All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 71 - Chapter 80

“ฟู่จวิน...ฟู่จวิน...”“หงเอ๋อร์” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นทุกครั้งให้อิ๋งหง จื่อฮั่วจึงถวายบังคมโดยทันที เยว่หัวอุ้มขึ้นทันที เขาเห็นเยี่ยหลินและเจาจวน รวมไปถึงฟางเหอที่ก้าวเดินตามเข้ามาพร้อมกับแม่นมผิงถิง“ฟู่จวิน วันนี้เป็นวันที่เหนียงชินสิ้นพระชนม์ หม่อมฉันอยากไปเซ่นไหว้เหนียงชินที่ทะเลสาบไห่เหิง เพื่อเป็นการสำนึกบุญคุณ” อิ๋งหงเอ่ยบอกเช่นนี้“ก็ได้”“ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ”เยว่หัวพาอิ๋งหงมายังทะเลสาบไห่เหิง เป็นสถานที่ที่ซุนลี่ตกลงในทะเลสาบไหเหิง โต๊ะบูชาที่ข้าหลวงเตรียมไว้ให้ อิ๋งหงผู้เป็นบุตรชายคนเดียวของมู่เยว่หัวและจ่างซุนลี่ อิ๋งหงนั่งลงคุกเข่าใช้มือเรียวด้านขวาทับมือเรียวด้านซ้ายผสานกันเหนือหน้าอก“จ่างซุนลี่เหนียงชิน ข้าเห็นเหนียงชินเพียงในรูปเท่านั้น ทำให้ข้ารำลึกถึงใบหน้าของพระองค์ได้ ตลอดเพลาของกระหม่อมที่เกิดมาบนโลกได้เจ็ดปี กระหม่อมพึ่งจะมาเซ่นไหว้ท่านครั้งแรก กระหม่อมต้องขออภัยเหนียงชินด้วยพระเจ้าค่ะ” อิ๋งหงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและก้มลงจรดพื้นคำพูดของบุตรชายทำให้เยว่หัวแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เยี่ยหลิน เจาจวิน และฟางเหอ และนางกำนัลที่มาจากแคว้นเยว่ต่างหลั่งน้ำ

“อาเฉียง อาหรงลดกระบี่ลง” เยว่หัวเอ่ยสั่งให้หลี่เฉียง และเว่ยหรงลดกระบี่ลงตามที่เยว่หัวสั่ง“เจ้ารู้ฐานะข้าได้อย่างไร ว่าข้าคือต้าหวาง” เยว่หัวเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย“หม่อมฉันเห็นขบวนเสด็จของต้าหวาง เมื่อช่วงกลางวัน” นางเอ่ยบอกเช่นนี้ และรินเหล้าใส่จอกโดยไม่มีท่าทีหวาดกลัว“แล้วรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาสองคนคือทหาร” เยว่หัวเอ่ยถาม และหันไปมองเว่ยหรงและหลี่เฉียง“ดูได้ไม่ยาก ดูจากกิริยาท่าทางองอาจเหมาะสมกับการเป็นทหารและนั่งห่างจากนายของเขาเพียงคืบ” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้“เจ้ามีนามว่าอย่างไรข้าจะได้เรียกเจ้าได้ถูก” เยว่หัวเอ่ยถาม“หม่อมฉันจ้าวซู่จินเพคะ” ซุนลี่เอ่ยบอก“จ้าวซู่จิน นามซู่จิน ความหมายของซู่จิน คือ เทียนเฟย” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ และดื่มเหล้าที่นางรินเมื่อครู่ความรู้สึกเหมือนเหล้าที่ซุนลี่เคยบ่มให้เขาดื่ม กลิ่นนั้นช่างเหมือนกันไม่มีที่ติ นางคือซุนลี่เป็นแน่ ไม่ใช่ใครอื่นเยว่หัววางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังลั่นทำให้ ดันตัวนางลงบนพื้นไม้ หญิงสาวนอนลงกับพื้น เขาขึ้นคร่อมขนานกับตัวนางทันที แต่นางไม่มีท่าทีตื่นกลัวแต่อย่างได้ “เจ้าคือจ่างซุนลี่ใช่หรือไม่ตอบข้ามา เจ้าคือซุนลี่ใช่หรือไม่”

นางกำนัลของตงกงก้าวเดินเข้ามาถวายบังคมเยว่หัวทันที“ต้าหวางเพคะ หวางเย่ทรงไอเป็นพระโลหิตจนหมดสติเพคะ ตอนนี้จ้าวกูเหนียงกำลังรักษาหวางเย่อยู่เพคะ”นางกำนัลเอ่ยบอก ทำให้ตื่นตกใจกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังตงกง“ลูกข้า”เยว่หัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ขณะที่วิ่งเข้ามาในตงกงพร้อมกับเว่ยหรงและหลี่เฉียง เยว่หัวเห็นว่าซุนลี่เช็ดตัวให้อิ๋งหงที่หลับอยู่ นางกำนัลและข้าหลวงต่างถวายบังคมเยว่หัว“ต้าหวาง” เหล่าข้าหลวงเอ่ยถวายบังคม พร้อมด้วยหมอหญิงทั้งสาม“ต้าหวาง หม่อมฉันจ้าวอิง ได้ถวายพระโอสถให้หวางเย่แล้วเพคะ พระอาการทุเลาลงแล้ว หม่อมฉันให้จ้าวซู่จินเช็ดตัวให้” จ้าวอิงเอ่ยบอกเยว่หัว เยว่หัวทอดสายตามองอิ๋งหงและซุนลี่ที่กำลังเช็ดใบหน้าของอิ๋งหงอยู่“ลูกข้าจะหายใช่หรือไม่” หลงหลานมู่เดินมานั่งบนแท่นบรรทมของอิ๋งหงหงมองซิ่วอี้ ที่ลงมานั่งข้างแท่นบรรทมแล้ว“แปดในสิบเพคะ หม่อมฉันเคยเห็นอาการแบบนี้มาแล้ว และสามารถรักษาหายเพคะ” จ้าวอิงเอ่ยบอกตามความจริง“รักษาลูกของข้าให้หาย ข้าจะมีรางวัลให้พวกเจ้า” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้ ขณะที่ทอดสายตามองใบหน้าซุนลี่ในตอนนี้ เหมือนกับจ่างซุนลี่หวางโฮ่วที่จากไปมากยิ่งนัก“หม่อมฉ

“ให้อภัยเขาเถิด ถ้าเจ้าไม่ให้อภัยเขา เขาก็จะนั่งแบบนี้เป็นครึ่งวันค่อนวันเลยนะ” น้ำเสียงของเยว่หัวดังขึ้น ซุนลี่หันไปมองเขาทันที และเห็นว่าเหล่าข้าหลวงถวายบังคมเยว่หัวเช่นกัน“หวางเย่ หม่อมฉันให้อภัยพระองค์แล้ว” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน แต่ทำให้อิ๋งหงเผยรอยยิ้ม และเข้ากอดนาง นางใช้มือเรียวโอบกอดเช่นกัน นางกลับรู้สึกได้ว่าเป็นอ้อมกอดที่คุ้นเคยเหมือนว่ามีบางอย่างทำให้นางรู้สึกได้“เหนียงชิน ให้อภัยหงเอ๋อร์แล้ว เหนียงชินอยู่กับข้าและฟู่จวินเถอะนะ อย่าได้จากไปไหนอีกเลย...” อิ๋งหงเอ่ยบอกด้วยความสุข ซุนลี่คลายอ้อมกอดมองใบหน้าของอิ๋งหงด้วยรอยยิ้ม“เพคะ...หม่อมฉันจะอยู่กับพระองค์” ซุนลี่เอ่ยบอกเช่นนี้ ทำให้อิ๋งหงเผยรอยยิ้มกว้าง และเยว่หัวที่ยืนข้างเขาก็เผยรอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุข“ฟู่จวิน...เหนียงชิน ข้ากลับตำหนักนะ เยี่ยหลินไปกับข้า” อิ๋งหงเอ่ยบอก และลุกขึ้นถวายบังคมเยว่หัวและซุนลี่ ซุนลี่ถวายบังคมอิงหงเช่นกัน อิ๋งหงจับมือเยี่ยหลินก้าวเกินออกไปพร้อมเหล้าข้าหลวง“เขาเองก็เสียเหนียงชินไปตั้งแต่หนึ่งขวบ ถ้าเขาจะมีเหล่านางกำนัลและข้าหลวงรายรอบ เขาก็อยากมีเหนียงชินคอยดูแล เจ

“ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง”เยว่หัวเอ่ยถามเว่ยหรงและหลี่เฉียงที่ยืนข้างหลังของเขาในห้องทรงอักษร หลังจากที่เขากลับมาจากเทศกาลซ่างหยวน นางก็กลับไปยังเรือนไม้ที่พำนักในวังหลวงโดยทันที โดยที่เขาไม่ได้เอ่ยกล่าวสิ่งใดเลย“หม่อมฉันให้จ่างเซี่ย ตุลาการเมืองหลวงเป็นผู้สืบคดีหวางโฮ่วจนได้ความมาว่า เมื่อเจ็ดปีก่อนหลังจากพระองค์ให้หยุดสืบคดีนี้ ใต้เท้าจ่างก็ยังไม่หยุดสืบคดี ใต้เท้าจ่างให้หม่อมฉันมาบอกพระองค์เพียงว่า คดีนี้ซับซ้อน เชื่อมโยงไปยังแคว้นอันด้วย และได้สาวถึงผู้บงการสำคัญเป็นคนในราชสำนัก แต่ไม่อาจเปิดเผยได้ เพื่อความปลอดภัยของจ้าวกูเหนียง” หลี่เฉียงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ถ้าคนที่วางแผนที่ทำร้ายนางอาจจะเป็นจิ้นเหอ ไปได้อย่างหนึ่งที่ข้าสงสัยในบรรดาห้าตำหนักผิงเฟย ซินเหมยนางไม่คล่องแวะกับผู้ใด เหมิงอิงนางเป็นหญิงที่ร่าเริง นางจะมาหาข้าเป็นบางครั้ง ขณะที่ข้าอยู่ที่อุทยาน ส่วนหลิวซืออินนางก็เก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก ส่วนว่านซีซีนางเองก็ไปเล่นกับหงเอ๋อร์บ่อยครั้ง และเซียวเหนียงก็อยู่กับตำราไม่คล่องแวะกับใคร”“คนที่น่าสงสัยมากที่สุดคือ เหมิงปาจื่อ เพราะนางเอาใจต้าหวาง หวังให้ต้าหวางเชยชมพระนาง