All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 51 - Chapter 60

“ถวายบังคมพระเจ้าค่ะ...”พ่อครัวหลวงต่างถวายบังคมซุนลี่ที่มีมากกว่าสามสิบคน ขณะที่ซุนลี่ก้าวเดินเข้ามาในครัวหลวงแล้ว“ตามสบาย...” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“กระหม่อมเครื่องปรุงไก่ตุ๋นเหล้ากุ้ยฮวาเตรียมไว้แล้วพระเจ้าค่ะ” หัวหน้าพ่อครัวเอ่ยบอกเช่นนี้“ขอบใจ” ซุนลี่เอ่ยบอก แล้วก้าวเดินไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมวัตถุดิบที่นางสั่งที่มีอย่างครบถ้วน นางจึงเริ่มทำไก่ตุ๋นเหล้ากุ้ยฮวา“ให้กระหม่อมช่วยนะพระเจ้าค่ะ” หัวหน้าพ่อครัวหลวงเอ่ยบอก ขณะที่นางปรุงไก่และหมักทิ้งเอาไว้“ไม่ต้อง ข้าต้องการจะทำเอง” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้นางทำเพียงลำพัง พ่อครัวหลวงหลายคนยืนจดวิธีการทำของซุนลี่โดยละเอียด เพื่อว่าต้องทำไก่ตุ๋นเหล้าดอกกุ้ยถวายในอนาคตหลังจากทำไก่ตุ๋นเหล้ากุ้ยฮวาได้หนึ่งชั่วยามครึ่ง รวมถึงเพลาอบหนึ่งชั่วยาม ซุนลี่สั่งพ่อครัวหลวงนำไก่ทั้งหมดสิบตัวออกมาจากเตาอบมาวางไว้บนจาน และจัดจานใบใหญ่ด้วยต้นหอมที่หันเอาไว้ และลาดด้วยเหล้ากุ้ยฮวา“น่ากินจังเพคะ” เยี่ยหลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ทอดสายตามองไก่ตุ๋นเหล้าที่มีสีสันและกลิ่นหอมน่ากิน“หอมกลิ่นเหล้าลอยมาเลยพระเจ้าค่ะ” ฟางเหอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มองไก่ตัวใหญ่ที

“หนาวไหม”เยว่หัวเอ่ยถามซุนลี่ เพราะอากาศหนาวเย็น แต่ถือว่าไม่เย็นมาก เท่ากับช่วงฤดูหนาว เขาและนางสวมใส่ชุดสีดำสนิทเป็นคุณชายลูกขุนนาง ส่วนนางสวมใส่ชุดสีม่วงลูกคุณหนู โดยมีเจาจวินและฟางเหอติดตามมาด้วย อีกทั้งมีองครักษ์เสื้อแพรอีกประมาณยี่สิบคน ส่วนองครักษ์เสื้อแพรอีกห้าสิบคนคอยสังเกตการณ์พวกเขาล้วนแต่งชุดของชาวบ้านด้วยกันทั้งสิ้นเยว่หัวและซุนลี่นั่งอยู่บนรถม้าคันเดียวกัน“ไม่...หม่อมฉันไม่หนาวเพคะ” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม“รู้ไหม...ข้าไม่นั่งรถม้ามานานเท่าไหร่แล้ว” เขาเอ่ยถามนาง“หม่อมฉันเห็นว่าพระองค์ชอบขี่ม้า”“ชีวิตของข้าอยู่บนหลังม้ามาตลอด สู้รบกับศัตรูมาโดยตลอด ยามสงบข้าก็ขี่ผิงอันไปยังทุ่งกว้าง ร่ำสุราไปวันๆ ไม่เคยคิดอยากจะเข้าวังแม้แต่น้อย”“แต่ตอนนี้ พระองค์ควรจะอยู่ในวังมากกว่าเก่า” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม และจับมือหนาหยาบกระด้าง อาจเป็นเพราะจับกระบี่มาโดยตลอด เขาจับมือเรียวของนางขึ้นมาจูบ นางจึงปล่อยมือออก ด้วยความเขินอาย“นางพญาหงส์ของข้า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“กำไลจร้า...กำไรสวยๆ”เสียงของเถ้าแก่เนี้ยร้องเรียกลูกค้าในตลาดสด ซุนลี่กับเยว่หัวจับมือกันและกันก้าวเดิน

“ท่านหวง เชิญท่านมาที่ห้องรับรองก่อนเดี๋ยวท่านผู้ตรวจการกำลังจะมาพบท่าน”ทหารผู้นั้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม และผายมือเชิญเยว่หัวและซุนลี่ รวมไปถึงเจาจวิน จื่อฮั่ว และราชองครักษ์ทั้งสอง องครักษ์เสื้อแพรอีกแปดคนยกหีบสี่ใบเข้ามาในจวนเยว่หัวก้าวเดินเข้ามายังห้องรับรองที่ดูงดงาม ภายในมีเครื่องใช้สอยมากมาย ไม่ว่าจะเป็นแจกันหรือแม้กระทั่งเครื่องกระเบื้องลายครามล้วนเป็นราคาที่สูงค่า จะว่าไปขุนนางระดับสูงยังไม่มีของมีค่ามากเช่นนี้เลย“มาแล้ว” เว่ยหรงเอ่ยบอก ขณะที่ชายวัยกลางคนแต่งตัวดูดียิ่งนัก เยว่หัวจำได้ดีเขาเป็นผู้ตรวจการของเมืองหลวงตั้งแต่ต้าหวางพระองค์ก่อน“เจ้าคงเป็นหวงเซียะสินะ” ฮัวอู่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบและนั่งลงบนตั่งที่มีฟูกอยู่“ข้าอาหลงนำผ้าแพรชั้นดีมาขายให้กับนายท่าน” เยว่หัวเอ่ยบอก“ทำไมเจ้า...ไม่ทำความเคารพข้าก่อนเล่า” ฮัวอู่เอ่ยถามเยว่หัว ตั้งแต่เขาเขามาเยว่หัวยังไม่ทำความเคารพนอบน้อมเขาเลย ต่างจากผู้อื่นแทบจะคลานเข่าเข้าหา“ขออภัยด้วย คนที่ข้าจะทำความเคารพแด่เขา คือฟู่จวิน เหนียงชินและผู้ที่ทำคุณงามความดี” เยว่หัวเอ่ยบอกเสียงเรียบ“ข้าเป็นถึงผู้ตรวจการ แต่เจ้ามายอกย้อน

“แคว้นอันมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง” เยว่หัวเอ่ยถามเว่ยหรงด้วยน้ำเสียงเรียบ ขณะที่ม้วนฎีกาใส่ในถาด“ตอนนี้สายของเรา...ดูการเคลื่อนไหวของจิ้นเหอไท่จื่อและมู่ไป่อวี้หวางเย่ ในตอนนี้ยังไม่มีการเคลื่อนไหวเลยพระเจ้าค่ะ” เว่ยหรงเอ่ยบอกเช่นนี้“จับตาดูให้ดี ถ้าจับเป็นมู่ไป่อวี้และพวกได้ เรื่องภายในก็จะได้จบสิ้น” เยว่หัวก้าวเดินออกจากเก้าอี้ ไปยังแผนที่ชัยภูมิแคว้นทั้งเจ็ดที่อยู่บนพื้นกลางห้อง แล้วให้ไม้ยาวเขี่ยม้าไปยังแคว้นอัน“ต้าหวาง” ซุนลี่เอ่ยบอกและถวายบังคมเยว่หัว เหล่าทหารที่อยู่ในห้องทรงงานต่างถวายบังคม และก้าวเดินออกไป“ลี่เอ๋อร์” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ทอดสายตามองซุนลี่ที่ก้าวเดินเข้ามา เขาจึงวางไม้ไว้ที่เดิม นางเข้าสวมกอดเขาโดยทันที เขาจึงโอบกอดนางเช่นกันด้วยรอยยิ้ม“เหนื่อยไหม หม่อมฉันเป็นห่วงเลยเข้ามาหาในห้องทรงงาน หม่อมฉันมารบกวนเจ้าหรือไม่” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานสายตาเงยใบหน้ามองด้วยสายตาออดอ้อน เขาเผยยิ้มมองนางด้วยความเอ็นดู“ข้าหายเหนื่อยเมื่อได้เห็นเจ้า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วก้มลงจูบริมฝีปากของนาง นางตอบรับเขาด้วยความรัก เขาใช้มือดันหลังนางให้แนบชิด นาง

“เจ้าทุกคนต้องพักอยู่ในซือซิงกง ตำหนักแห่งนี้มีมากกว่าพันห้อง หน้าห้องจะเขียนสลักชื่อของเจ้าไว้แล้ว”ฟางเหอเอ่ยบอกต่อหน้าของหญิงสาวทั้งห้าคน พวกนางจะมีนางกำนัลคนละหนึ่งคนเพื่อคอยรับใช้ นางกำนัลเหล่านั้นเป็นสาวใช้ที่มาจากบ้านของนาง และมีนางข้าหลวงคอยรับใช้อีกสามคน ต่างจากตำหนักของเจียวฟางกงของซุนลี่ ซึ่งย้ายไปอยู่หมิงเยว่กง ในฐานะของหวางโฮ่วนางมีนางกำนัลยี่สิบคนหรือมากกว่านั้น และมีขันทีสิบสองคนหรือมากกว่านั้น“เจ้าค่ะ” เหล่าผิงเฟยและสาวใช้เอ่ยบอกพร้อมกัน“พวกเจ้าจะได้รับตำแหน่งแรกของการเป็นผิงเฟย คนที่พวกเจ้าต้องให้ความเคารพเท่าเทียบกับต้าหวาง จ่างซุนลี่หวางโฮ่ว พระนางใหญ่ที่สุดในฝ่ายใน เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ต้องถวายบังคมทุกครั้ง นอกจากนี้คนที่พวกเจ้าต้องให้ความเคารพด้วยคือ อาซือเซี่ยหลินหลัง นางมีฐานะเป็นฟูเหริน มีตำแหน่งรองจากหวางโฮ่ว” ฟางเหอเอ่ยบอกเช่นนี้“เจ้าค่ะ” เหล่าผิงเฟยน้อมรับคำสั่ง“ตอนนี้สมควรแก่เวลา ข้าต้องขอตัว” ฟางเหอเอ่ยบอก แล้วก้าวเดินออกไปพวกนางต่างทำความเคารพ หลังจากที่จื่อฮั่วไปแล้ว พวกนางเดินจากไปที่เรือนของตัวเองที่ราชสำนักกำหนดไว้ให้“หวางโฮ่วนางเป็นคนแบบไหน”