Lahat ng Kabanata ng พันธนาการแค้นแสนรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

อคินเลื่อนเมาส์ไปตามหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเอง ชื่อของ ‘เพลงผ้า’ ยังคงปรากฏอยู่บนเฟซบุ๊กภายใต้บัญชีภาษาไทย บัญชีนี้ยังคงเปิดใช้งานอยู่แต่...บัญชีที่พี่ชายของเขาคุยด้วย ‘PLANG PHA’ หายไปอย่างไร้ร่องรอย"ถ้าเธอไม่ได้ทำผิด..." อคินพึมพำกับตัวเองปลายนิ้วหนากดคลิกไล่ดูโพสต์เก่าๆ ของเพลงผ้า มันเต็มไปด้วยเรื่องชีวิตประจำวัน เรื่องของแม่ที่ป่วย เรื่องของยายที่เธอรัก ดูเหมือนเป็นผู้หญิงธรรมดาที่มีชีวิตเรียบง่ายแต่ทำไมต้องปิดบัญชีอีกอันหนึ่งหนี?"แล้วทำไมต้องลบเฟซบุ๊ก?""นังผู้หญิงสองหน้า..."เสียงของอคินหนักแน่นและเย็นชา ราวกับเขากำลังต่อจิ๊กซอว์ของความจริงที่ขาดหายไปเชษฐ์เงยหน้ามองเขาอย่างลังเล "คุณคินจะเอายังไงต่อครับ?"อคินไม่ตอบในทันที ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่ชื่อ ‘เพลงผ้า’ บนหน้าจอ"ให้ไอทีค้นหาบัญชีนั้นขุดมันขึ้นมาตรวจสอบให้ละเอียด"เสียงของเขาหนักแน่นราวกับคมมีด"ที่เหลือฉันจะจัดการเธอเอง"เชษฐ์พยักหน้ารับคำสั่ง ก่อนจะรีบออกไปจากห้องเพื่อดำเนินการตามแผน อคินทิ้งตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาของเขายังคงลุกวาวด้วยแรงอาฆาต เขาเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปของอธิปขึ้นม

คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดผ่านจิตใจของเธอ มันไม่ได้แค่ทำให้เธอเจ็บ แต่มันทำให้เธอสิ้นหวังเขาต้องการครอบครองเธอ“ฉันจะให้เงินเธอ หนึ่งแสนบาทต่อเดือน”เธอไม่ต้องดิ้นรนหางานอีกต่อไปแต่เธอจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเพลงผ้ารู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่อยู่ใกล้เกินไป เธอขยับตัวหนี แต่เขาไม่ปล่อยโอกาสให้เธอถอย“เป็นของฉันซะ เพลงผ้า”หรือไม่... เธอก็หายไปจากโลกนี้ซะเสียงของเขาเป็นเพียงเสียงกระซิบ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเธอเพลงผ้ากำมือแน่น ดวงตาของเธอฉายแววต่อต้าน แต่มือของเขากลับเอื้อมมาจับปลายคางของเธอเธอไม่ทันได้ตั้งตัว จังหวะนั้นเอง...“ฉันสามารถทำให้แม่กับยายของเธอ ได้รับการดูแลอย่างดี... หรือไม่ก็”เขาหยุด… ให้เธอจินตนาการถึงสิ่งที่เขาจะพูดต่อเองเธอเบิกตากว้าง ร่างกายชาไปทั้งแถบเขากำลังเอาแม่กับยายของเธอมาเป็นตัวประกันเขาจะดูแลพวกท่าน... แต่เธอต้องแลกกับชีวิตของตัวเองเธอไม่มีอะไรจะต่อรองกับเขาได้เลยไม่มีแม้แต่ ‘สิทธิ์’ ที่จะปฏิเสธมือของเธอสั่นระริก... เธอไม่อยากเป็นของเขาแต่เธอจะทำอะไรได้?เขา... ทำลายทุกทางรอดของเธอหมดแล้วน้ำตาไหลลงมาเงียบๆ บนแก้ม แต่เธอเม้มริมฝีปากแน่น

หมวดที่ 6 – การลงนาม สัญญานี้มีผลบังคับใช้ทันทีเมื่อลงนาม และไม่มีสิทธิ์เพิกถอนโดยฝ่ายผู้ถูกระบุในสัญญา ลงชื่อ ______________________ (ผู้ว่าจ้าง – อคิน วราธิป)ลงชื่อ ______________________ (ผู้ถูกระบุในสัญญา – เพลงผ้า พงษ์ไพศาล)วันที่ทำสัญญา: _____________สถานที่: ห้องน้ำหญิง – บริษัทของอคิน เวลา: 19:15 น.เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังแผ่วเบา ละอองน้ำที่เกาะตามบานหน้าต่างสะท้อนแสงไฟนีออนจากด้านนอก บรรยากาศภายในห้องน้ำเย็นเฉียบราวกับแช่แข็งทุกความรู้สึกเพลงผ้า ยืนพิงอ่างล้างหน้าด้วยร่างที่สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาวของอากาศ แต่เป็นเพราะแรงกดดันที่บีบแน่นอยู่ในหัวใจ เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาที่เคยสดใสของเธอหม่นหมองจนแทบจำไม่ได้มือของเธอจับโทรศัพท์แน่น สั่นระริกติ๊ด… ติ๊ด…เสียงสัญญาณรอรับสายดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เสียงปลายสายจะดังขึ้น"พี่เพลง… เป็นยังไงบ้างคะ พี่ปลอดภัยไหม? อคินทำร้ายพี่หรือเปล่า?"เสียงของ แพรไหม ฟังดูเต็มไปด้วยความกังวล... หรือเธอแค่แสร้งทำ?เพลงผ้ากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกขมขื่นแล่นขึ้นมาจุกอก เธออยากจะตะโกน อยากจะกรีดร้องถามว่าทำไม ทำไมต้องเป

ภายในคฤหาสน์ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้ล้วนมีมูลค่ามหาศาลแต่บรรยากาศกลับเย็นชา...พิสมัยนำทางเธอไปตามทางเดินยาว พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบสะท้อนเงาของเธอราวกับกำลังบอกเป็นนัยว่า... เธอไม่มีที่ยืนอยู่ที่นี่เสียงรองเท้าของเธอกระทบพื้นอย่างเบาหวิว... ตัดกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของพิสมัย"คุณผู้หญิงคนใหม่ใช่มั้ยคะะ"เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างเพลงผ้าหันไป ก่อนจะพบกับ มะลิ สาวใช้ตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าห้อง เธอดูเหมือนพยายามจะยิ้มให้ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวง"ฉันชื่อมะลิค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงต้องการอะไร บอกฉันได้เลยนะคะ"เพลงผ้าไม่ตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้าเบาๆเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถไว้ใจใครในบ้านหลังนี้ได้...พิสมัยเดินนำเธอขึ้นไปยังชั้นบน ก่อนจะเปิดประตูห้องพักห้องหนึ่ง"นี่คือห้องของคุณ"เพลงผ้าก้าวเข้าไปด้านใน ห้องกว้างขวาง ตกแต่งหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูแพงระยับ แต่เธอสัมผัสได้ถึง ความโดดเดี่ยวและไร้หัวใจเธอกำลังจะปิดประตู...แต่ก่อนที่เธอจะทำได้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง"ล็อกให้แน่นนะ... ฉันไม่ชอบให้ของของฉันเดินออกไปไหนเอง"เสียงของอคินเพลงผ้าหันกลับไปมอง เขาย

เขาไม่แตะต้องเธอเกินเลย...แต่เขาทำให้เธอรู้ว่า เธอไม่มีอำนาจแม้แต่จะปกป้องตัวเองเขาทำลายเธอ... โดยไม่ต้องใช้กำลังเพียงแค่คำพูด... เพียงแค่สายตาเย้ยหยัน...มันก็พอแล้ว ที่จะกดเธอให้จมลงไปจนแทบหายใจไม่ออกเสียงฝีเท้าหนักๆ กระทบพื้นพรมของห้องกว้าง อคินเดินไปนั่งลงบนโซฟาสีเข้มกลางห้อง แสงไฟสีอ่อนจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบใบหน้าคมคาย ดวงตาของเขาเย็นชาและเฉียบคมขณะที่มองไปยังหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเพลงผ้ารู้สึกถึงสายตานั้น ทุกอณูบนร่างของเธอถูกพิจารณา ถูกตัดสิน และถูกกดดันอย่างหนักเธออยู่ในบ้านของเขาแล้ว…เธอไม่มีทางเลือกอีกต่อไปอคินกอดอกพิงพนักโซฟา มองเธอจากศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าชิ้นหนึ่งที่เขาซื้อมาเขาพยักหน้าเบาๆ อย่างพอใจ ก่อนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เอาโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอออกมา”เพลงผ้าหยุดชะงัก ดวงตาไหววูบโทรศัพท์ของเธอ…สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับโลกภายนอกสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตเป็นของตัวเอง สิ่งเดียวที่เชื่อมเธอกับแม่ และ ลลิตา…เพื่อนเพียงคนเดียวของเธอมือของเธอกำสาบเสื้อไว้แน่น ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากอิสรภาพห่อหุ้มร่างเธอแต่เธอร