Lahat ng Kabanata ng แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Kabanata 31 - Kabanata 40

ผ่านไปเกือบสัปดาห์แล้วที่แม่ได้จากเธอไปอยู่บนฟากฟ้า ทว่าจอมขวัญก็ยังคงเศร้าเสียใจไม่หาย เธอกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลหลังจากลางานไปเพียงไม่กี่วัน ไม่ใช่เพราะเธอกลับมาเข้มแข็ง แต่เพราะเธอทนอยู่กับความเงียบในคอนโดฯ ของตรีวิทย์ไม่ไหวทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพใบหน้าไร้วิญญาณของแม่ก็วนเวียนเข้ามาตอกย้ำความจริงที่ว่า บัดนี้เธอกลายเป็นคนตัวคนเดียวบนโลกใบนี้อย่างแท้จริงตรีวิทย์เฝ้ามองคนรักด้วยความกังวลปนสงสารหลายวันมานี้ จอมขวัญกลายเป็นคนเงียบขรึม ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้ กลับเหม่อลอย และบวมช้ำจากการร้องไห้อยู่ตลอดเวลา เธอมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึก ร้องไห้ออกมาโดยไม่มีสาเหตุตรีวิทย์รู้ดีว่าเธอกำลังเจ็บปวด และเขาก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่ากันที่เห็นคนรักเป็นแบบนี้ เหตุการณ์ที่จอมขวัญเผชิญอยู่ในตอนนี้ มันสะท้อนภาพของตัวเขาเองในอดีต ... เด็กกำพร้าที่ไม่เคยมีใคร ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างที่เกาะกุมหัวใจ เขาเข้าใจมันดีกว่าใครทั้งหมดบ่ายวันศุกร์ หลังจากตรวจคนไข้เคสสุดท้ายเสร็จ ตรีวิทย์ก็ตัดสินใจโทรไปยังแผนกพยาบาลที่จอมขวัญประจำอยู่“จิตตา นี่ตรีนะ ฝากบอกขวัญด้วยว่าถ้าออกเวรแล้ว ให้รีบกลับไปเก็บของ พี่ลา

“จะรีบไหนล่ะ อีหนู”“ละ ... ลุงแต้ม ลุงมาทำอะไรที่นี่” ร่างเล็กถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง“ก็มารับเมียกลับบ้านไง” มันหัวเราะในลำคอ ก่อนนจะก้าวเข้ามากระชากต้นแขนเธออย่างแรง “มานี่! ขึ้นรถ!”“ไม่! ปล่อยฉันนะ” จอมขวัญพยายามบิดแขนออก กลิ่นตัวและกลิ่นเหล้าของมันทำให้เธอคลื่นไส้“ฉันไม่ไปไหนกับลุงทั้งนั้น ปล่อย!”“มึงกล้าขัดขืนกูเหรอ” มันบีบแขนเธอแน่นขึ้นจนกระดูกแทบแหลก“มึงคิดว่ามึงเป็นคุณนายหมอแล้วกูจะทำอะไรมึงไม่ได้งั้นสิ”“ปล่อยฉันนะ คนเห็นหมดแล้ว” เธอร้องเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมา“เออ! ให้มันเห็นไปเลย!” ลุงแต้มตะคอกกลับ“มึงร้องเลย ร้องดัง ๆ กูจะได้เดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลนั่น แล้วไปป่าวประกาศบอกไอ้หมอผัวใหม่หน้าโง่ของมึง ว่ากูเอามึงทำเมียมาตั้งแต่มึงยังไม่แตกเนื้อสาว!”คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลจอมขวัญ“กูจะบอกมัน ว่ากูก็เป็นผัวมึงอีกคนเหมือนกัน!”คำขู่นั้นคือสิ่งที่เธอกลัวมากที่สุด ถ้าเขารู้ว่าร่างกายที่เขากอดมันแปดเปื้อน และโสมมมานานแค่ไหน เขาต้องรังเกียจเธอ แลอจะทิ้งเธอไปอย่างแน่นอน“อย่านะ” เสียงของเธอหลุดออกมาอย่างแผ่วเบา จนแทบไม่ได้ยิน

ผู้ชายคนนั้น เธอรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน ทว่าเห็นเพียงแค่ด้านหลังเท่านั้น ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่นานชายแก่ก็เดินหายไปอีกทาง ปล่อยให้จอมขวัญทรุดตัวลงอยู่ที่พื้น เธอยกมือขึ้นแตะมุมปากที่มีเลือดไหลออกมา“นั่น ... พี่ขวัญโดนทำร้ายเหรอ”เธอเกิดสงสัยขึ้นมา และรู้สึกเป็นห่วงจึงจะเดินเข้าไปถามไถ่ทว่ายังเดินไม่ทันจะถึงร่างบอบบางนั้นก็ลุกขึ้นยืน ด้วยอาการเหม่อลอย เหมือนหุ่นยนต์ ดวงตาว่างเปล่า ดูไร้จุดหมายจอมขวัญเดินโซซัดโซเซ เหมือนร่างกายไร้เรี่ยวแรง และไม่ได้เดินกลับเข้าไปในตัวตึก แต่เดินลัดเลาะตามทางลับตาไปยังลิฟต์ที่อยู่ด้านหลังขณะที่เดิน มือของจอมขวัญก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์อะไรบางอย่างไปด้วย เธอไม่ได้ยินเสียงเรียกของพริริมาที่เดินตามหลังมาอยู่ไกลๆ เลยแม้แต่น้อยระหว่างนั้นจิตตาที่กำลังเดินไปยังโรงอาหาร เห็นพริริมากำลังวิ่งตามจมอขวัญไปยังลิฟต์ ถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน“นังแพงนี่! มันจะทำอะไรขวัญอีก”วินาทีนั้นจิตตาตัดสินใจเดินตาม เพื่อไปดูสถานการณ์แบบเงียบ ๆ เพราะถึงอย่างไรแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ ถ้าสองคนนั้นจะตบกันตายไปข้าง มันก็เป็นผลดีกับเธอไม่ใช่เหรอร่างบอบบางของจอมขวัญเด

ภาพก่อนหน้าที่ตรีวิทย์คลุ้มคลั่งจนไม่มีสติ มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาเสียใจมากแค่ไหน หากสลับกันว่าคนที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นเขา เธอเองก็คงจะเหมือนตายทั้งเป็น“ถ้าคุณพริริมา อาการดีขึ้นแล้ว ผมขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยนะครับ”“แล้วทำไมแพงต้องไปด้วยคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน"คุณถูกตั้งเป็นผู้สงสัย ว่าเป็นคนทำร้ายคุณจอมขวัญจนเสียชีวิต”อีกแล้ว... เธอกลายเป็นแพะรับบาปในเรื่องที่ไม่ได้ก่อ ใบหน้ากลมซีดลงหันไปหาพีระ ท่านได้แต่พยักหน้าเบา ๆ เชิงบอกว่าให้ไปเถอะ ทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามกระบวนการทางกฎหมายนับตั้งแต่เกิดมา เธอผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาหลายอย่าง แต่ว่าเรื่องนี้คือสิ่งเลวร้ายที่สุดโดยไม่ได้ก่อขาอวบก้าวลงจากรถตำรวจด้วยความรู้สึกชาไปทั้งตัว สถานที่นี้เธอไม่เคยคิดว่าในชีวิตนี้จะต้องเหยียบย่างเข้ามาในฐานะ “ผู้ต้องสงสัย”ห้องสี่เหลี่ยมที่มีทั้งกลิ่นอับชื้น และฝุ่นหนาที่เกาะตามผนัง แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา พริริมานั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กที่เย็นเฉียบ ตรงข้ามกันมีนายตำรวจคนเดิมที่เชิญเธอมาจากโรงพยาบาล ส่วนพีระนั่งรออยู่หน้าห้องสอบสวนเงียบ ๆ ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“ไอ้ตรี...” คีตะแตะไหล่เพื่อนตรีวิทย์ส่ายหน้าไปมา“มันเจ็บมากเลยวะ...” เขาพึมพำเสียงแหบ “มันเจ็บตรงนี้...”ทุบอกซ้ายเบา ๆ มันเป็นความเจ็บปวดที่สูญเสียทั้งคนรัก สูญเสียคนที่เขาคิดว่าเป็นน้องสาวไปด้วย เด็กผู้หญิงที่เคยเอาแต่วิ่งตามเขาต้อย ๆ มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งเกลียดและเสียใจผสมกันเต็มไปหมดเขาไม่เคยคิดเลยว่า พริริมาจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้ได้ลงคอ...ข่าวพยาบาลสาวตกตึกลงมาเสียชีวิต กลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตมากยิ่งขึ้น และถูกขุดคุ้ยมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม สังคมจับตามองเพราะบุคคลต้องสงสัยเคยมีปัญหากันมาก่อน และกลายเป็นข่าวดังเมื่อหลายปีก่อนหลายวันผ่านไปพริริมายังขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง มีบ่อยครั้งที่ทุกคนในบ้านได้ยินเสียงกรี๊ดของหญิงสาวกลางดึก จนพีระต้องวิ่งเข้ามาดูร่างอ้วนยังคงหลับตาพริ้ม มือขยุ้มผ้าปูที่น้อง ปากก็เอาแต่พึมพำว่าอย่านะพี่ขวัญ อย่าโดดนะ ก่อนจะส่งเสียงกรี๊ดออกมาดังลั่น“แพง ... แพงเป็นอะไรลูก”เสียงทุ้มของพีระดังขึ้นอยู่ข้างหู ร่างอวบอิ่มที่กำลังสั่นเทาอยู่บนเตียงสะดุ้งสุดตัว เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่ง“ไม่! พี่ขวัญ”หญิงสาวกรีดร้องออกมาสุดเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เม