All Chapters of แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: Chapter 61 - Chapter 70

เช้าวันใหม่ตริริศาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ไก่ไม่ทันโห่ เพราะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ออกไปเที่ยวข้างนอกครั้งแรก หลังจากไม่ได้ออกไปไหนเลยตั้งแต่มาอยู่ประเทศไทยร่างเล็กในชุดกระโปรงลายจุดสีสดใสวิ่งพล่านอยู่ทั่วบ้าน จนป้าไหมต้องรีบจัดอาหารเช้าให้หนูน้อยก่อนที่คุณท่านจะตื่น และกำชับเด็กในบ้านให้ดูแลท่านให้ดี“ยายไหมขา หยูอยากไปเที่ยวแล้ว ขอไปดูที่ ๆ มีของเล่นเยอะ ๆ นะคะ” ตริริศาคะยั้นคะยอ ปากเล็ก ๆ เคี้ยวขนมปังอย่างรวดเร็ว“ค่ะ ๆ ยายไหมกำลังเตรียมตัวอยู่ค่ะ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้”ป้าไหมยิ้มอย่างเอ็นดู ตั้งแต่มีคุณหนูตัวเล็กของบ้านก้าวเข้ามาอยู่ที่นี่ บ้านก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จนลืมความเหงาความเงียบไปจนสิ้นหลังจากเตรียมความพร้อม และได้รับอนุญาตจากพริริมาเรียบร้อยแล้ว ป้าไหมก็พาตริริมาไปขึ้นรถที่ลุงหมีจอดเตรียมรอไว้ แล้วตรงไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมืองทันทีแม้วันนี้จะเป็นวันธรรมดา แต่ด้วยย่านนี้คือสุขุมวิท จึงมีผู้คนมากมายที่เดินเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น ประกอบกับมีบูทร้านอาหารมาออกงาน จึงมีกลิ่นอาหารนานาชนิดคละคลุ้งทำให้หนูน้อยรู้สึกตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่น้อย จนแทบจะหยุดเดินไม่ได้“ว้าว!

ในเมื่อวันนี้ไม่ใช่วันอังคาร พี่ตรีก็คงมาเยี่ยมคุณพ่อตามปกติ เหมือนที่เคยทำอยู่เป็นประจำอย่างที่ป้าไหมบอก“เหรอครับ” ตรีวิทย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาคมเข้มจับจ้องเธอไม่วางตา “แล้วถ้าพี่ไม่ได้มาเยี่ยมแค่คุณลุงล่ะครับ”“พูดอะไรของคุณหมอคะ” พริริมาเลี่ยงสายตานั้น มองไปที่ช่อไม้ในมือที่เขาถือมา“แพงไม่อยากให้เสียเวลา ช่อดอกไม้นั้นเอาให้แม่บ้านไปจัดใส่แจกันให้เรียบร้อยดีกว่าคะ แล้วเรามาคุยเรื่องอาการของคุณพ่อกัน”ตรีวิทย์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งที่หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะเช่นกัน แต่เขากลับเลือกที่จะใช้ความร่าเริง ที่ไม่เคยแสดงออกมาในอดีต เข้าจู่โจมร่างอวบ“พี่ว่า... ไม่ต้องให้แม่บ้านจัดให้หรอกครับเพราะ...” ร่างสูงเดินเข้ามาอีกก้าว ก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบให้กับเธอโดยตรง“พี่ตั้งใจเอามาให้แพงนะ เห็นว่าเข้ากับสีชุดแล้วแก้มกลม ๆ ของคนน่ารักแต่ชอบทำหน้าบึ้ง”พริริมาอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดที่ดูจะหวาน แต่ก็ไม่หวาน เพราะนั้นมันไม่ใช่ตัวตนของเขาสักเท่าไร ก่อนเธอจะพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย ใบหน้ากลมที่เขาเพิ่งชมว่าน่ารัก ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนเช่นเคย“มันใช่เวลามาเล่นเหรอคะ”“พี่ไม่

“หน้าที่ของคุณคือดูแลคนไข้ ไม่ใช่มาสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย ... หรือถ้าคุณคิดว่างานพยาบาลมันว่างมาก จนมีเวลามาแต่งเรื่องนินทาคนอื่น ฉันจะได้พิจารณาลดจำนวนพนักงานลง หรือไม่ก็เชิญคนที่มีทัศนคติเป็นพิษออกไป เพื่อรักษาบรรยากาศในการทำงาน”คราวนี้จิตตาที่นิ่งเงียบอยู่แล้วกลายเป็นใบ้ขึ้นมาชั่วขณะ“...หวังว่าคุณจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะสื่อนะคะ ... คุณจิตตา”พริริมาถอยตัวกลับมายืนตัวตรง จัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษให้จิตตาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินกลับไปหาหัวหน้าเภสัชฯ ที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล“เราไปตรวจห้องยากันต่อเถอะค่ะ ตรงนี้อากาศเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว”เธอกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปอย่างคนทรงอำนาจ ทิ้งให้จิตตายืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใบหน้าชาดิกราวกับถูกตบฉาดใหญ่ โดยที่มือของอีกฝ่ายไม่ได้ขยับ ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ และความอับอายที่ถูกฉีกหน้ากลางแผนก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากกำหมัดแน่น เล็บจิกเนื้อตัวเองพริริมาเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันจำเป็น ... จำเป็นที่จะต้องสร

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหมอ” สตีฟทักทายเป็นภาษาไทยอย่างคล่องแคล่ว ยิ่งตอกย้ำว่าทั้งคู่คงสนิทกันมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่สนกันให้พูดภาษาไทยจนคล่องขนาดนี้หรอกตรีวิทย์จำใจยื่นมือไปจับตอบตามมารยาท แต่แรงบีบของเขานั้นหนักหน่วงจนอีกฝ่ายน่าจะรู้ตัว“คุณเป็นอะไรกับน้องแพงครับ”ตรีวิทย์ถามโพล่งออกไปตรง ๆ เป็นภาษาไทย เขาจงใจเสียมารยาท เพราะความอยากรู้มันสุ่มในอกจนทนไม่ได้พริริมากำลังจะอ้าปากตอบ แต่สตีฟดูเหมือนจะเข้าใจภาษาไทยอยู่บ้าง หจึงตอบขึ้นด้วยภาษาไทยที่แปร่ง ๆ แต่ชัดเจน“ผมเป็น...” เขาหันไปมองหน้าพริริมาด้วยสายตาอ่อนโยน และมีความหมายเหมือนจะลึกซึ้ง “...เป็นคนสำคัญของแพงครับ”คิ้วของตรีวิทย์กระตุก “คนสำคัญเหรอ?”“ครับ” สตีฟยิ้ม “ผมเป็นคนที่อยู่เคียงข้างแพง ในวันที่เธอลำบากที่สุดตอนอยู่อังกฤษ วันที่เธอถูกทำร้ายจากประเทศไทยอย่างหนัก ผมคือคนนั้นที่คอยดูแลเธอครับ”คำตอบของสตีฟเหมือนหมัดหนัก ๆ ที่ชกเข้ากลางลิ้นปี่ขงอตรีวิทย์จนจุกอก เพราะวันที่เธอลำบากที่สุด มันคือช่วงเวลาที่เขาผลักไสเธอออกไปจากชีวิต แล้วผู้ชายคนนี้ก็เลยเข้ามาดูแลเธออย่างนั้นเหรอความรู้สึกพ่ายแพ้ และความเจ็บใจตีตื้นขึ้นมา ตรีวิ

เวลาไม่นานรถพยาบาลที่ไปรับตริริมาก็วิ่งกลับมา พยาบาลวิ่งกันโกลาหล เพราะเด็กคนนี้เป็นคำสั่งจากเจ้าของโรงพยาบาลโดยตรง ป้าไหมนั่งมากับรถพยาบาล ไม่นานรถตู้ที่ลุงหมีขับก็พาพีระมาด้วยทันทีที่ประตูท้ายรถพยาบาลเปิดออก ความโกลาหลขนาดย่อมก็เกิดขึ้น“หลีกทางหน่อยครับ เคสคนไข้ฉุกเฉิน”เสียงตะโกนของบุรุษพยาบาลดังแช่งกับเสียงร้องได้ปานจะขาดใจของป้าไหม ที่ก้าวจากรถด้วยสภาพน้ำตานองหน้า เสื้อเปื้อนเลือดแดงฉาน“คุณหนูขา... ฮือ ๆ ป้าขอโทษ ป้าไม่น่าเผลอเลย”ตรีวิทย์รีบวิ่งเข้าไปดูสถานการณ์ ภาพที่เห็นทำเอาชาไปทั้งตัวบนเตียงเข็นผู้ป่วยคือร่างเล็กของเด็กผู้หญิงที่เขาเคยเจอที่ห้างเมื่อนานมาแล้ว ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ศีรษะมีผ้ากอซพันไว้ แต่เลือดก็ยังซึมออกมาจนชุ่ม เครื่องช่วยหายใจถูกครอบไว้บนใบหน้านั้น“ตรีม! ตรีมได้ยินไหม”พริริมาที่ยืนรออยู่ถลาเข้าไปเกาะขอบเตียงทันที น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม มือไม้สั่นเทาพยายามจะเอื้อมไปจับมือลูกสาว แต่ก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าจะไปกระทบกระเทือนบาดแผล“คนไข้ชีพจรต่ำมากครับหมอ! ต้องรีบพาเข้าห้องฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!”คีตะซึ่งเป็นแพทย์เวรเจ้าของไข้วิ่งออกมารับช่วงต่อ สีหน้าของเขาเคร