All Chapters of จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]: Chapter 81 - Chapter 90

เยว่หัวรู้สึกตัวตื่นในยามเย็น แต่ทว่าเขาไม่อยากลืมตาขึ้นมา อยากที่จะสวมกอดซุนลี่และนอนต่ออีกสักพักก่อนที่จะทำพิธีในคำคืนนี้ เขาจึงพลิกตัวนอนตะแคงใช้มือหนาสวมกอดซุนลี่ที่นอนกับเขามาทั้งคืน แต่กลับว่างเปล่า จึงลืมตาขึ้นทันที นั่งลงมองหานาง จึงออกไปนอกม่านขาวไม่เห็นใคร เขาจึงรีบใส่ชุดสีดำของตนที่กองที่พื้น แล้วเอาสายคาดเอวใส่ทันที เดินออกมาจากห้องนอน“ต้าหวาง” เว่ยหรงและองครักษ์อีกสามคนเอ่ยบอกพร้อมกัน เยว่หัวเห็นว่ามอง เว่ยหรง หลี่เฉียง และจื่อฮั่วที่ใส่ชุดสีขาวเตรียมเข้าพิธีเซ่นไว้พระจันทร์สีเลือดในค่ำคืนนี้“พวกเจ้าเห็นจ้าวซู่จินหรือไม่” เยว่หัวเอ่ยถามพวกเขา“กระหม่อมไม่เห็นพระเจ้าค่ะ” เว่ยหรงเอ่ยบอกด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่านางเองถวายตัว นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี อาจจะมีทายาทหวางเย่หรือกงจู่เพิ่มให้ต้าหวางก็เป็นได้“ทูลต้าหวาง เมื่อครู่จ้าวซู่จินกูเหนียงบอกว่า จะไปตงกงเพคะ” นางกำนัลกราบทูลนั่งหมอบอยู่“พิธีเริ่มเมื่อไหร่” เยว่หัวเอ่ยถาม“ยามซวีพระเจ้าค่ะ” จื่อฮั่วเอ่ยบอก (ยามซวี เวลาตั้งแต่ 19.00 – 20.59 น.)“เตรียมตัวให้ข้าเลย” เยว่หัวเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินกลับเข้าไปในตำ

จ่างซุนลี่สวมอาภรณ์สีขาวสะอาดตา มีปิ่นปักผมชิ้นเดียวที่เยว่หัวเป็นคนให้นางที่ประดับอยู่บนหัว ซุนลี่ก้าวเข้าไปในเรือนไม้ จ้าวอิงนั่งปรุงยาหน้าหม้อ มียวนยางเป็นลูกมือ ยานี้ต้องเคี้ยวไปให้อิ๋งหงที่เริ่มหายดีเป็นปกติแล้ว“ซู่จิน เมื่อเช้าข้าได้ยินข่าวว่าเจ้าเข้าไปหมิงเยว่กงแล้วเกิดไฟไหม เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ยวนยางเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วง มองซุนลี่ไม่มีรอยไหม้ แต่ทว่าซุนลี่พูดขึ้นมาก่อน“ไม่มีอะไร ยิ่งรู้มากยิ่งอันตราย เจ้าอย่ารู้เลย...” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เหนียงชินไม่ให้ไปหาเจ้า ซู่จินมันเกิดอะไรขึ้นในหมิงเยว่กง เจ้าเข้าไปทำอะไร ทำไมถึงไฟไหม้...” ยวนยางเอ่ยถาม“ยวนยาง เจ้าช่วยไปซื้อใบแปะก๋วยให้ข้าที่ตลาดหน่อย ข้าจะปรุงยาถวายหวางเย่” จ้าวอิงเอ่ยบอกยวนยางด้วยเสียงเรียบ“ได้ค่ะ...” ยวนยางเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินไปหยิบตะกร้า“ระวังตัวด้วยนะ” จ้าวอิงเอ่ยบอก“ค่ะ” ยวนยางเอ่ยบอก แล้วเดินออกไปจากห้อง จ้าวอิงยกหม้อยาออกเตา แล้วเทน้ำดับเตาถ่าน แล้วลุกขึ้นหันหลังมองซุนลี่ แล้วนั่งลงคุกเข่าบังคมลงพื้น“เหนียงชิน ท่านทำอะไร” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยความตกใจ นั่งลงประคองนาง“ให้หม่อมฉันทำเถ

เยว่หัวใช้มือหนาคลำตัวของซุนลี่ที่นอนข้างกาย แต่ทว่ากลับว่างเปล่า เขาจึงลืมตาขึ้นด้วยความตกใจว่านางไปไหน เขาจึงสวมเสื้อผ้าก้าวเดินออกไปหน้าตำหนักเพื่อตามหานาง กลับเห็นว่าซุนลี่สวมใส่ชุดสีขาวบางนั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่บันไดหน้าตำหนัก โดยมีเจาจวิน เยี่ยหลิน และฟางเหอยืนอยู่ตรงบันไดพวกเขาถวายบังคมเช่นเดียวกับทหารที่ยืนอยู่หน้าตำหนัก ขณะที่หิมะโปรยปราย ในมือของนางมีจอกเหล้า นางยกจอกเหล้าขึ้นดื่มทันทีเยว่หัวก้าวเดินเข้าไปหาซุนลี่ ทอดสายมองจอกเหล่าที่เจาจวินและฟางเหอถืออยู่ในถาดหลายจอกยิ่งนักข้าหลับลึกขนาดนี้ จนไม่ได้ยินเสียงดื่มเหล้าของนางเลยหรือ แล้วทำไมลี่เอ๋อร์ดื่มมากมายถึงเพียงนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับนาง“ลี่เอ๋อร์ทำไมเจ้าดื่มมากมายถึงเพียงนี้” เยว่หัวเอ่ยถามนางด้วยความสงสัย ขณะที่ก้าวเดินมาอยู่ตรงบันไดถัดขึ้นไปสามขั้น“หม่อมฉันอยากดื่ม หม่อมฉันไม่ได้ดื่มดอกท้อที่หมักไว้ตั้งเจ็ดปี หม่อมฉันอยากดื่มให้หายอยากไปเลย” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ราวกับคนเมา เอียงไป เอียงมา เยว่หัวจึงประคองนางไว้“นอนเถิด ข้าจะพาเจ้าเข้านอน” เขาเอ่ยบอกนางเช่นนี้ นางกลับเอากาเหล้าที่ยังไม่ได้ดื่มยกขึ้นดื่มม

เยว่หัวเข้ามาในห้องมองจ่างซุนลี่ เอนตัวนอนอยู่บนบันไดยกสูง เหยียดตัวยาวขนานกับบันได ในมือของนางถือตำราเล่มหนึ่งไว้ ดวงตาสองข้างปิดสนิท เขาก้าวเดินเข้าใกล้นางนั่งลงข้างฟูกมองม้วนตำราพิชัยยุทธ์ เขาเอามันออกมือของนาง“ลี่เอ๋อร์ ถ้าเจ้ายังหวาดกลัวข้าอยู่ ข้าจะไปนอนที่ห้องหนังสือ มีสิ่งใดก็ให้เจาจวินหรือเยี่ยหลินมาเรียกข้า” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้งเขาก้าวเดินไปยังประตูทางออกของเรือนไม้ ทำให้นางหวนนึกถึงวันแรกที่นางได้พบเจอเขาที่เมืองฉางหยาง ครั้งนั้นที่นางพบเจอหวงเซียะ ซึ่งหวงเซียะก็คือมู่เยว่หัว ฟูจวินของนางในวันนี้ เมื่อนึกถึงวันนั้นนางกลับรู้สึกชอบเจ้าอย่างน่าไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะความฝันของนางทำให้นางรักเขาโดยง่ายดาย แต่ทว่าความรักของนางที่มีให้เขาต้องแรกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ถ้านึกถึงแค่ความหลังแล้วเราสองคนที่อภิเษกด้วยกันจะอยู่ด้วยกันไปเช่นนี้ได้อย่างไรมู่เยว่หัวหยุดฝีเท้าเกือบถึงหน้าประตูเรือนเพียงห้าก้าว ที่เขาหยุดก้าวเดินก็เพราะว่ามือเรียวของจ่างซุนลี่โอบกอดเขาจากด้านหลัง เขาจึงจับมือเรียวของนางที่สวมกอดอยู่หันกลับมาหานางทั้งตัว มองนางที่ก้มหน้าไม

“จ่างซุนหวางโฮ่วรับราชโองการ”เสียงของจื่อฮั่วเอ่ยบอกซุนลี่ ขณะที่เขาถือราชโองการ ทอดสายตามองซุนลี่ที่นั่งลงคุกเข่าพร้อมกับเหล่าข้าหลวงในหมิงเยว่กง“ข้ามู่เยว่หัว ขอคืนตำแหน่งและฐานันดรศักดิ์ให้กับจ่างซุนลี่หวางโฮ่วกลับมาเป็นประมุขฝ่ายใน มอบมุกราตรีหนึ่งชิ้น มอบผ้าแพรแปดหีบ เครื่องประดับแปดหีบ จบราชโองการ” จื่อฮั่วเอ่ยบอกจบ มอบพระราชโองการส่งให้ซุนลี่ ซุนลี่รับพระราชโองการ ซุนลี่ส่งพระราชโองการให้เจาจวิน เจาจวินรับไว้ ซุนลี่รับตราประทับหงส์ ตราประทับของหวางโฮ่ว ซุนลี่ส่งให้เยี่ยหลินรับไว้“กระหม่อมยินดีด้วยพระเจ้าค่ะ” จื่อฮั่วเอ่ยบอกและถวายบังคมด้วยรอยยิ้ม“อาซือเซี่ยฟูเหริน ซินเหมยเหริน หลิวซีจือ ว่านเหลียงเหริน และเซียวฉางสื่อรับราชโองการ”จื่อฮั่วเอ่ยบอกเช่นนี้ เหล่าผิงเฟยและเหล่านางกำนัลต่างนั่งลงคุกเข่ามือเรียวขวาทับซ้าย“ข้ามู่เยว่หัว ต้าหวางแห่งแคว้นมู่ ข้าขอปลดปล่อยนางสนมทั้งห้าตำหนัก อันได้แก่ อาซือเซี่ยฟูเหริน ซินเหมยเหริน หลิวซีจือ ว่านเหลียงเหริน เซียวฉางสื่อ และผิงเฟยทั้งสามพัน กลับไปอยู่บ้านเกิดให้ชีวิตของตนเองในบั้นปลายชีวิต ข้าขอมอบสิ่งของให้พวกเจ้านั้นก็คือ เงินร้อยชั