Lahat ng Kabanata ng พันธนาการแค้นแสนรัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

คอนโดของแพรไหม – ในห้องที่เปิดไฟสลัวแต่เช้าตรู่ แพรไหมกดเลื่อนโทรศัพท์ดูฟีดข่าว เจอพาดหัวเล็กๆ เกี่ยวกับ “นักธุรกิจหนุ่ม นามสกุลดัง เสียชีวิตในรถใต้คอนโด” บางสำนักข่าวพ่วงชื่อ “เพลงผ้า” เจ้าของห้องในคอนโดถูกสอบปากคำเธอสูดหายใจแรง ริมฝีปากบางกระตุกเป็นเส้นตรง “ไม่น่าเชื่อว่าอธิปจะถึงขั้นตาย… เราแค่ต้องการหลอกเอาเงิน ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”ภาพแชตในโทรศัพท์ที่ยังค้างอยู่ ทำให้เธอรู้สึกขนลุกเบาๆ ทันใดนั้น เธอปิดโทรศัพท์ ปลดล็อกบัญชีเฟซบุ๊กปลอม รีบกดตั้งค่าปิดบัญชี“ต้องรีบปิด… ไม่ให้ใครสาวถึงฉัน”รถจอดลงหน้าคอนโดของแพรไหม เพลงผ้าก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ขาทั้งสองข้างของเธอเหมือนกับไร้เรี่ยวแรง แต่เธอก็ยังคงเดินไปข้างหน้า ลลิตาเดินตามมาติด ๆ ส่วนภูวดลเดินมาขนาบอีกข้าง"เธอแน่ใจนะว่าอยากเจอแพรไหมตอนนี้?" ลลิตาถามเสียงเรียบเพลงผ้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้า "ฉันต้องรู้ความจริง"เธอเคาะประตูห้องของแพรไหม เสียงจากภายในเงียบสนิทไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ประตูจะเปิดออกแพรไหมยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเดรสตัวสั้น ผมเธอถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนไ

ภูวดลไม่พูดอะไร เขาใช้แรงทั้งหมดของตัวเองดึงเธอเข้ามาจนปลอดภัยเมื่อเธอถูกลากเข้ามาในห้องแล้ว แรงต้านทานทั้งหมดของเธอก็หมดไป แพรไหมทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพราก"ฮือออ ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้กับหนู…"เพลงผ้าก้าวเข้าไปหาเธอ ก่อนจะย่อตัวลงและพูดเสียงสั่นเครือ"เพราะพี่รักเธอไงแพรไหม… แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพี่จะปล่อยให้เธอทำผิดแล้วลอยนวล"แพรไหมกัดริมฝีปากแน่น เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีกแล้ว"พี่จะให้เธอรับผิดชอบในสิ่งที่เธอทำ"ลลิตากอดอกแล้วพยักหน้าให้ภูวดล "โทรแจ้งตำรวจได้เลย"ภูวดลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแพรไหมเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะปล่อยโฮออกมาภายในห้องพักของแพรไหม บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออกเพลงผ้านั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าน้องสาวที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น แพรไหมยังคงสะอื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอ้อนวอน"ถ้าพี่แจ้งความ หนูจะตายจริง ๆ นะ พี่เพลง… หนูขอร้อง"เธอเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลเป็นสาย "หนูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว หนูสาบาน""แพรไหม…" เพลงผ้าสบตาน้องสาวของเธอ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและปวดร้าวแพรไหมคว้าแขนของพี่สาวไว้แน่น "คุณอธิปก็ตายไปแล้ว พี่เพลง… เขาตายไปแล้ว"

ภายในรถเบนซ์สีดำเงาวับที่แล่นฉิวไปบนถนนยามค่ำคืน อคิน วราธิป นั่งอยู่บนเบาะหนังแท้ชั้นดี ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปยังเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ ทว่าภายในใจกลับมืดสนิทแสงนีออนที่สะท้อนเข้ากระจก ไม่อาจขับไล่ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากร่างของเขาได้ใบหน้าของอคินเคร่งเครียด ดวงตาของเขาแข็งกร้าว ประกายอำมหิตส่องวาบในยามค่ำคืนเขาเกลียดสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเกลียดที่ตัวเองต้องมานั่งฟังตำรวจพูดว่า ‘ไม่มีความผิด’เขาเกลียดที่พี่ชายของเขาต้องตายเพราะ ผู้หญิงต่ำต้อย คนนั้น‘ให้โดยเสน่หา?’เขาไม่มีวันยอมรับนี่มัน การหลอกลวงเงินที่พี่ชายเขาให้ไปเป็นล้าน ๆ มันไม่ได้มาจากความเต็มใจ แต่มันเป็นเงินที่ถูก ‘ล่อลวง’ ไปจากคำพูดหวาน ๆ และแผนการที่ซับซ้อนของ ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นไม่มีทางที่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง จะสามารถหลอกล่อให้ผู้ชายอย่างอธิปโอนเงินไปมหาศาลได้ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลังต้องมีคนร่วมมือกันปล้นเงินพี่ชายของเขาริมฝีปากของอคินเม้มเข้าหากันแน่น เขารู้ดีว่า การเชื่อในคำพูดของตำรวจเป็นเรื่องโง่เขลา กฎหมายมันไม่ได้ยุติธรรมเสมอไป แต่ความยุติธรรมที่แท้จริงคือสิ่งที่เขาจะมอบให้ด้วยมือของตัวเองเขาหยิบ

แอนนายกกาแฟขึ้นจิบ ก่อนถามตรงประเด็น “งั้นเธอก็ไม่เคยเห็นตัวจริงของ ‘เพลงผ้า’ ใช่ไหม?”เชษฐ์ส่ายหน้า “ไม่เคยเลย อธิปไม่เคยพามาเจอ ฉันก็ไม่ได้ถามมาก เพราะเขาดูมีความสุขดีตอนนั้น”แอนนาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ “ส่วนทางคุณคินก็กำลังเดือด เขาเชื่อสุดๆ ว่ายัย ‘เพลงผ้า’ นี่เป็นคนโกง หลอกเงินพี่ชายจนตรอมใจตาย ฉันเลยต้องทำภารกิจไล่บี้เธอ ทั้งร้านกาแฟ ทั้งคอนโด บล็อกทุกทางหาเงิน... บอกตรงๆ ฉันว่ามันโหดเหมือนกันนะ แต่เจ้านายสั่งนี่ จะให้ทำไง”เชษฐ์พ่นลมหายใจ “ฉันเข้าใจอารมณ์แค้นของคุณคินนะ… แต่บางที เรื่องมันอาจไม่ง่ายแบบนั้น เธออาจจะเป็นผู้หญิงแบบนั้นจริง หรืออาจจะไม่ได้เป็นแบบนั้ร ฉันก็แค่เห็นชื่อ ‘เพลงผ้า’ ในแชตที่เจ้านายเขาคุยด้วยทุกวัน แต่ไม่เคยเห็นตัวจริง”แอนนายักไหล่ “ฉันเองก็ยังไม่เห็นหน้าตาตัวจริงเหมือนกัน เจ้านายสั่งให้ฉันจัดการทุกอย่างตามข้อมูลที่มี เจ้านายเล่นบทโหด เธอคนนั้นซวยแน่ๆ”เชษฐ์หยิบช้อนคนกาแฟช้าๆ ก่อนถอนหายใจ “สงสารก็น่าสงสารผู้หญิงชื่อนี้ โดนเจ้านายกดดันจนหมดหนทาง แต่หลักฐานมันชัดมากนะ ทั้งคลิป ที่งชื่อสลิปที่เป็นบัญชีของเธอแอนนา หลุดหัวเ

ห้องทำงานของ อาจารย์ปรีชา เป็นห้องขนาดกลาง โต๊ะทำงานไม้สีเข้มถูกจัดวางเรียบร้อย และหนังสือกฎหมายหลายเล่มเรียงอยู่เต็มชั้นลลิตาเดินนำเพลงผ้าเข้ามา เธอยกมือไหว้เจ้านายของตัวเอง "อาจารย์คะ นี่เพื่อนหนูชื่อเพลงผ้า เธอสนใจสมัครงานแม่บ้าน"อาจารย์ปรีชาเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมามอง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “แน่ใจเหรอครับ? งานหนัก เงินน้อย มีที่พักให้จริง แต่หลายคนทนไม่ได้”เพลงผ้าก้มหัวให้เขา "หนูยินดีทำทุกอย่างค่ะ ขอแค่มีงานกับที่อยู่"ลลิตาเสริมขึ้น "เธอเป็นคนขยัน อัธยาศัยดี ไม่มีประวัติไม่ดีแน่นอนค่ะอาจารย์ โปรดรับเธอเถอะนะคะ"อาจารย์ปรีชาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า "โอเค ถ้าคุณไม่เกี่ยงงานและมีคุณลลิตาการันตี งั้นทดลองดูก่อน 1 เดือน ถ้าทนไหวก็ทำต่อ"เพลงผ้าพนมมือไหว้ขอบคุณ