All Chapters of แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Chapter 71 - Chapter 80

ชั่วโมงของการผ่าตัดผ่านไปยย่างเชื่องช้า ตรีวิทย์ออกจากห้องเจาะเลือดมานานแล้ว สายตาเขายังเหลือบมองร่างอวบ ที่คอยเอาแต่หลบตา และซ่อนอยู่หลังลุงพีระแทบจะตลอดเวลาหลังจากนั้นไม่นานประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก พร้อมกับคีตะเดินออกมาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะดูเหนื่อยล้า แต่แววตากลับฉายแววของการผ่าตัดสำเร็จออกมาอย่างชัดเจน“การผ่าตัดเรียบร้อยดีครับ”ประโยคนั้นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชธลมใจที่แห้งผากของทุกคน ให้กลับมาชุ่มชชื้นอีกครั้ง พริริมาแทบจะทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งอก หากไม่มีอ้อมแขนของบิดาประคองไว้ เธอคงร่วงลงไปกองกับพื้นแล้ว“น้องปลอดภัยแล้วครับ เลือดหยุดไหล สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงอย่างที่กังวล ตอนนี้ย้ายไปห้องพักฟื้นแล้ว อีกสักพักน้องคงจะตื่น”“ขอบคุณ ... ขอบคุณมากนะคะพี่คี” พริริมายกมือไหว้ทั้งน้ำตา“ขอบใจมากนะหมอคีตะ” พีระองก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกตรีวิทย์ที่ยืนฟังอยู่ห่าง ๆ ลอบผ่อนลมหายใจออกมาเช่นกัน เขาจ้องมองใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของพริริมา อยากจะเดินเข้าไปกอดปลอบ อยากจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ชายหนุ่มก็ทำได้เพียงยืนมอง เพราะทันทีที่เธอรู้ตัวว่าเขามองอยู่ ร่างอวบอ่มน

ปัง! กริ๊ก!เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติ พริริมายืนตัวสั่นอยู่กลางห้อง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์ชิ้นเดิม เหมือนเมื่อหลายปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน“ทำไม...”ตรีวิทย์เอ่ยทำลายความเงียบ เขาหันหลังพิงประตู จ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ยืนห่อไหล่อยู่กลางห้อง“ทำไม ไม่บอกพี่เรื่องลูก”คำถามที่ค้างคาใจมาตลอดสองวันถูกปลดปล่อยออกมา น้ำเสียงของเขาไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนตอนฉุดเธอมา แต่กลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อ และสับสนพริริมายังคงเงียบ ไหล่อวบสั่นไหวเล็กน้อย“ทำไมถึงปิดบังพี่มาตั้งห้าปี...” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ“พี่ไปถามคุณลุงมาแล้วนะ ท่านบอกว่าท่านเองก็เพิ่งรู้เรื่องตอนที่แพงกลับมาถึงไทย แสดงว่าตลอดเวลาที่อยู่อังกฤษ แพงอุ้มท้องคนเดียว คลอดลูกคนเดียว เลี้ยงลูกมาคนเดียวอย่างนั้นเหรอ”เพียงแค่จินตนาการภาพเหล่านั้น หัวใจของตรีวิทย์ก็บีบรัดจนปวดหนึบขึ้นมาผู้หญิงตัวคนเดียวในต่างแดน แบกท้องไปฝากครรภ์โดยไม่มีใครคอยประคอง ไม่มีเขาที่เป็นพ่อของลูกคอยดูแล มันต้องเหนื่อย และเครียดแค่ไหนกันนะ“เหนื่อยมากไหมแพง... ลำบากมากไหม” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “ทำไม ... ทำไ

ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นขัดจังหวะความสุข ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเข้ามาอย่างเงียบเชียบร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีสุภาพพับแขนของตรีวิทย์ก้าวเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งถือถุงผลไม้เกรดพรีเมียม ส่วนอีกข้างหิ้วกล่องของเล่นขนาดใหญ่ที่เพิ่งลงไปเลือกซื้อมาด้วยตัวเอง หวังจะมาเอาใจลูกสาวตัวน้อยทว่าฝีเท้าของศัลยแพทย์หนุ่มกลับต้องชะงักกึกรอยยิ้มจาง ๆ ที่เตรียมไว้บนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหายไปแทบจะทันที เมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างของชายชาวต่างชาติคนเดิมสายตาเหลือบไปเห็นสตีฟกำลังยืนลูบหัวลูกสาวของเขาอย่างคุ้นเคย และพริริมายืนยิ้มละมุนอยู่ข้าง ๆ ราวกับคู่สามีภรรยาที่กำลังดูใจลูก... มันไม่ต่างกับมีดที่มองไม่เห็นกรีดลึกลงกลางใจของตรีวิทย์ความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นพล่านไปทั่วอกจนจุก มือหนากำหูหิ้วของเล่นจนกล่องแทบบุบ‘อ๋อ ที่แท้ก็มาอยู่กันพร้อมหน้านี่เอง’ชายหนุ่มตัดพ้อในใจด้วยความเจ็บปวด เขาเข้าใจกระจ่างแล้วว่าทำไมพริริมาถึงขีดเส้นกั้นเขาไว้แค่สถานะ พี่ชาย และ พ่อของลูก ทำไมเธอถึงไม่ยอมให้เขาชดเชยความผิด ก็เพราะพื้นที่ข้างกายเธอ มีเจ้าของตัวจริงยืนอยู่ตรงนี้แล้วตรีวิทย์เก็บ

บรรยากาศภายในรถที่กำลังแล่นฝ่าความมืดของท้องถนนยามค่ำคืน เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ความรู้สึกที่มากกว่าคงหนีไม่พ้นความอึดอัดตรีวิทย์ทำหน้าที่สารถีจำเป็นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานานนับปี บัดนี้มันถูกประดับไว้ที่มุมปากอย่างชัดเจนเขาคอยเหลือบมองกระจกมองหลังเป็นระยะ เพื่อลอบมอง ‘โลกทั้งใบ’ของเขาที่นั่งอยู่เบาะหลังพริริมานั่งกอดอกทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามทำตัวลีบให้เล็กที่สุดราวกับไม่อยากมีตัวตน เพื่อหลีกหนีสายตาคมกริบที่คอยลอบมองมา ส่วนตริริศานั่งอยู่บนคาร์ซีทตัวใหม่เอี่ยมที่คุณพ่อป้ายแดงเพิ่งสั่งลูกน้องให้ซื้อมาติดเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เองเด็กน้อยกำลังตื่นตาตื่นใจกับแสงไฟข้างทาง และรถคันใหญ่ของคุณพ่อ“คุณพ่อขา...”เสียงเจื้อยแจ้วสดใสของลูกสาว ดังขึ้นทำลายความเงียบที่พริริมาพยายามรักษาไว้ ตรีวิทย์รีบขานรับทันทีด้วยเสียงสองเสียงสามที่อ่อนโยน จนพริริมาแอบหมั่นไส้ในใจ“ครับลูก ว่าไงครับ”“ทำไมรถคุณพ่อห๊อมหอม ... หอมกว่ารถคุณตาอีก”เด็กช่างซักถามสูดจมูกฟุดฟิด พลางทำตาโตอย่างน่าเอ็นดู“รถคุณตามีแต่กลิ่นยาหม่อง แต่รถคุณพ่อหอมเหมือนตัวคุณพ่อเลยค่ะ”ตร

เช้าวันใหม่ที่ควรจะเงียบสงบ กลับดูคึกคักผิดหูผิดตา เมื่อมีแขกประจำที่ช่วงนี้ขยันมาเยือนแทบจะเช้าเย็นพริริมาเดินลงมาจากชั้นสองด้วยชุดทำงานสีครีมเรียบหรู ทว่าฝีเท้าของเธอกลับต้องชะงักลงเมื่อก้าวเข้ามาบริเวณโต๊ะอาหาร สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำเอาเธอพ่นลมหายใจออกมา‘มาอีกแล้ว จะมาแบบนี้ได้นานแค่ไหนกัน’โต๊ะอาหารไม่ได้มีแค่พ่อของเธอที่นั่งอยู่ แต่กลับมีร่างสูงของตรีวิทย์ในชุดลำลองซึ่งดูดีทุกกระเบียดนิ้ว นั่งขนาบข้างตริริศา เขากำลังก้มหน้าเป่าข้าวต้มในช้อนอย่างตั้งใจ ก่อนจะป้อนใส่ปากเล็ก ๆ ของลูกสาวที่อ้าปากรออย่างรู้งาน“อั้ม ... อร่อยไหมครับคนเก่ง” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความอ่อนโยน“อร่อยที่สุดเลยค่ะ คุณพ่อ!” เด็กหญิงเคี้ยวตุ้ย ๆ แก้มป่องพลางชูนิ้วโป้งให้พีระที่นั่งจิบกาแฟมองภาพนั้นอยู่หัวเราะอย่างชอบใจ บรรยากาศครอบครัวที่อบอุ่นจนน่าอิจฉาทำให้พริริมาเผลอยืนมองอยู่นาน จนกระทั่งสายตาคมกริบของตรีวิทย์เงยขึ้นมาสบตาเธอพอดี“ลงมาแล้วเหรอครับ... มาทานข้าวสิ พี่ให้ป้าไหมตักรอไว้แล้ว”รอยยิ้มละมุนที่ส่งมาให้ ทำเอาพริริมาต้องรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เธอเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ประจำของตัวเอง พยายามทำเป็