Lahat ng Kabanata ng แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Kabanata 41 - Kabanata 50

‘วันนี้ศาลมีนัดไต่สวนคดีของนางสาวจอมขวัญ...’เสียงผู้ประกาศข่าวดังออกมาจากจอทีวีแอลอีดีจอแบน ซึ่งตั้งอยู่มุมห้องพักโทรม ๆ ของโรงแรมราคาถูกแถบชายแดนร่างผอมแห้งของลุงแต้มนั่งอยู่บนเตียงซอมซ่อ กำลังฟังข่าวนั้นอย่างตั้งใจ มันกอดเข่าจ้องหน้าจอเขม็ง เหงื่อแตกพลั่ก ทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนมันหนีหัวซุกหัวซุนมาไกลถึงที่นี่ ทันทีที่ได้ข่าวว่าจอมขวัญโดดตึกตาย ในวันที่มันไปหาถึงแผนกผู้ป่วยนอก ที่มันหนีมาไม่ได้รู้สึกผิดอะไรหรอก แต่มันกลัวก็เท่านั้นมันกลัวว่าก่อนตาย จอมขวัญจะทิ้งหลักฐานแฉตัวเองเอาไว้ ทั้งเรื่องข่มขื่น ทั้งเรื่องไปขู่กรรโชกทรัพย์ หรือแม้แต่คลิปร่วมเซ็กส์ที่มันถ่ายเอาไว้เพื่อแบล็กเมล์รีดไถ่เอาเงิน‘...โดยมีนางสาวพริริมา วัฒนาศิริ ลูกสาวประธานโรงพยาบาลชื่อดัง ตกเป็นผู้ต้องหาเพียงคนเดียวในคดีนี้’ลุงแต้มเบิกตากว้าง... “ฮะ! นังนั่นเหรอ”มันได้แต่หัวเราะแฟ้ง ๆ ออกมา ความกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความโล่งอกอย่างประหลาด“เออ ดี ... ดีแล้ว โยนขี้ให้อีนั่นไป” มันพึมพำกับตัวเอง“...สมน้ำหน้ามึง อีขวัญ มึงคิดจะหนีหนี้กูด้วยการฆ่าตัวตายเหรอ ดี! ตายไปก็ยังไปสร้างเรื่องไว้ให้คนอื่น ส่วนกู รอดโว

กว่าจะพาคนเมามายมาถึงคอนโดฯ หรูย่านชานเมืองได้ ทำเอาคนเจ้าเนื้อเหนื่อยไม่ใช่เล่น เธอเองก็เพิ่งรู้ว่าพี่ตรีพักอยู่ที่นี่ มันไม่ได้ไกลจากบ้านเท่าไหร่เลยพริริมาทิ้งร่างสูงลงบนเตียงนอน ก่อนจะยกมือเท้าเอวมองเขาด้วยสายตาที่สงสารจับใจ แม้ดวงตาจะหลับ แต่ปากก็ยังคงเอาแต่เพ้อเรียกชื่อของผู้หญิงที่จากไปได้หลายเดือนแล้วร่างอวบพ่อนลมหายใจใออกมาด้วยความเหนื่อยหอบ ก่อนที่สายตาจะกวาดมองไปรอบ ๆ ซ่งทุกตารางนิ้วยังคงหลงเหลือข้าวของทุกชิ้นของพี่ขวัญตั้งอยู่ ไม่แปลกใจหรอกหากพี่ตรีจะลืมคนรักไม่ได้ คบกันมาก็นาน กำลังจะแต่งงานกับแล้วแท้ ๆ ทำไมพี่ขวัญถึงด่วนตัดสินใจจากไปทั้งแบบนั้นพริริมาย่อตัวลงถอดรองเท้าถุงเท้าออก แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกะละมังใบเล็ก ซึ่งมีผ้าขนหนูแช่อยู่ในนั้น เธอวางมันไว้ตรงโต๊ะหัวเตียง บิดผ้าขนหนูจนมาดแล้วซับตามใบหน้าแผ่วเบา“ขวัญ... ผมคิดถึงคุณ กลับมาได้ไหม กลับมาหาผมได้ไหม”น้ำเสียงที่พร่ำเพ้อออกมา ทำเอามืออวบถึงกับชะงัก ใบหน้าหล่อเริ่มแดงก่ำมากขึ้น น้ำตาเม็ดกลมไหลออกทางหางตา เธอเองก้เจ็บปวดใจไม่ต่างกัน ความรู้สึกสงสารจับใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง“พี่ตรีต้องกล

แสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาทางหน้าต่าง ร่างกำยำที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม สะดุ้งตื่นสุดตัวเมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น มือหนาควานหาและปิดเสียงนั้นลง ก่อนจะลืมตามองเพดานห้องภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ศีรษะเขาปวดหนึบจนแทบจะระเบิด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงหลงเหลืออยู่ แต่สติที่หวนกลับคืนมาทำให้เห็นภาพเร้าร่อนอย่างชัดเจน จนน่ากลัวชายหนุ่มเหลือบไปมองข้างกายตัวเอง ตอนนี้เหลือแค่ความว่างเปล่า ที่จริงตรงนั้นควรจะมีร่างอวบที่เขาได้สัมผัสทุกสัดส่วนนอนอยู่ ยามนี้มันเหลือเพียงแค่หมอน กับร่องรอยยับยู่ยี่ของผ้าปูเตียงเท่านั้นร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพรริมาหนีกลับไปตอนไหน เสร็จกิจยาวนานก็ผล็อยหลับไป ไม่ได้สนใจสักนิดว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร และมันควรจะเป็นอย่างนั้น คนอย่างพริริมาควรได้รับผลของการกระทำตัวเองบ้างตรีวิทย์พยายามปลอบตัวเองแบบนั้น ทั้งที่ลึก ๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ขณะที่กำลังจะลุกจากเตียง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น รอยจาง ๆ ของเลือดบนผ้าปูเตียงสีขาวชายหนุ

ตลอดทางกลับบ้าน พีระกุมมือลูกสาวไว้แน่น ท่านพยายามชวนเธอคุยเรื่องต่าง ๆ เพื่อคลายความเครียดที่สะสมมานานหลายเดือน“เราไปทำบุญกันดีไหมลูก เอะ หรือว่าพ่อจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ดี”“...”ทุกคำถาม มีเพียงความเงียบแทนคำตอบ พริริมาเอาแต่พยักหน้าเบา ๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างเมื่อกลับมาถึงบ้าน เหล่าแม่บ้าน และคนสวนต่างออกมายืนรอต้อนรับด้วยรอยยิ้มยินดี โดยเฉพาะป้าไหมที่ดีใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ พริริมายิ้มตอบรับบาง ๆ แล้วกางแขนเข้าไปโอบกอดแม่บ้านที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กๆ และอยู่เคียงข้างเธอมาเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะคลายอ้อมกอดแล้วเดินผ่านทุกคนเข้าไปในห้องรับแขก“แพง...” พีระเดินตามหลังเข้ามา แล้วย่อตัวนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ ลูกสาวเพียงคนเดียว ที่เพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายทั้งหมดมา“ทุกยอ่างมันจบแล้วนะลูก ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว”พริริมาหันมามองผู้เป็นพ่อ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับมีแววบางอย่างที่พีระไม่เคยเห็น “คุณพ่อคะ”“ว่าไงลูก อยากได้อะไร บอกพ่อได้เลย”“แพง... แพงว่าจะไปเรียนต่ออังกฤษตามที่พ่อบอกค่ะ”คำพูดนั้นทำให้พีระชะงักไปครู่หนึ่ง “ว่าไงนะ”ชายหนุ่มขมวดคิ้

ปลายนิ้วยาวเลื่อนเมาส์เปิดอีเมล์ เพื่อดูผลซีทีที่เพื่อนส่งมาให้หมอหนุ่มนั่งวิเคราะห์ผลตรวจ ก่อนจะพิมพ์คำตอบส่งกลับไป ตลอดทั้งวันเขาเอาแต่ก้มหน้ากับกองเอกสาร และวุ่นอยู่กับคนไข้ จนแทบไม่ลุกไปกินข้าว สิ่งเดียวที่ทำให้สมอง และความคิดของเขาไม่ฟุ้งซ่าน นั่นก็คือการทำตัวให้ยุ่งเข้าไว้ขณะที่กำลังอ่านงานผ่านทางอีเมลอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น เขาเอ่ยอนุญาตผ่านลำคอโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเสียด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเดินเข้ามา“ตรีคะ เลยมื้อเย็นมานานแล้ว ไม่ออกไปกินอะไรหน่อยเหรอ”ร่างสมส่วนในชุดพยาบาลสีขาว เดินยิ้มหวานเข้ามา ตรีวิทย์เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นจิตตาเขาก็กลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ“ผมยังไม่หิวครับ”เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามเพ่งสมาธิไปที่ผลซีทีสแกนของคนไข้ที่คีตะเพิ่งส่งมาให้ตั้งแต่บ่าย ความจริงคือท้องเขาร้องประท้วงมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจกินอะไรทั้งนั้น“แต่นี่มันจะสองทุ่มแล้วนะคะ” จิตตาขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูก“...แล้วตรีก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าเลยนะคะ เดี๋ยวก็ปวดท้องเอาหรอก”ความห่วงใยในน้ำเสียงนั้นชัดเจน ทว่าส