บททั้งหมดของ จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: บทที่ 61 - บทที่ 70

ซุนลี่สวมใส่ชุดสีกลีบบัวชมพูลายดอกกล้วยไม้ นั่งมองตัวเองในกระจกบานเล็ก ขณะที่เยี่ยหลินและเจาจวินทำทรงผมให้นาง โดยการรัดเกล้าครึ่งหัว โดยประดับเครื่องหัวทองคำมากมายหลายชิ้น ส่วนผมที่เหลือปล่อยยาวลงมา นับจากปลายผมที่ยาวจนถึงก้นงอน นับสองคืบใช้ครอบทองคำรวมผมเอาไว้ซุนลี่ทอดสายตามองเครื่องหัวชุดใหม่ สีทองฝังทับทิมวางอยู่ตรงหน้าหลายชิ้นเป็นระเบียบไม่ต่ำกว่าห้าชิ้น และเครื่องประทินโฉมหลายชิ้น“เมื่อเช้าต้าหวางทรงวางไว้ก่อนที่หวางโฮ่ว ก่อนที่พระนางจะตื่นบรรทมเพคะ” เจาจวินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ซุนลี่หยิบปิ่นทองคำปลายของตัวปิ่นเป็นรูปมังกรคาบทับทิมสีแดงชาดทรงกลม“สามสี่วันมานี่ไม่ได้หลับนอนด้วยกันเลย จึงเอาของมาหลอกล่อข้าละสิ” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขบขัน“ต้าหวางทรงรักและเอ็นดูหวางโฮ่วของเรายิ่งนัก” ฟางเหอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่จุดเทียนเพิ่มให้สว่างทั่วตำหนัก“หวางโฮ่ว เอาปิ่นชิ้นนี้ประดับบนพระเศียรหรือไม่เพคะ” เยี่ยหลินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม“อืม” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วเยี่ยหลินรับปิ่นจากมือเรียวของซุนลี่มาประดับบนผมงานจัดเลี้ยงภายในไท่เฉินกง อีกทั้งเยว่หัวจัดเป็นงานภายในเล็กๆ เช่นทุกปีที่ผ

“ไท่เฉินกงดับไฟแล้ว ป่านนี้ใต้อ๋องคงหลับแล้วเช่นกัน”ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่ยืนทอดสายตามองจากหน้าต่างของหมิงเยว่กง ไปยังไท่เฉินกงที่อยู่ไม่ไกล ซุนลี่ก้าวเดินไปยังตั่งนอน“ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยเพคะ” เจาจวินเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ“เจ้าไปนอนเถิด ข้าจะนอนแล้ว” ซุนลี่เอ่ยบอกแล้วนอนลง เยี่ยหลินดึงผ้าห่ม ห่มบนตัวนาง ซุนลี่หายใจสม่ำเสมอทำให้เยี่ยหลินรู้ว่าซุนลี่หลับไปแล้ว จึงบังคมนางแล้วเดินออกไปพร้อมกับเจาจวิน“ข้าไม่เข้าใจหวางโฮ่วจริงๆ ทำไมต้องทำให้ตัวเองเจ็บปวดด้วย เฮ้ย....”เจาจวินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และถอนลมหายใจพร้อมกับเยี่ยหลินที่นั่งอยู่ตรงบันไดหน้าตำหนัก พวกนางกลับได้ยินเสียงถอนหายใจของบุคคลที่สามดังขึ้นเช่นกัน“เฮ้ย...”ทำให้พวกนางหันไปมองคนที่นั่งยองๆ ถอนหายใจข้างๆ หน้าตำหนัก“ใต้เท้าจื่อ” เยี่ยหลินเอ่ยทักเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เขาจึงลุกขึ้นตาม เจาจวินก็ลุกขึ้นพร้อมกัน“ข้าไม่เข้าใจหวางโฮ่วจริงๆ ท้องแล้วแท้ๆ ทำไมพระนางต้องให้ต้าหวางไปนอนกับคนอื่น ข้าได้ยินพระนางรับสั่งว่า ข้าไม่สามารถถวายงานได้เต็มที่” เจาจวินเอ่ยบอกเช่นนี้“หวางโฮ่วอาจจะอยากให้คนมาปรนนิบัติต้า

“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจปรับความเข้าใจซึ่งกันและกัน ข้าไม่รู้ว่าเจ้าวิวาทอะไรกับต้าหวางหรอกนะ ในใต้หล้านี้ไม่มีใครรักเจ้าได้มากเท่ากับต้าหวางพระองค์นี้อีกแล้ว” ซินหยางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินออกไป ทั้งให้ซุนลี่อยู่กับนางกำนัลและเหล่าข้าหลวง ซุนลี่และข้าหลวงถวายบังคมทันทีที่ซินหยางก้าวเดินออกไปรักหรือ ทำไมต้าหวางไม่เห็นความหวังดีของข้าเล่า หวังให้ต้าหวางมีความสุข ขณะที่ข้าทำหน้าที่ได้ไม่เต็มที่“เยว่หัวเท่าที่ข้าฟังเจ้าเล่ามา ข้าคิดว่านางคงหวังดีกับเจ้านั้นละ สมัยของฟู่จวินของเจ้า เขายังไม่มาพบข้าเลย จนกว่าจะกำเนิดเจ้าออกมา เพราะมันเป็นธรรมเนียม นางคงกลัวว่าเจ้าจะเหงา จึงให้พวกนางปรนนิบัติเจ้าไปก่อน ถือว่านางเป็นหญิงที่ใจกว้างมากเลยนะหัวเอ๋อร์ นางจัดการหาผิงเฟยให้เจ้าถึงห้าตำหนักโดยไม่ค้าน ข้าถือน้ำใจนางจริงๆ” หมี่ซูกล่าวชื่นชมซุนลี่ เมื่อครั้งที่นางเป็นหวางโฮ่วนางก็ทุกข์ใจ ที่เห็นฟูจวินของนางไปร่วมหมอนนอนเคียงกับหญิงอื่น“กระหม่อมไม่ต้องการที่จะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉัน หม่อมฉันต้องการซุนลี่เพียงคนเดียว แล้วหลังจากการทำศึกไม่รู้ว่าอีกกี่เดือนจะตีแคว้นอันสำเร็จกลับมา” เยว่หัวเ

ในที่สุดเว่ยหรงก็สามารถจับเป็นเจ้าเมืองอั้นโจวด้วยสภาพบอบช้ำจากธนูที่ปักที่เหนืออกด้านขวา บัดนี้เจ้าเมืองได้มานั่งคุกเข่าต่อหน้าเยว่หัวรอรับพระอาญาในกระโจมหลังใหญ่“เจ้าจะยอมมองเมืองเจ้าเมืองอั้นโจวให้ข้าหรือไม่ ถ้าให้ข้าจะปล่อย ถ้าไม่ตาย” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบ“กระหม่อมถังเกาไห่ ขอถวายเมืองอั้นโจวให้มู่ต้าหวาง...แต่นี้สืบไป” ถังเกาไห่เอ่ยบอกเช่นนี้ และส่งกุญแจเมืองให้กับแม่ทัพมู่“ข้าจะให้เจ้าไปอยู่เมืองหลวงเป็นขุนนางขั้นที่ห้าเพื่อไถ่โทษ หนึ่งปีหลังจากนี้ถ้าเจ้าทำตัวดีข้าจะเลื่อนขั้นให้ แต่ถ้าไม่เจ้าก็คงรู้ว่าข้าเป็นคนเช่นไร” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้“ขอบพระทัยที่เมตตากระหม่อม” ถังเกาไห่เอ่ยบอกด้วยความสำนึกบุญคุณที่เยว่หัวประทานให้ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงถูกทรมานจนตาย“ต้าหวาง...ชาดอกท้อที่รับสั่งพระเจ้าค่ะ”จื่อฮั่วเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วส่งถ้วยชาให้เยว่หัว เยว่หัวรับถ้วยชาขึ้นมาดื่ม“พวกเจ้าออกไปก่อน” เยว่หัวเอ่ยบอกเรียบเฉย“พระเจ้าค่ะ” จื่อฮั่วถวายบังคม รวมไปถึงเหล่าราชองครักษ์ออกไปทันที มีเพียงเยว่หัวอยู่ในกระโจมหลวงเพียงลำพัง“ข้าจะกลับไปหาเจ้าแล้วนะซุนลี่ เจ้าคงให้อภัย...ข

เยว่หัวได้อ่านกระดาษจบทำให้เขาเอ่ยรอยยิ้มกว้าง ทำให้คนรอบข้างจับสังเกตว่า อาจจะเป็นของจ่างซุนลี่“หวางโฮ่วเขียนจดหมายให้พระองค์” เว่ยหรงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม หลี่เฉียงและจื่อฮั่วเผยรอยยิ้มด้วยเช่นกัน เยว่หัวหันไปมองพวกเขาด้วยสายตาเรียบ ทำให้พวกเขาขนลุกขึ้นมาทันที“หม่อมฉันคิดได้ว่าต้องไปฝึกทหารใหม่” หลี่เฉียงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วก้าวเดินออกไป“เกอเกอรอข้าด้วย” เว่ยหรงเอ่ยบอกหลี่เฉียง“กระหม่อมต้องไปตรวจรอบๆ ราชวัง” จื่อฮั่วเอ่ยบอก ก้าวเดินออกไปเช่นกัน เยว่หัวจึงหยิบเอาจดหมายใส่หีบทองคำลายมังกร ในนั้นมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวลายดอกท้อสีชมพู เขาจึงเอาออกมาจากหีบมอง แล้วยิ้มจูบลงเบาๆ นำมาใส่ไว้ในสาบเสื้อซุนลี่ขอบใจเจ้านักที่รักข้า และข้าจะรักเจ้าจนกว่าฟ้าดินสลายหนึ่งปีต่อมาหลังจากซุนลี่ให้กำเนิดอิ๋งหง นางก็อยู่อย่างสงบไม่ยุ่งเกี่ยวกับผิงเฟยนางใด เจอพวกนางก็ต่อเมื่องานเลี้ยงวันเกิดของเยว่หัว และตัวนางเอง ถ้าวันเกิดของผิงเฟยคนใด นางก็จะส่งของขวัญไปให้ และให้เยว่หัวไปหาพวกนาง เพื่อไม่ให้พวกนางช้ำใจมากนัก อีกทั้งพวกนางแต่เข้ามาเป็นผิงเฟยของเยว่หัว พวกนางควรได้ความรักจากเขาบ้าง และเอาใจใส่พ