Lahat ng Kabanata ng แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Kabanata 51 - Kabanata 60

เสียงอื้ออึงดังผ่านเข้ามาในโซตประสาท พริริมาลืมตาขึ้นมาในห้องสีขาวสะอาด กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยมาแตะจมูก“โรงพยาบาลเหรอ?”“ยูฟื้นแล้วเหรอ! โอ๊ย ตกใจหมดเลย” เอมิลี่ที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่น“หมอ! หมอคะ เพื่อนฉันฟื้นแล้วค่ะ”พริริมาถูกพามาส่งโรงพยาบาล ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่จำได้คือรู้สึกเวียนหัว แล้วก็ล้มลงไปหลังจากสิ้นเสียงร้องเรียกของเอมีลี่ ไม่นานนักหมอชายสูงวัยท่าทางใจดี ประจำโรงพยาบาลในอังกฤษก็เดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาล และชาร์ตในมือสาย“สวัสดีครับ มิส ... พริริมาใช่ไหมครับ” หมอถามด้วยสำเนียงบริติช“ผม ดร. อัลเลน ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง”“มึนหัวนิดหน่อยค่ะ ฉะ ... ฉันเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” เธอถามเสียงสั่น กลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคร้ายแรงอะไรดอกเตอร์อัลเลนยิ้ม “ไม่ร้ายแรงหรอกครับ ที่จริง มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้าง ... ปกติทีเดียว สำหรับอาการที่คุณเป็น”พริริมากลั้นหายใจ รอฟังผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อ“คุณตั้งท้องได้สองเดือนแล้วครับ”“วะ ... ว่ายังไงนะคะ” พริริมาถามซ้ำ เพราะคิดว่าตัวเองฟังผิด"You're pregnant."(คุณกำลังตั้งครรภ์) คุณหมอย้ำช้า ๆ ชัด ๆโลกทั้งใบของพริริมาหยุดหมุนคำว่า ‘นิ

“โอ๊ยยย!”พริริมาที่นั่งทำรายงานอยู่ในห้องรับแขกร้องขึ้น อยู่ ๆ เธอก็ปวดท้องแบบเกร็ง ๆ และเมื่อเช้ามันก็มีอาหารหน่วง ๆ รู้สึกเหมือนมดลูกบีบรัดแน่น เสียงร้องนั้นทำให้เอมิลี่ซึ่งกำลังอยู่ในห้องครัววิ่งหน้าตื่นออกมา“เฮ้! แพง! ยูเป็นอะไรหรือเปล่า”“ฉันปวดท้องน่ะ” สีหน้าหญิงสาวแสดงออกถึงความเจ็บปวด มืออวบกุมหน้าห้องนูนเด่นเอาไว้แน่น เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดพรายตามไรผม ทั้งที่อากาศในลอนดอนช่วงนี้หนายเหน็บจนต้องเปิดฮีตเตอร์“โอเค ใจเย็น ๆ นะแพง หายใจเข้าลึก ๆ” เอมิลี่ทิ้งตะหลิวในมือแล้วรีบวิ่งเข้ามาประคองคนเจ้าเนื้อ“ฉันจะโทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้”“ไม่ ... ไม่ต้องเอม” พริริมากัดฟันพูด เสียงกระท่อนกระแท่น“ขับรถ ยูขับรถไปส่งไอ น่าจะเร็วกว่า”“ได้ ๆ ยูรอตรงนี้นะ อย่าขยับไเอมิลี่วิ่งวุ่นคว้ากุญแจรถ และกระเป๋าเตรียมคลอดที่พริริมาจัดเตรียมไว้นานแล้ว หญิงสาวชาวไทยพยุงร่างอุ้ยอ้ายของเพื่อน เดินลงจากแฟลตอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดที่มดลูกบีบตัวเป็นจังหวะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนพริริมาต้องหยุดยืนพิงกำแพง กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด“อดทนไว้นะแพง... เพื่อลูก ต้องอดทนไว้นะ” เอมิลี่ให้กำลังใจ ขณะประคองเพื่

“กูผิดเอง...” ตรีวิทย์พึมพำ เสียงแหบพร่า “เขาไม่กลับมา ... ก็เพราะกู”คีตะมองเพื่อนด้วยความสงสารบ่นระอา“กูก็ไม่อยากจะซ้ำเติมมึงนะไอ้ตรี แต่เรื่องนี้กูไม่เถียงเลย ถ้ากูเป็นน้องแพง กูก็คงไม่อยากกลับมาเจอหน้าคน ที่เคยทำร้ายความรู้สึกกูขนาดนั้นเหมือนกัน”ประโยคนั้นเหมือนมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเป็น ตรีวิทย์ก้มหน้านิ่ง ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจตลอดสี่ปี ปะทุขึ้นมาในหัวใจเขาอีกครั้งบนสนทนาที่ทั้งสองหมอหนุ่มคุยกัน จิตดตาที่เดินถือจานข้าวกลับมา และแอบฟังอยู่หลังเสา เธอได้ยินมันทั้งหมด ยิ่งรู้ว่าพริริมาเรียจบแล้วแต่ไม่ยอมกลับมา ยิ่งทำให้หัวใจของจิตตาพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เจ้าตัวก็เลือกเก็บอาการเอาไว้ ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย‘ดีแล้ว’ เธอคิดในใจ ‘ไม่ต้องกลับมาเลยยิ่งดี อยู่ที่นั่นไปตลอดชีวิตเลยยิ่งดี’ถ้าพริริมาไม่กลับมา โอกาสของเธอก็ยังเปิดกว้าง ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา แม้ตรีวิทย์จะเย็นชา แต่เขาก็ไม่ได้มีใครใหม่ ถ้าไม่มีตัวแปรอย่างพริริมากลับมาแทรกแซง สักวัน ... สักวันตรีวิทย์ก็จะหันมามองเธอบ้าง ขนาดน้ำหยดลงหินทุกวัน กินมันยังกร่อนเลยหญิงสาวสูดหายใจลึก ปั้นหน้ายิ้ม แล้วเดินเข้าไปหา ก่อนจะวางจานข

“คุณพ่อคะ...”เสียงเรียกแผ่วเบา ทำให้พีระค่อย ๆ ลืมตาม ภาพเลือนรางตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น“ยัย ... แพง?” พีระขยี้ตา ไม่แน่ใจว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า แล้วเอ่ยเรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง “แพงเหรอลูก”“แพงเองค่ะ คุณพ่อ” พริริมาเดินเข้าไปคุกเข่าข้างเตียง กุมมือเหี่ยวย่นของบิดาแนบแก้ม น้ำตาไหลพราก“แพงกลับมาหาคุณพ่อแล้วค่ะ”“ยัยแพง ... ยัยแพงลูกพ่อ” พีระพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่พริริมาห้ามไว้ “ไม่ต้องลุกค่ะคุณพ่อ นอนพักเถอะค่ะ”พีระลูบศีรษะลูกสาวด้วยมือที่สั่นเทา “พ่อคิดถึงลูกสาวเหลือเกิน นึกว่าจะตายไปโดยไม่ได้เห็นหน้าลูกซะแล้ว”“ไม่พูดแบบนั้นสิคะคุณพ่อ แพงอยู่นี่แล้ว แพงขอโทษที่ทิ้งคุณพ่อไปนาน... แพงขอโทษนะคะ” คนเจ้าเนื้อก้มหน้าร้องไห้กับมือผู้เป็นพ่อ พีระยิ้มทั้งน้ำตา ปล่อยให้ลูกสาวระบายความอัดอั้นออกมา จนกระทั่งสายตาของท่านเหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่ปลายเตียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ผมยาวสลวยผูกโบสีชมพู กำลังยืนเกาะปลายเตียงชะโงกหน้ามองท่านด้วยความอยากรู้อยากเห็นพีระชะงักเล็กน้อย หัวคิ้วขาวขมวดเข้าหากัน“เด็กนั่น เป็นใคร”พริริมาเงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาแล้วหันไปเรียกสาว“หนูตรีม ... มาหาแม่สิลูก”เ

เธอเห็นเขาแล้ว ผู้ชายที่ฝั่งลึกอยู่ในใจ ... พี่ตรีผอมลงไปมาก ใบหน้าดูตอบและอิดโรย ใต้ตามีรอยคล้ำเหมือนคนพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังดูดี และมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธออย่างรุนแรงเหมือนเดิมเธอคิดว่าเวลาที่ผ่านมาจะช่วยทำให้เธอเลิกรักเขา แต่เปล่าเลยสุดท้ายหัวใจเธอก็เต้นเพราะเขาอีกเหมือนเดิมเสียงหัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนเธอกลัวว่าคนข้าง ๆ จะได้ยิน ยิ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่นั้นที่จ้องมองเธออย่างไม่วางตา เธอก็แทบจะลืมวิธีหายใจ“วาระต่อไป เรื่องการปรับลดงบประมาณในส่วนของเวชภัณฑ์...” พริริมาเริ่มเปิดประเด็นเสียงแข็ง พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น“ดิฉันเห็นว่าตัวเลขไตรมาสที่ผ่านมาค่อนข้างสูงเกินความจำเป็น บางตัวสั่งซื้อเข้ามาซับซ้อน และบางตัวเองก็ไม่ได้ใช้เลยก็มี...”ตรีวิทย์ยังคงเป็นคนพูดน้อยเหมือนเดิม แต่สายตาเขายังคงจับจ้องร่างอวบที่เขารอมาตลอดหลายปี เพื่อมอบคำว่าขอโทษให้ตรีวิทย์ไม่ได้ฟังเนื้อหาที่พริริมาพูดเลยแม้แต่น้อย เขาเอาแต่สำรวจใบหน้าของเธอ เก็บรายละเอียดทุกอย่างที่เขาพลาดไปตลอดสี่ปี ริมฝีปากที่ขยับพูด จมูกรั้น ๆ ที่เชิดขึ้นอย่างถือดี และแววตาที่พยายาม