All Chapters of ในปกครองมาเฟีย: Chapter 81 - Chapter 90

“ข้างในตัวเธอนะคะ”นาทีนี้ธารเดือนเห็นแค่ตัวตนบ้าระห่ำของคนตรงหน้า เมื่อความสุขุมเยือกเย็นก็ถูกเขาสลัดทิ้งไว้นอกประตูนิรภัยบานใหญ่เช่นกัน และบางสิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้นก็เป็นเครื่องยืนยันว่าราฟาเอล ลูเธอร์ไม่ได้มีแค่ความสุขุม เย็นชา ทว่าเขายังมีความวู่วาม ลืมสิ้นซึ่งตรรกะและเหตุผลในบางครั้งริมฝีปากบางเผยอออกอย่างลืมตัวพร้อมกับเสียงครางหวิวแผ่วเบา เมื่อร่างกายถูกเติมเต็มด้วยบางอย่างที่ไม่คุ้นชิน ความอุ่นร้อนประหลาดวิ่งพล่านไปตามเส้นประสาททั่วทั้งร่างกายยิ่งฝ่ามือแกร่งสองข้างเบนเรียวขาเธอออกกว้างแล้วใช้นัยน์ตาอำพันคู่คมจดจ้องมาที่ส่วนบอบบางที่เพิ่งจะถูกเขาเติมเต็มเธอก็ยิ่งร้อนรุ่ม“ใจเต้นแรงเป็นบ้า” เป็นครั้งแรกที่ธารเดือนเห็นประกายบางอย่างในนัยน์ตาอำพันคู่นั้น“สวย…” มันทั้งลึกลับน่าค้นหาขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความลุ่มหลงในบางอย่าง“…เธอสวยไปทั้งตัว” มุมปากหยักยกยิ้มพึงพอใจในภาพที่อีกฝ่ายถูกเติมเต็มด้วยธารรักสีขาวขุ่นของเขา ใบหน้าคมคายโน้มลงไปประทับจูบลงบนกลางกายนวลเนียนไร้ขนแผ่วเบา ก่อนที่มือแกร่งสองข้างจะรั้งร่างคนรักลงไปไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง ราวกับเขาลืมความเจ็บปวดบริเวณบาดแผลไปจ

ช่วงบ่ายของวันหมดไปกับการที่คู่รักใช้เวลาอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเล็กท่ามกลางหุบเขา กลิ่นอายของฝนที่ตกปรอย ๆ ลงมาเป็นระยะผสมปะปนเข้ากับกลิ่นอาหารง่าย ๆ ที่มาเฟียหนุ่มตั้งใจทำ ยิ่งส่งผลให้อาหารมื้อนี้พิเศษมากขึ้นเวลายาวนานหลายชั่วโมงกลับสั้นลงเมื่อแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าเร็วกว่าที่คิด อุณหภูมิเกือบติดลบในช่วงเวลากลางคืนถูกลดทอนลงไปด้วยไออุ่นจากฮีตเตอร์และตักอุ่นร่างบอบบางนอนซุกผ้าห่มผืนหนาหนุนตักชายผู้เป็นที่รักพลางดูหนังเรื่องโปรดที่ดูค้างไว้เมื่อช่วงบ่ายไปด้วย ขณะที่อีกฝ่ายกำลังตรวจเช็กงานด่วนที่เลขาส่งมาให้ทั้งที่เขาสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครรบกวนเด็ดขาด ทว่าก็มีเรื่องน่ารำคาญตามมาจนถึงทริปเดทจริงจังครั้งแรกของเขากับคนรักจนได้กลับไปจะจัดการเรียงตัวราวกับแรงกดข่มและคลื่นอารมณ์ขุ่นมัวจะถูกเก็บซ่อนไว้ได้ไม่ดีนัก คนที่นอนหนุนตักแกร่งอยู่จึงสามารถรับรู้ได้ ฝ่ามือเล็กลูบต้นขาอีกฝ่ายแผ่วเบาหวังช่วยปัดเป่าอารมณ์ขุ่นมัวให้เบาบางลงมาเฟียหนุ่มละสายตาจากหน้าจอสี่เหลี่ยมมาวางไว้ที่ดวงหน้าหวานบนตัก แสงเงาที่สะท้อนบนใบหน้าคมคายและนัยน์ตาสีอำพันที่มองมาฉายแววบางอย่างแทนที่ความขุ่นมัวก่อนหน้าคำพูดร

รัตติกาลในนัยน์ตาคู่คมค่อย ๆ หม่นแสงลงพร้อม ๆ กับที่ร่างบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีขาวเดินห่างออกไปพร้อมกับนายเหนือหัวมาเฟียใหญ่อีกขั้วอำนาจความวูบโหวงในก้อนเนื้อที่กำลังเต้นอยู่กลางอก ค่อย ๆ แผ่ขยายเป็นวงกว้าง ยิ่งแผ่นหลังน่าทะนุถนอมคุ้นตาเลือนรางลงกระทั่งลับสายตาไป ความวูบโหวงเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บแปลบที่เสียดลึกสลักชัดลงกลางใจมาเฟียหนุ่มนี่น่ะเหรอ…การอกหักนี่น่ะเหรอ ไอ้ความรู้สึกที่ไขว่คว้าใครบางคนไว้ไม่ได้ที่เขาว่า อำนาจ เงินตรา หรือแม้กระทั่งความดีที่ต่อให้ทำเพื่อคนบางคนแทบตาย ความรักก็เลือกอยู่ข้างคนที่หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกันเสมอเหอะ บัดซบสิ้นดี…ความคิดเย้ยหยันในความอ่อนแอของตัวเองผุดขึ้นมาในหัวพร้อม ๆ กับที่เครื่องดื่มดีกรีอ่อนสีสวยจะถูกกลืนลงลำคอแกร่งรวดเดียวจนหมด นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายรองตระกูลมาเฟียใหญ่อย่างมาร์คัส หวัง ได้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า ‘อกหัก’ธารเดือน ศิรวศินเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ทำให้เขาได้เรียนรู้อารมณ์ที่หลากหลาย ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงปี ทั้งใจเต้นแรงแทบบ้า กระแสวูบไหวที่รบกวนหัวใจ ทั้งความเป็นห่วง โหยหาและอยากถนอมเธอไว้ให้ดีที่ส

บริษัทตระกูลศิรวศินเป็นเวลาเกือบครึ่งปีหลังจากที่งานวิวาห์ระหว่างนายเหนือหัวลูเธอร์กับคุณหนูตระกูลศิรวศินผ่านพ้นไป นี่เป็นครั้งแรกที่สามีอย่างราฟาเอลยอมปล่อยให้ภรรยาเข้าบริษัทมาทำงานก่อนหน้านั้นเขาให้คนในปกครองที่วางใจได้จัดการทุกอย่างในบริษัทแทนทั้งหมด โดยที่เขาจะเป็นคนควบคุมดูแลอีกที โดยมาเฟียหนุ่มให้เหตุผลว่าอยากให้ภรรยาคนสวยเตรียมตัวมีเจ้าตัวน้อยให้เขาอย่างเต็มที่ฉะนั้นเรื่องอะไรที่ไม่จำเป็นหรืออาจจะทำให้ภรรยาเครียดเขาจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด“แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ผมไปด้วย” เสียงราบเรียบเอ่ยถามขณะที่มือแกร่งเปิดประตูให้ภรรยาคนสวยลงจากรถคันหรู พร้อมกับที่มือแกร่งอีกข้างเอื้อมไปหยิบกระเป๋าราคาแพงของอีกฝ่ายมาถือให้แบบที่ไม่เนียนเลยสักนิดคนเด็กกว่ายิ้มหวานพร้อมกับส่ายศีรษะน้อย ๆ ให้กับความเป็นห่วงเกินพอดีของผู้เป็นสามี ก่อนจะเอื้อมไปเอากระเป๋าจากมืออีกฝ่ายมาถือไว้เอง“ที่รักห่วงมากไปแล้วนะคะ ไปทำงานได้แล้วค่ะ ได้ข่าวว่าคุณชายสามรออยู่”“คิริลล์มันรอได้”“แต่หนูจะสายแล้วนะคะ” คนตัวเล็กว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา“ก็ให้มันรู้ไปว่าใครจะกล้าตำหนิทูนหัวของผม” เมื่อการเจรจาดูจะยืดเยื้อเข

คนตัวเล็กผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งหวังไล่ความหวาดหวั่นออกไปให้มากที่สุด ก่อนจะสูดเอาอากาศเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองเพราะการที่ต้องมาเจอกับด้านนี้ของเขา เธอไม่รู้เลยว่าต้องเจอกับอะไรบ้างหลังจากที่ก้าวเข้าไปในห้องนั้นก๊อก ก๊อก“ขอเข้าไปนะคะ” โดยไม่รอให้อีกฝ่ายกล่าวอนุญาต นายหญิงลูเธอร์ก็ถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป ทันทีที่สบประสานนัยน์ตาอำพันคู่คมที่ยังคงราบเรียบปราศจากคลื่นอารมณ์ สันหลังที่มีเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อบางก็เย็นวาบขึ้นมากะทันหัน“ผมแช่เสร็จพอดี” เขากล่าวเสียงเรียบพลางหยัดตัวลุกขึ้นจากบ่อน้ำร้อน มือแกร่งฉวยเอาเสื้อคลุมมาสวมแล้วเดินมานั่งเช็กอีเมลบนโซฟาเบดที่อยู่ไม่ไกลนักท่าทีเมินกัน กอปรกับนัยน์ตาอำพันคู่คมที่เคยวางไว้ที่เธอแทบจะตลอดเวลา ทว่าตอนนี้กลับเอาแต่มองสิ่งอื่นที่ไม่ใช่เธอนั่นมัน…ไม่เอาแบบนี้ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนที่วินาทีต่อมาคนตัวเล็กกว่าจะละทิ้งความหวาดหวั่นและตรรกะทุกอย่างทิ้งไปก่อนจะ…“ทำอะไร” น้ำเสียงแหบทุ้มเอ่ยถามเจ้าของร่างบอบบางที่จู่ ๆ ก็ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง ทั้งยังจงใจกดส่วนอ่อนไหวกลางกายให้แนบชิดบดเบียดกับแก่นกาย