนหนึ่งสวมใส่ชุดของชาวเมืองแคว้นเยว่ เยว่หัวใส่ชุดคุณชายสีขาวสะอาดตา แล้วทำป้ายหยกตระกูลเฉียงอัน ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ของแคว้นเยว่ และเฉียงอันอิ๋งป่ายเป็นต้าซื่อคงมีผู้คนนับหน้าถือตา ทำให้เยว่หัวและทหารเข้ามาในเมืองหลวงปะปนกับเหล่าผู้คนในเมืองอย่างง่ายดาย“พ่อหนุ่มมาทำอะไรแถวนี้ เจ้าคงมาต่างเมืองสินะ” ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา แล้วมายืนต่อหน้าเยว่หัว โดยมีเว่ยหรง หลี่เฉียง และองครักษ์ชุดดำสี่คน และอีกหลายคนที่ปะปนเป็นชาวบ้าน พวกเขาทั้งหมดสวมใส่ชุดของชาวบ้านที่หาซื้อนอกเมืองมาได้ และพวกเขาอยู่เคียงข้างเยว่หัวเพื่อสังเกตการณ์โดยรอบ“ใช่ ข้ามาหาญาติที่ไม่ได้เจอกันมานาน เห็นว่าด่านตรวจก่อนเข้าประตูเมืองไม่ค่อยมีทหารประจำการมา

จ่างซุนลี่รู้สึกปวดหัวด้วยอาการเมาค้างจากเมื่อคืนวาน อาจเป็นเพราะนางไม่เคยดื่มมันมาก่อน นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพราะได้กลิ่นน้ำแกงโชยเข้ามาในห้อง นางมองไปยังรอบห้องไม่ใช่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม แต่เป็นห้องสีแดงทั้งห้องรวมไปถึงม่านที่อยู่ในห้อง ราวกับห้องของหญิงคณิกาในหอคณิกาของเมืองหลวงนางทอดสายตามองไปยังหน้าต่างเห็นว่ามีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงริมหน้าต่าง นางจำได้ดีว่าเขาคือหวงเซียะ นางจึงรีบเปิดผ้าห่มดู ดูว่าเสื้อผ้าอยู่ครบไหม ปรากฏว่าเสื้อผ้าของนางอยู่ครบถ้วน ทำให้นางวางใจไปเปลาะหนึ่ง อีกทั้งนางก็ไม่ได้เจ็บที่กลีบร่อง นางจึงสบายใจเปลาะที่สอง“เจ้าตื่นแล้วหรือ ดูท่าเจ้าไม่เคยดื่มสุรามาก่อน ดื่มน้ำแกงสร่างเมาเสียหน่อย” เยว่หัวเอ่ยบอก แล้วยกถ้วยน้ำแกงโสมส่งให้นาง นางจึงรับเอาไว้และดื่มเพียงคำ กลืนด้วยความยากเย็น“ทำไมมันขมแบบนี้” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง และมีสีหน้าขยะแขยงในน้ำแกงถ้วยนี้“ดื่มอีก เดี๋ยวข้าจะให้น้ำตาลปั้น” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มกว้างน้อยคนที่จะเห็นเขายิ้มเช่นนี้ นอกจากหวางโฮ่วที่เคยได้เห็นรอยยิ้มของเขาแต่นั่นก็ก่อนที่เขาออกรบเมื่อสองปีก่อน“ข้าไม่ใช่เด็ก” นางเอ่ยบอก

มู่เยว่หัวควบม้าภายในหนึ่งวันเต็มเข้ามาในเมืองหลวงของแคว้นมู่ ด้วยทหารฝีมือดีร้อยนาย ทำให้ทุกคนในเมืองหลวงต่างงวยงงยิ่งนัก รวมไปถึงเหล่าขุนนางที่อยู่ตามทางที่รู้จักเยว่หัว ต่างแตกตื่นตกใจ เพราะข่าวแจ้งมาว่ามู่เยว่หัวจะกลับมาอีกสองถึงสามวันทหารหลวงเปิดประตูวังทันทีเมื่อม้าของเยว่หัวมาถึง เพราะต้าหวางมีพระกระแสรับสั่งว่า เยว่หัวสามารถถือกระบี่เข้าท้องพระโรงได้ และไม่ต้องขานชื่อในเพลาเข้าเฝ้า เยว่หัวรวมไปถึงเว่ยหรง และหลี่เฉียงเข้าวังเพียงสามคนเท่านั้น นอกนั้นรออยู่ตรงพระราชฐานชั้นนอกเพื่อรอรับคำสั่งเยว่หัวมาถึงตงกง มีทหารล้มตายหลายคนอยู่หน้าตำหนัก ทหารหลายคนยืนอยู่ตามจุด ทหารอีกส่วนขนศพออกไป ส่วนทหารสองคนเปิดประตูตำหนักออก เยว่หัวพร้อมกับองครักษ์ทั้งสองก้าวเดินเข้าไปในตำหนัก กลับเห็นว่ามีทหารหลายสิบคนล้ม และข้าวของกระจัดกระจาย ส่วนไท่จื่อนั่งอยู่ตรงบันไดทางขึ้นไปยังห้องบรรทม แต่ทว่าชุดสีขาวสะอาดตาของไท่จื่อเต็มไปด้วยเลือด ในมือหนามีกระบี่ที่คล้ำบนพื้น“เกิดสิ่งใดขึ้นในตงกงแห่งนี้” เยว่หัวเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ข้าไม่เป็นอะไรซื่อตี้ เดี๋ยวเจ้านอนด้วยกันกับข้าที่นี่ ข้าจะให้อาหู่จัดห้องใ