All Chapters of แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Chapter 1 - Chapter 10

‘แพงขอโทษนะคะพี่ตรี ที่ตั้งแต่เด็กจนโตคอยสร้างความวุ่นวายให้กับพี่มาตลอด แพงเสียใจเรื่องพี่ขวัญนะ แต่แพงก็ยังยืนยันคำเดิมว่า แพงไม่ได้ทำ ส่วนเรื่องของเราคืนนั้น ถือว่าแพงชดใช้ให้ในสิ่งที่ไม่ได้ทำแล้ว และนับจากนี้ไป แพงสัญญานะคะ ว่าจะไม่มาให้พี่ตรีเห็นหน้าอีก ลาก่อนค่ะ...’ร่างสูงของตรีวิทย์ในชุดกาวน์สีขาวขย้ำกระดาษจดหมาย แล้วปาลงถังขยะ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา แววตาเต็มไปด้วยความสับสน แล้วก็รู้สึกโกรธ คนที่เขียนจดหมายนี้มาให้เขาทิ้งตัวลงเก้าอี้ ก่อนจะยกมือขึ้นคลึงสันจมูกด้วยความเหนื่อยล้า หากเขาไม่อยากมีอนาคตที่ดี วันนี้คงไม่ต้องมาทนใช้ชีวิตอยู่ เพื่อทดแทนบุญคุณพ่อ ของผู้หญิงที่ทำให้หัวใจเขาเจ็บปวดได้ขนาดนี้...13 ปีที่แล้ว...‘ไปอยู่กับคุณท่าน ก็อย่าดื้อล่ะ ตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตตัวเอง’ประโยคนั้นของแม่ครูช่อแก้ว ผู้ดูแลบ้านเด็กกำพร้าธารใจ ยังคงดังก้องอยู่ในหูของตรีวิทย์ ทุกวินาทีที่รถเคลื่อนตัวไปช้า ๆ ความรู้สึกใจหายก็ผุดขึ้นมา แต่เพราะอนาคตของตัวเอง เด็กหนุ่มในวัยสิบห้าปี จึงยอมหิ้วกระเป๋าตามพีระมากรุงเทพฯ ในฐานะเด็กที่ท่านอุปการะเลี้ยงดู‘พีระ วัฒนาศิริ’ เจ้าของโรงพยาบาลรอยัลเมด (Roy

ความผูกพันที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีน้องสาวแท้ ๆ ที่ต้องคอยดูแลปกป้อง คำประกาศว่าจะแต่งงานด้วยนั้น สำหรับเขาแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรจากการที่เด็กคนหนึ่งบอกว่า จะแต่งงานกับซูเปอร์ฮีโร่ที่ตัวเองชื่นชอบ เขาจึงได้แต่ยิ้มรับ และคอยหยอกล้อเธอกลับไปเสมอแต่ใครเลยจะล่วงรู้ว่า คำมั่นสัญญาที่ดูเหมือนจะเลื่อนลอยของเด็กหญิงวัยเก้าขวบในวันนั้น ไม่เคยเป็นคำพูดเล่น ๆ เลยแม้แต่ครั้งเตียวนับตั้งแต่วันที่ตรีวิทย์ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ โลกทั้งใบของพริริมา ก็ดูเหมือนจะหมุนรอบตัวเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว คุณหนูของบ้านทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้อย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง เธอเลิกกรีดร้องอาละวาดหากถูกขัดใจหรือไม่ได้ดังใจ แม้จะหลงเหลือสีหน้าที่แสดงออกชัดว่าไม่พอใจแต่ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมากไม่ว่าตรีวิทย์จะบอกหรือสอนอะไรเจ้าตัวก็ทำตามอย่างว่าง่าย หากดื้อกับใครในบ้านขึ้นมา เพียงแค่เอ่ยว่าจะฟ้องคุณตรี พริริมาก็จะเชื่อฟังแทบในทันทีชีวิตประจำวันของตรีวิทย์ มีเงาของเด็กหญิงตัวป้อมตามติดแทบจะทุกฝีก้าว ไม่ว่าเขาจะไปไหน หรือทำอะไร ก็จะมีเสียงเล็ก ๆ คอยเรียก‘พี่ตรี’พร้อมกับร่างอวบที่วิ่งดุ๊กดิ๊กตามมาเสมอมี

พริริมาเดินเกาะแขนเขาไม่ปล่อย พลางหันหลังกลับไปส่งยิ้มเย้ยหยัน ให้กับเหล่าคู่แข่งของเธออย่างผู้มีชัย ก่อนจะหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างให้กับ ‘พี่ตรีของเธอ’ แต่เพียงผู้เดียว โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำที่ดูเหมือนเด็กหวงของเล่นของเธอนั้น ได้เริ่มสร้างความอึดอัดใจเล็ก ๆ ในใจของตรีวิทย์มากขึ้นทุกวัน และชัยชนะเล็ก ๆ ที่สนามบาสในวันนั้น กลายเป็นใบเบิกทางให้พริริมาเริ่มปฏิบัติการ ‘กันท่า’ อย่างเต็มรูปแบบนับจากวันนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่มีใครก็ตามโดยเฉพาะเพศตรงข้าม เข้ามาใกล้ชิดหรือพูดคุยกับตรีวิทย์เกินกว่าที่เธอจะรับได้ ‘เรดาร์’ ส่วนตัวของพริริมาก็จะทำงานในทันทีแรกเริ่มเดิมที ตรีวิทย์มองว่ามันเป็นพฤติกรรมเรียกร้องความสนใจตามประสาเด็กที่กำลังโต เขาพยายามทำความเข้าใจและอดทน แต่เมื่อเหตุการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอดทนของเขาก็เริ่มลดน้อยถอยลง ความรู้สึกเอ็นดูถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ“ขอบใจมากนะตรีที่ช่วยติววิชาคณิตให้” พลอยยิ้มอย่างใจดี ก่อนจะยื่นกล่องของขวัญเล็ก ๆ ที่ห่ออย่างสวยงามให้เขา“นี่ของที่ระลึกเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเรา เป็นน้ำใจตอบแทนน่ะ”“ขอบใจนะพลอย อันที่จริ

การใช้ชีวิตอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ตรีวิทย์จึงยังอยู่ไกลของคำว่าอิสระมาก จะทำอะไร หรือไปที่ไหนก็มักจะมีพริริมาตามติดอยู่เสมอ หากขัดใจ เธอก็มักจะเอาน้ำตามาเรียกคะแนนสงสาร เพราะฉะนั้นการออกไปจากที่นี่โดยไม่รู้สึกผิดต่อลุงพีระ มีอยู่อย่างเดียวก็คือ เขาต้องสอบติดหมอให้ได้ช่วงเวลาหลายเดือนก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเปรียบเสมือนการเข้าสู่สมรภูมิรบที่ตรีวิทยทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเข้าแลก กองหนังสือเรียนและตำราอ้างอิงสูงท่วมโต๊ะ จนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง แสงจากโคมไฟดวงเล็กมักจะส่องสว่างอยู่จนดึกดื่นแทบทุกวันทว่าสมรภูมิสอบนี้ก็ยังคงมี ‘ตัวป่วน’ ที่คอยกวนสมาธิเขาอยู่เสมอ พริริมายังคงทำหน้าที่เป็นเงาตามตัวเขาไม่ห่าง“แพง อย่าเสียงดังได้ไหม พี่อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง”“ก็พี่ตรีไม่พาแพงไปกินไอศกรีมที่ห้างนี่คะ”“ก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าพี่ต้องอ่านหนังสือสอบ อีกไม่กี่วันพี่ต้องสอบแล้วนะ”เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างเอื้อมระอา ใบหน้ากลมเริ่มงอง้ำขึ้นมา สองแขนเล็กยกขึ้นกอดอก แม้จะไม่ได้เหวี่ยงวินเหมือนที่ทำกับคนอื่นแต่สี่หน้าที่แสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้น บ่งบอกความไม่พอใจได้เป็นอย่างดี“ก็พี่ตรีเคยบอกว่าจะพาไปกิน

“อ้าว... ไอ้ตรีทำไรอยู่วะ แล้วนั่นใคร?”คีตะเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับขยับมายืนข้าง ๆ ตรีวิทย์แล้วตบไหล่เพื่อนเบา ๆร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาคณะแพทย์ที่ดูดีไม่แพ้ตรีวิทย์ ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ บนใบหน้า ดวงตาคมกริบของเขามองสำรวจเด็กสาวในชุดนักเรียนสองคนสลับกับเพื่อนสนิท และจอมขวัญอย่างสนใจตรีวิทย์ถอนหายใจเบา ๆ กับการปรากฏตัวของเพื่อนสนิทนิสัยปากไว แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ไม่ได้ที่ต้องแนะนำตามมารยาท“นี่คีตะ เพื่อนพี่เอง” เขาหันไปบอกพริริมากับน้ำฟา ก่อนจะหันกลับมาทางเพื่อนอีกครั้ง“ไอ้คี นี่น้องแพง น้องสาวกูเอง แล้วก็น้องน้ำฟา เพื่อของน้องแพง”“อ๋อเหรอ...” คีตะลากเสียงยาว เขายิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดประโยคที่ไม่คาดคิดออกมาด้วยน้ำเสียงสูงราวกับตื่นเต้น“น้องสาวคนนี้นี่เอง ที่เป็นสาเหตุทำให้มึงไม่อยากกลับบ้านมาเป็นปี!”ประโยคนั้นเหมือนสายฟ้าผ่าลงกลางวงสนทนา ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ“คีตะ!”จอมขวัญอุทานเสียงหลง เธอรีบยกมือขึ้นหมายจะปิดปากเพื่อน แต่ว่ามันไม่ทันเสียแล้ว คำพูดนั้นหลุดลอยออกไปเสียดแทงหัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กหญิงพริริมาเข้าอย่างจังใบหน้าที่มีรอยยิ้มจาง ๆ พลันบึ้งตึ