Lahat ng Kabanata ng แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Kabanata 21 - Kabanata 30

บรรยากาศในการไปเริ่มงานวันแรก ค่อนข้างดีเลยทีเดียว จอมขวัญได้เพื่อนใหม่ชื่อจิตตา ซึ่งเจ้าตัวมาเริ่มทำงานวันนี้เป็นวันแรกเหมือนกัน“เราชื่อจิตตานะ เรียกสั้น ๆ ว่าตาก็ได้”“อือ เราชื่อจอมขวัญ”“งั้นเราเรียกเธอว่าขวัญเฉย ๆ ได้ใช่ไหม” จิตตาเอ่ยขอไม่เต็มเสียงมากนักไม่รู้ว่ามันจะเสียมารยาทไปไหม แต่พอเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาพร้อมกับการพยักหน้า เธอก็รู้สึกเบาใจที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมชะตากรรม ในการเริ่มต้นงานวันใหม่จอมขวัญถูกสอนงานจากรุ่นพี่พยาบาลอย่างเข้มงวด เพราะทุกอย่างที่ทำหมายถึงชีวิตของคนไข้ แม้จะเหนื่อยแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ทำงานที่ตัวเองชอบ ในขณะเดียวกันเธอก็เหลือบมองนาฬิกาเป็นระยะ เพื่อรอพริริมาเธอตั้งใจอัปเดตเฟซบุ๊กว่าทำงานที่ไหน ตั้งใจส่งข้อความจากโทรศัพท์ตรีวิทย์ไปหา เพราะรู้ว่าเด็กคนนั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ คงตามมาถึงที่นี่แน่นอน ถึงเวลาที่จะต้องกำจัดยัยเด็กนั้นออกไปจากชีวิตตรีวิทย์สักทีมืออวบสั่นเทา เมื่อได้รับข้อความจากเบอร์คุ้นเคย เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความโมโห มั่นใจเหลือเกินว่าคนที่ส่งมาไม่ได้ส่งผิด แต่ตั้งใจจะส่งให้เธอโดยตรง“เป็นอะไรอ่า ทำไมแกทำหน้าอย่างนั้น” น้ำฟ้าเห็น

หลังจากพีระไล่ให้กลับบ้านได้แล้ว พริริมาก็ยังไม่ได้ตรงกลับทันที ในเมื่อเธอบอกกลับพ่อแล้วว่าจะไปขอโทษจอมขวัญกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอก็จะไป พอเดินมาถึงแผนกผู้ป่วยนอก ซึ่งยามนี้ปิดทำการไปแล้ว เธอจึงเปลี่ยนจุดหมายไปยังห้องพักพยาบาล และโชคดีที่จอมขวัญยังไม่ได้กลับ“น้องแพง...”จอมขวัญพึมพำชื่อนั้นออกมา ใบหน้าหวานซีดลงเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเด็กคนนั้นยังจะกล้ามาหาตัวเอง อีกทั้งเธอก็รู้สึกผิดที่ทำให้เรื่องบานปลายใหญ่โตคนเจ้าเนื้อเดินเข้าไปใกล้ พยาบาลที่อยู่ในห้องนั้นหลายคนรีบเดินมาประกบจอมขวัญทันที เพราะเกรงว่าลูกเจ้าของโรงพยาบาลจะมาร้ายเพื่อนร่วมวิชาชีพอีก“พี่ว่าใจเย็น ๆ ดีกว่านะคะ มีอะไรค่อย ๆ พูดกันก็ได้”หนึ่งในนั้นเอ่ยห้ามแบบกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะถึงอย่างไรแล้ว สถานะของเด็กสาวตรงหน้าก็ยังมีอำนาจเหนือกว่าอยู่ดี“นั่นสิ ถึงคุณจะเป็นลูกของคุณพีระ จะทำอะไรตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้นะคะ” คราวนี้เป็นจิตตาที่เดินเข้ามาเอ่ยขึ้น เธอเอาตัวเองเข้าไปคั่นตรงกลางเอาไว้พริริมาเหลือบมองทั้งหมดที่ยืนอยู่แล้วพ่นลมหายใจออกมา ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนร้ายกาจ แต่ก็ไม่ใช่คนมีแบบแผนอะไร คิดยังไงก็พูดออกไปอย่างนั้น ซึ่

“หกปีแล้วนะพี่แพง พี่ไม่คิดจะเลิกรักพี่ตรีเหรอ”“รู้ได้ยังไงว่าพี่ยังไม่เลิกรัก พี่อาจจะลืมเขาไปแล้วก็ได้ คนเราไม่ได้เจอหน้ากันมาตั้งหกปีนะ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ทำอะไรอยู่ที่ไหน ตัวสูงขึ้นเท่าไร นิสัยยังเหมือนเดิมอยู่ไหม”“รู้สิ พี่ตรีรู้ ไม่อย่างนั้นเขาคง...” เด็กหญิงชะงักคำพูดไป เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตรีวิทย์ย้ำนักย้ำหนาว่า อย่าเล่าเรื่องที่เธอไปบังเอิญเห็นมา“ไม่อย่างนั้นอะไรเหรอ” ใบหน้ากลมย่นคิ้วเข้าหากันเพื่อรอฟังสิ่งที่เด็กหญิงจะพูดต่อ“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่พี่เถอะ ไม่มีหนุ่ม ๆ มาจีบบ้างเหรอ หนูเคยอ่านเจอว่า ถ้าอยากลืมคนเก่าเราต้องมีคนใหม่”“คนแบบพี่จะมีคนมาชอบด้วยเหรอ นิสัยก็แย่ หน้าตาก็ไม่ได้เรื่อง หุ่นก็เท่ากับโอ่งมังกร” พรืริมาตอกย้ำจุดด้วยของตัวเอง เพราะถ้อยคำของจอมขวัญที่เคยด่าเธอเอาไว้ในวันนั้น ยังคงเป็นรอยแผลที่ฝั่งลึกอยู่ในใจ“นิสัยเมื่อก่อนอาจจะแย่จริง แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว รูปร่างไม่เป็นปัญหาเพราะยุคนี้เขานิยามสาวชับปี้ หน้าตาสวยมาก ขนาดผู้หญิงผอมบางคนยังต้องเหลียวมอง ส่วนผิวพรรณ ขาวชมพู แถมยังเนียนละเอียดอีกต่างหาก”พริริมาถึงกับปล่อยหัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่คิดว่าเด็

สถานการณ์ที่เข้าไปฝึกงานที่โรงพยาบาล มักสร้างความอึดอัดใจให้กับพริริมาอยู่ไม่น้อย เธอไม่รู้ว่าต้องปั้นหน้า หรือทำตัวอย่างไร แต่สิ่งที่เหมือนเดิมเลยก็คือพี่ตรีทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ พูดด้วยน้อย ทำตัวเย็นชา ทั้งที่วันแรกเขาเป็นฝ่ายชวนเธอคุยก่อนเสียด้วยซ้ำความเย็นชาที่พี่ตรีมอบให้มันก็ยังคงเป็นยาพิษดี ๆ ที่กัดกินหัวใจของเธอ และเป็นใบเบิกทางชั้นดีให้กับผู้หญิงอีกคน ที่ต่อหน้ามักจะเป็นผู้หญิงแสนดี แต่หลับหลังคือนางร้ายยิ่งกว่าในละครเสียอีกโรงพยาบาลที่พีระเป็นเจ้าของมีสวัสดิการที่พนักงาน รวมทั้งพยาบาลกับหมอชอบมากที่สุดก็คือ มีอาหารกลางวันให้กินฟรี โดยสร้างเป็นห้องโถงขนาดใหญ่เอาไว้ แล้วแต่ว่าใครจะสะดวกมากินตอนไหน หรือว่าจะซื้อกินเองก็จะมีร้านอาหารมาเปิดขายแยกให้ต่างหาก ซึ่งมีอาหารหลากหลายให้ได้เลือกซื้อพริริมาเลือกต่อแถวซื้ออาหารอยู่ร้านหนึ่ง ทำตัวเหมือนพนักงานทั่วไป ไม่ได้ใช้อภิสิทธิ์ว่าตนเองเป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลเลยสักนิด เธอตั้งใจจะหาที่นั่งมุมในสุด จะได้ไม่มีใครมาสนใจทว่าเธอคิดผิดถนัด สายตาหลายคู่ยังคงกลับจับจ้องมาที่เธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในโรงอาหาร แม้เธอจะเชิดหน้า

“ขวัญ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”มือหนาของตรีวิทย์จับสองไหล่ของร่างเล็ก ที่ยังคงแสร้งบีบน้ำตา เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพยายามฉีกยิ้มว่าไม่เป็นไร จิตตาเห็นอย่างนั้นก็รีบเอาตัวเองมาแทรกตรงกลาง แล้วทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มเรื่องทุกอย่างตั้งแต่แรก“แกไม่เป็นอะไรใช่ไหม แล้วนี่นั่งเด็กนั้นจะทำอะไรแกอีกหรือเปล่า” จิตตาทำเสียงแข็ง พลางหันไปมองทิศทางที่พริริมาเพิ่งเดินจากไปอย่างคาดโทษ“เปล่าหรอกจิตตา น้องเขาคง...”จอมขวัญกำลังจะเริ่มบทนางเอกผู้ถูกระทำที่น่าสงสารต่อ ทว่าก็มีเสียงสั่นของโทรศัพท์ของมือถือในกระเป๋าเสื้อขัดจังหวะขึ้นก่อน หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ แล้วล้วงมันออกมาดูหน้าจอโชว์เบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา“ใครโทรมาตอนนี้”เธอพึมพำ ก่อนจะกดรับสายอย่างเสียไม่ได้ แล้วเอ่ยทักปลายสายด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิดนิดหน่อย“สวัสดีค่ะ จอมขวัญพูดค่ะ”ตรีวิทย์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นสีหน้าของคนรักที่เปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที“คะ? ว่าอะไรนะคะ”จากใบหน้าที่แสร้างเป็นเศร้าสร้ายเมื่อครู่ พลันซีดเผือดลงราวกับแผ่นกระดาษ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างชัดเจน