Semua Bab แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Bab 11 - Bab 20

บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดระหว่างสองพ่อลูกต้องยุติลง เมื่อร่างสูงโปร่งของตรีวิทย์พยุงแม่ครูช่อแก้วเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร พีระเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาจึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ“สวัสดีครับแม่ครู”พีระยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม พลางดันหลังลูกสาวเบา ๆ เป็นสัญญาณเตือนเรื่องมารยาท พริริมาจึงรีบยกมือไหว้ตามอย่างว่าง่าย“สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าคุณท่านจะมาเยี่ยมเห็นหายไปเสียนาน” แม่ครูช่อแก้วรับไว้ด้วยรอยยิ้มใจดีก่อนที่พีระจะได้เอ่ยตอบอะไร ตรีวิทย์ก็ชิงเอ่ยถามที่คาใจเขาทันที สายตาคู่คมมองตรงไปยังผู้อุปการะเลี้ยงดู แต่ทุกคนรู้ดีว่าคำถามนั้นมีเจตนาส่งไปถึงใครอีกคน“คุณลุงพาน้องแพงมาที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย ผมแปลกใจมากเลย”ชายวัยกลางคนไอออกมาเบา ๆ เพื่อตั้งสติ เขาเหลือบมองลูกสาวที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะตัดสินใจแก้หน้าให้เธออย่างแนบเนียนที่สุด“อ๋อ ครับแม่ครู พอดีผมว่าง ๆ น่ะ เลยตั้งใจจะพายัยแพงมาเที่ยวพักผ่อนสักหน่อย”เขาหันไปตอบแม่ครูช่อแก้วก่อน แล้วจึงหันมาทางตรีวิทย์พร้อมกับแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ“...แล้วก็ถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเด็ก ๆ ที่บ้านธารใจด้วย ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญม

รถตู้ทรงยุโรปกลับมาถึงคฤหาสน์ในตอนค่ำ ทันทีที่ลงจากรถ พริริมาก็เดินตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองทันทีโดยไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อที่เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกจากด้านใน แน่นอนว่าคุณหนูของบ้านกำลังทำเหมือนเดิม ที่ไม่ได้ดั่งใจก็จะขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง เย็นนั้นไม่ว่าป้าไหมจะเคาะประตูกี่ครั้ง ก็ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา มีเพียงความเงียบตอบกลับมาเท่านั้น“ทำไงดีคะ คุณผู้ชาย คุณหนูไม่ยอมออกมาทานข้าวเลย”ป้าไหมมีสีหน้ากังวล ขณะเดินลงมาบอกเจ้านายด้านล่าง พีระถอนหายใจออกมาเล็กน้อย“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน คนเราไม่ปล่อยให้ตัวเองอดตายหรอก ป้าไหมมีอะไรไปทำก็ไปเถอะ”“แต่ว่าคุณหนู...”“เชื่อฉันเถอะ”“ค่ะ ๆ”พยักหน้ารับคำเสร็จก็รีบเดินออกไปเลย ดูจากสีหน้าแล้วก็คำพูดแล้ว ก่อนหน้านี้คงเกิดเรื่องใหญ่โตแน่นอน ไม่อย่างนั้นคุณท่านไม่มีสีหน้าตึงเครียดขนาดนี้หรอกพริริมาเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องจนกระทั่งเช้าวันจันทร์...เด็กสาวในชุดนักเรียนเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาทั้งสองข้างบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน ขาป้อมก้าวลงบันไดอย่างเชื่องช้า และในจ

“วันนี้ออกจากบ้านได้แล้วเหรอ นึกว่าจะคลุกอยู่แต่บ้านจนตัวแนบผนัง เป็นจิ้งจกเกาะฝาห้องไปแล้ว”น้ำฟ้าเอ่ยแซว หลังจากได้รับสายจากเพื่อนสนิทในช่วงสายของวันหยุด ทั้งคู่ออกมาเดินเล่นแถวสยาม ซึ่งเป็นย่านที่เด็กวัยรุ่นในกรุงเทพฯ ชอบนัดมาเจอ หรือเดินเล่นกันมากที่สุดแต่พอเห็นหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของพริริมา เจ้าตัวก็กรอกตามองบนทันที เพราะรู้ว่าเพื่อนไม่ได้ฟังในสิ่งที่ตัวเองพูดเลยสักนิด“แพง... ยัยแพง” เมื่อเรียกแล้วไม่ได้ยิน มือเล็กก็เอื้อมไปแตะที่แขน“ยัยคุณหนูพรริมา!”“ฮะ! อะไร? เรียกซะเต็มยศเลย” ใบหน้าอวบอิ่มตวัดกลับมามองเพื่อนสาวของตัวเอง“ฉันเรียกแกสามรอบแล้ว มัวแต่คิดอะไรอยู่ อย่าบอกนะว่าคิดเรื่องพี่ตรี”“อือ” เด็กสาวตอบสั้น ๆ“เลิกคิดเหอะ ถ้าพี่ตรีเขาแคร์แกจริง ๆ ป่านนี้ก็กลับมาบ้านแล้วปะ แต่นี่อะไรเงียบยิ่งกว่าป่าช้า แม้แต่ข้อความเขาก็ไม่ส่งมา”“พี่ตรีเขาคงยุ่ง... ไม่งั้นก็คงโกรธฉันเรื่องวันนั้นอยู่”“แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสามเดือนแล้วนะ อีกอย่างแกก็ไปขอโทษพี่ขวัญแล้วนี่ เมื่อก่อนฉันก็คิดว่าพี่เขายุ่งจริง ๆ นะ แต่ฉันว่าไม่น่าใช่ เขารำคาญแกมากกว่า ก็เล่นตามติดเขาเป็นตุ๊กแกตีนเหน

เพล้ง!“ไม่จริง!”สิ้นคำพูดปวดใจ เสียงแก้วน้ำในมือของพริริมาก็ร่วงแตกกระจายอยู่บนพื้น“โกหก!”เธอตะโกนสุดเสียง เมื่อได้ยินสิ่งที่ตรีวิทย์บอกกับผู้เป็นพ่อ ทุกคนในงานต่างหันไปมองเป็นตาเดียว พริริมาจ้องเขม็งไปยังจอมขวัญและตรีวิทย์ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง เจ็บปวด จากการถูกหลอกลวงและหักหลัง“พี่ตรีโกหกแพง พี่ขวัญก็หลอกแพง พี่บอกว่าจะไม่ยุ่งกับพี่ตรี! พี่มันคนหลอกหลวง”สติของเด็กสาวขาดพึง เธอคลุ้มคลั่งจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ร่างอวบลุกขึ้นอาละวาด กวาดข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ตัวจนตกแตกกระจัดกระจายไปทั่วพื้น“ไม่ได้! พี่ตรีจะมีแฟนไม่ได้! พี่ตรีห้ามเป็นของคนอื่น! ต้องเป็นของแพงคนเดียวเท่านั้น!”น้ำเสียงประกาศกร้าวราวกับเสียสติ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหมายจะทำร้ายจอมขวัญ แต่ตรีวิทย์ไวกว่าเขาเอาตัวมาขวางไว้เพี๊ยะ!ฝ่ามือของพริริมาฟาดลงบนใบหน้าของตรีวิทย์อย่างแรง ทุกคนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พริริมาเองก็ชะงักค้างไปเช่นกัน เธอมองรอยแดงทั้งห้านิ้วที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของตรีวิทย์ ด้วยมือที่สั่นเทา“พี่ตรี... แพง... แพงขอโทษ” เธอพยายามจะเอ่ยขอโทษเสียงสั่นแต่สายตาที่ตรีวิทย์มองกล

“ตรีมีอะไรหรือเปล่าคะ เห็นมองไปตรงนั้นสักพักแล้ว” จอมขวัญมองตามสายตาคนรักไปยังต้นไม้ใหญ่นอกรั้วมหาวิทยาลัย“นั่นดี กูเห็นมึงมองไปตรงนั้นทุกวันเลย มีอะไรให้น่ามองวะ”คีตะเอ่ยเสริมก่อนจะหันไปมองตามด้วยอีกคน ทว่าตรงนั้นก็ว่างเปล่าไม่มีใคร หรือหมาแมวสักตัวที่ยืนอยู่ชายหนุ่มเบือนสายตากลับมาแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ราวกับจะปัดความคิดบางอย่างจากหัว ก่อนจะเอื้อมหยิบหนังสืออีกเล่มเพื่อเปิดอ่าน ทำทีเป็นไม่สนใจสิ่งรอบข้าง จอมขวัญเห็นสายตาที่วูบไหวเพียงเสี้ยววินาที แล้วก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปเธอเลือกที่จะเชื่อใจในตัวผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดสำหรับคนภายนอกแล้ว ชีวิตรักของตรีวิทย์และจอมขวัญนั้นดำเนินไปได้ด้วยดีและน่าอิจฉา ทั้งคู่เป็นนักศึกษาแพทย์และพยาบาลที่หน้าตาดีและเรียนเก่ง เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกความรักของพวกเขานั้นเรียบง่าย ไม่ได้มีดอกไม้หรือของขวัญราคาแพงให้กันทุกวัน ทว่าความรักมันกลับเต็มไปด้วยความเข้าใจ การดูแลเอาใจใส่ซึ่งกันและกันในทุกรายละเอียดของชีวิตตรีวิทย์ตัดสินใจชวนจอมขวัญมาอยู่ด้วยกันหลังจากเรียนจบ เพื่อที่เธอจะได้เตรียมสอบใบวิชาชีพพยาบาล ส่วนตัวเขาก