Lahat ng Kabanata ng พันธนาการแค้นแสนรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

เสียงทุ้มลึกและอบอุ่นดังขึ้นจากด้านข้าง ก่อนที่กระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งจะถูกยื่นมาตรงหน้าเธอเพลงผ้าสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมอง และสบเข้ากับดวงตาคมลึกของภูวดลในแววตาของเขาไม่ได้มีเพียงความสงสัย แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจ และบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นเขาเห็นน้ำตาของเธอ เพลงผ้ารีบยิ้มบาง ๆ และส่ายหน้า"ฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วง"แต่ภูวดลไม่เชื่อ"บางครั้งการพูดว่าสบายดี ก็ไม่ได้แปลว่าสบายดีจริง ๆ นะครับ"สายลมพัดผ่านเส้นผมของเธอเบา ๆ ขณะที่เธอสะอึกเล็กน้อยเพลงผ้าพยายามเปลี่ยนเรื่อง"คุณมาออกกำลังที่นี่บ่อยอหรือคะ จริงๆแล้วฉันมาเองได้นะ ฉันเกรงใจคุณ?"ภูวดลหัวเราะเบา ๆ"ผมบอกแล้วไงครับว่าทางผ่าน ผมเองก็ชอบมาที่นี่ มาฟังเสียงเด็กๆหัวเราะ ดูคนสูงวัยออกกำลังกาย มองพ่อแม่พาลูกเดินเล่น มันเป็นความสุขแบบไม่ต้องเสียเงินซื้อ"เขานั่งลงข้างเธอ วางแขนข้างหนึ่งไว้บนพนักพิงของม้านั่ง ท่าทางของเขาผ่อนคลายและสบาย ๆ แต่ดูเป็นธรรมชาติเธอสังเกตเห็นว่าเขาโปรยขนมปังให้พวกนกพิราบเหมือนกันเพลงผ้าอดไม่ได้ที่จะถาม"คุณก็ชอบนกเหมือนกันเหรอ?"ภูวดลพยักหน้าเล็กน้อย"ผมเคยมีคนที่รักนกมาก ๆ อยู่คนนึง...น้อง

เฟซบุ๊กของเธอปิดสถานะ เธอบล็อกเขา ความหวาดกลัวก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ หรือว่าเธอไม่พอใจที่เขาพูดถึงอคิน?ในเงามืดของโลกออนไลน์ แพรไหม นั่งมองหน้าจอมือถือที่เต็มไปด้วยข้อความจากอธิป เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันเด้งขึ้นมาไม่หยุด มันราวกับเสียงสะท้อนของความหวังและความหลงใหลของชายที่เธอเพิ่งหลอกใช้ได้สำเร็จเธอคือใคร?...เธอเป็นเพียงเงาของผู้หญิงที่ไม่มีตัวตนจริงๆ แต่สร้างขึ้นโดยมี "เพลงผ้า" เป็นต้นแบบ ทุกสิ่งทุกอย่างที่อธิปเห็น ถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่ภาพลักษณ์ คำพูด แม้กระทั่งเสียงหัวเราะ ทุกอย่างล้วนเป็น ภาพลวงตา ที่ถูกสร้างขึ้นมาหลอกลวงชายโง่ๆ ที่หลงเชื่อคำหวานของเธอแพรไหมใช้ AI และเทคโนโลยี Deepfake เพื่อสร้างใบหน้าและเสียงของพี่สาวที่เธอเกลียด ราวกับเธอเป็นเพลงผ้าตัวจริงจากนั้น เธอหาเหยื่ออธิป เป็นเป้าหมายของเธอชายขี้เหงาที่รวยแต่โง่ ผู้ชายที่หลงใหลคำพูดหวานๆ และพร้อมจะทุ่มทุกอย่างเพื่อรักแท้ แพรไหมศึกษาพฤติกรรมของเขาผ่านโซเชียลมีเดีย คอยเฝ้าดูว่าเขาเป็นคนยังไง สิ่งที่เขาสนใจคืออะไร และที่สำคัญที่สุด... เขามีจุดอ่อนตรงไหน"มันก็แค่เกม

ที่บ้านพักของอธิปเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น อธิปรีบเปิดข้อความด้วยความหวัง แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้ หัวใจของเขาแตกสลาย"พี่เป็นคนดีเกินไปสำหรับหนู..."เธอกำลังบอกเลิกเขา...เธอจากไปแล้ว...มือของเขาสั่น พยายามพิมพ์ตอบกลับ แต่เขาไม่รู้จะพิมพ์อะไรออกไป น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างเหมือนมีดที่กรีดลงกลางหัวใจเขาพยายามโทรหาเธอ...เสียงสัญญาณดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนจะตัดเข้าสู่ข้อความอัตโนมัติ"หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."เขาถูกบล็อกแล้วอธิปกลั้นหายใจ ร่างของเขาแข็งทื่อ มือกำโทรศัพท์แน่นทำไม... ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้?เขาลุกขึ้นจากเตียง เหมือนคนขาดสติ คว้ากุญแจรถอย่างเร่งรีบ เขาจะไปหาเธอ แต่เขากลับต้องผิดหวัง...เพลงผ้าลางาน เจ้าของร้านไม่รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนอธิปทรุดตัวลง มือกุมขมับ หัวใจของเขาแตกสลายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ในชีวิต เขาเคยเชื่อว่า เธอคือรักแท้ แต่สุดท้ายเธอทิ้งเขาไปอย่างง่ายดาย... เหมือนเขาไม่เคยมีค่าอะไรเลยเขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พยายามส่งข้อความสุดท้ายไปหาเธอ"อย่าทำแบบนี้กับพี่เลยนะ... ขอร้อง..."ไม่มีการตอบก

เสียงเครื่องมือทางการแพทย์ดังระงมในห้องฉุกเฉิน แพทย์และพยาบาลระดมความช่วยเหลือ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและวุ่นวาย กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และสารคัดหลั่งบางอย่างยังติดอยู่ที่เสื้อผ้าของอธิปช่วงสายวันรุ่งขึ้น หลังคืนที่อธิปออกไปแล้วไม่กลับแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกบานใหญ่ในโถงกลางของคฤหาสน์วราธิป เผยให้เห็นการตกแต่งที่หรูหรา ภาพวาดสไตล์คลาสสิกประดับบนผนังขนาดใหญ่ ตรงกลางโถงมีแจกันดอกไม้สดวางอยู่บนโต๊ะกลม ผ้าปูสีทองอร่ามตัดกับพื้นหินอ่อนอคิน วราธิป ก้าวเดินลงบันไดอย่างรีบร้อน สายตาของเขาฉายแววกังวลและหงุดหงิดในคราวเดียวกัน พอถึงชั้นล่างเขาเหลือบมองซ้ายขวา ก่อนจะเห็น ป้าพิศ แม่บ้านเก่าแก่ของตระกูลกำลังเช็ดแจกันดอกไม้ที่โต๊ะรับแขก“ป้าพิศ” น้ำเสียงอคินเข้มขึ้นเล็กน้อย “เมื่อคืนพี่อธิปกลับมาที่บ้านหรือเปล่า?”แม่บ้านเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูตกใจที่ถูกถามตรง ๆ “คุณอธิป... ยังไม่เห็นกลับมาเลยค่ะคุณคิน ปกติท่านกลับค่ำแค่ไหน ป้าก็ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาเสมอ”อคินขมวดคิ้ว “เขาไม่โทรบอกอะไรเลยเหรอ?”แม่บ้านส่ายหน้า

อคิน กระตุกเล็กน้อย ดวงตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ไม่รู้จัก? เธอกล้าพูดแบบนี้กับฉันหรือ? พี่ชายฉันแชตคุยกับผู้หญิงชื่อเพลงผ้า ทั้งวันทั้งคืน นี่คือใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เธอ?”เพลงผ้าสะดุ้ง “ฉันไม่เคย... ฉันทำงานที่ร้านกาแฟทุกวัน ต้องดูแลแม่กับยาย ไม่มีเวลามาคุยกับใคร... ยิ่งคนแปลกหน้าแบบเขา ไม่เคยเลย”เสียงอคินเข้มขึ้น “เธอพูดโกหกไม่ได้ผลหรอก พี่ฉันรักเธอมากถึงขั้นอยากช่วยค่าใช้จ่ายครอบครัวเธอ—ทำไมไม่รับผิด?”เพลงผ้าจ้องตาเขาเต็มไปด้วยน้ำใสๆ “ฉันไม่เคยรับเงินใครเพื่อรักษาแม่ ฉันหาเงินด้วยตัวเอง ฉัน...”“พอเถอะ” อคินปัดมือใส่โต๊ะจนเกิดเสียงปัง “เธอทำให้พี่ฉันเชื่อ จนเขาต้องมาจบชีวิตแบบนี้... อย่านึกว่าฉันจะยอมปล่อยไปง่ายๆ”เจ้าหน้าที่ต้องยกมือห้าม “คุณอคิน กรุณาสงบสติครับ เรากำลังสอบปากคำ”บรรยากาศในห้องสอบสวนเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น อคินยืนกอดอก สายตาคมจ้องตรงไปยังร่างของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เพลงผ้าเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางเจ้าหน้าที่