บททั้งหมดของ พันธะรักในคืนร้าว: บทที่ 21 - บทที่ 30

บรืนนน~เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นจากด้านนอกหลังชายหนุ่มเดินออกไปได้สักพักใหญ่ ณัฐนรีจึงรีบเช็ดน้ำตาออกลวก ๆ แล้วเดินไปแอบดูที่ริมหน้าต่าง ลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ในอกค่อย ๆ ถูกปล่อยออกมาช้า ๆ ด้วยความรู้สึกโล่งเมื่อเห็นรถหรูของเขาแล่นออกจากบ้านไปด้วยความเร็วทั้งวันนั้นบ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ไม่มีสายตากดดันคอยจับจ้อง เธอได้อยู่กับความสงบที่แทบลืมไปแล้วว่าหน้าตาเป็นอย่างไร จนกระทั่งค่ำลงเขาก็ยังไม่กลับมาความหวังเล็ก ๆ เริ่มก่อตัวในใจบางทีคืนนี้เขาอาจไม่มาแล้วก็ได้เธออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนล้า เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เปลือกตาหนักลงโดยไม่มีความหวาดระแวงคอยดึงไว้ความง่วงค่อย ๆ กลืนกินสติพาเธอดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างเงียบงัน แต่ในความมืดของค่ำคืนความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาเหมือนมีน้ำหนักบางเบาทาบลงบนตัว ลมหายใจอุ่นเฉียดผิวใกล้ลำคอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยในภวังค์ ก่อนสัญชาตญาณจะร้องเตือนดังลั่นเปลือกตาพลันเปิดผึงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงเผยให้เห็นเงาร่างสูงตะคุ่มอยู่ใกล้เกินไป"กรี๊ดด..."หัวใจเธอกระตุกแรงเสียงกรีดร้อง

สองวันต่อมา... ร่างกายของณัฐนรีไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามมันกลับแย่ลงกว่าเดิมเธอรู้สึกอ่อนเพลียตลอดเวลา เปลือกตาหนักเหมือนถูกถ่วงด้วยอะไรบางอย่างทั้งที่แทบไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนอยู่ในห้องบางครั้งเพียงแค่ลุกขึ้นนั่งโลกทั้งใบก็หมุนวูบจนต้องรีบหาที่จับไว้ ที่แย่ไปกว่านั้นคือกลิ่นแค่กลิ่นอ่อน ๆ จากอาหาร หรือแม้แต่กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดจาง ๆ ก็ทำให้เธอคลื่นไส้จนแทบทนไม่ไหว อาหารที่เคยพอกลืนลงได้ตอนนี้กลับมองแล้วรู้สึกพะอืดพะอมฝืนกินไปไม่กี่คำก็ต้องวางช้อน แต่ดีหน่อยตรงที่สองวันมานี้ชายหนุ่มไม่มารบกวนเธอเลย และหวังว่าเขาจะไม่มาอีกหลายวันเพราะร่างกายเธอยังไม่พร้อมให้เขาใช้งานจริงอาการที่เป็นอยู่อดทำให้เธอรู้กลัวไม่ได้ว่าจะป่วยเป็นโรคอะไรหรือเปล่า เธอหยิบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกูเกิ้ลพิมพ์อาการของตัวเองลงในช่องค้นหาอย่างลังเล ก่อนกดค้นหาไม่กี่วินาทีต่อมาผลลัพธ์ก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ ดวงตากลมค่อย ๆ เบิกกว้าง ลมหายใจหยุดชะงักเพราะข้อความแทบทุกบรรทัดเขียนไปในทิศทางเดียวกัน"อาการเริ่มต้นของการตั้งครรภ์ระยะแรก"หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที แรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอกมือที่ถือโทรศัพท์

หลังจากให้ลูกน้องพาหญิงสาวกลับบ้านไปแล้วภารัณก็ตรงไปพบแพทย์เจ้าของไข้ของลูกชายทันทีเมื่อแจ้งเรื่องการตั้งครรภ์ของหญิงสาวให้ทราบ จากนั้นก็ตรงไปยังห้องพักพิเศษที่แม่ของเขากำลังเฝ้าลูกชายอยู่ ประตูถูกเปิดเข้าไปเบา ๆ กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยแตะจมูกเหมือนทุกครั้ง ร่างเล็กบนเตียงเด็กไม่ได้อยู่ในตู้อบแล้ว แต่ยังมีสายระโยงระยางและเครื่องวัดสัญญาณชีพคอยเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดเสียงเครื่องเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเบา ๆ แต่ชัดพอให้รู้ว่าเด็กคนนี้ยังสู้ แม่ของเขาที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาด้วยแววตาที่มีคำถามเพียงแต่ท่านไม่ได้เอ่ยออกมา ซึ่งเขาก็รู้ว่าท่านคงอยากถามว่าหญิงสาวท้องหรือยัง"ผู้หญิงคนนั้นท้องแล้วครับ" จึงตัดสินบอกข่าวดีนี้ไปหวังว่าจะช่วยคลายความเศร้าและความเครียดในใจท่านลงได้บ้างสิ้นคำบอกกล่าวของเขาดวงตาของผู้เป็นแม่ก็เบิกกว้าง ใบหน้าที่หม่นหมองมีรอยยิ้มแห่งความดีใจปรากฏขึ้น สวนทางกลับดวงตาที่มีมีน้ำใส ๆ เอ่อขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ราวกับความทุกข์ในใจได้รับการบรรเทา"จริงเหรอตาภัทร""จริงครับ" ภารัณพยักหน้าเบา ๆ "ผมเพิ่งพาเธอมาฝากครรภ์เมื่อกี้เอง""แม่ดีใจเหลือเกิน" พิมพ

วันต่อมา...แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องณัฐนรีลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ข้างกายยังมีน้องสาวนอนหลับสนิท ใบหน้าไร้ความกังวลเพียงภาพนั้นก็ทำให้มุมปากของเธอยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว เมื่อคืนเธอได้นอนกอดน้องแน่นทั้งคืน ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างหู ได้รู้ว่าอย่างน้อยคนที่เธอรักที่สุดยังปลอดภัย หัวใจที่เคยตึงเครียดมาตลอดหลายวันเหมือนได้พักจริง ๆ เสียทีพอลงมาทานอาหารเช้าที่โต๊ะยาวในห้องอาหารรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ยังไม่จางหาย เธอตักข้าวให้น้องสาวคอยถามว่าอร่อยไหมบางครั้งก็หัวเราะเบา ๆ กับเรื่องเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายทำภาพนั้นทำให้แม่บ้านที่ยืนจัดโต๊ะอยู่ใกล้ ๆ แอบมองอย่างแปลกใจเพราะตั้งแต่มาที่นี่เธอแทบไม่เคยเห็นเด็กสาวยิ้มมีความสุขแบบนี้เลย"ป้าไม่เคยเห็นหนูนารีมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย" แม่บ้านอดทักไม่ได้ณัฐนรีชะงักเล็กน้อยแล้วฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม สายตาหันไปมองน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างกายอย่างอ่อนโยน "เพราะความสุขของหนูอยู่ตรงนี้ไงคะป้า""ค่ะ" แม่บ้านยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว ณัฐนรีจึงหันมาสนใจน้องสาวต่อโดยไม่รู้เลยว่าที่หน้าปร

"หนูนารี ๆ"เสียงเรียกบวกด้วยแรงเขย่า ๆ เบา ๆ ที่ไหลปลุกให้ณัฐนรีรู้สึกตัวหลังหลับไปหลายชั่วโมงเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นภาพในห้องเริ่มสลัวจากแสงยามเย็นที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เธอขยับตัวช้า ๆ มือแตะหน้าผากเล็กน้อย ก่อนจะเพ่งสายตามองป้าแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างเตียง"ป้ามาตามไปทานข้าวจ้ะหนูนารี" แม่บ้านบอกเสียงนุ่มนวล ครั้นเธอพยักหน้ารับก็หันหลังเดินออกไปสองคิ้วของเธอขมวดเข้าหากันนิด ๆ เมื่อมองไปรอบห้องแล้วไม่เห็นแม้แต่เงาร่างสูง หรือเขาจะอยู่ข้างนอกเธอเลิกคิดเรื่องเขาแล้วลุกลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินออกมาที่โถงด้านนอกสายตามองซ้ายแลขวาหาอีกคน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา"คุณภารัณไปไหนคะป้า" เกิดความสงสัยจนต้องถามแม่บ้าน"คุณภารัณออกไปตั้งแต่ตอนบ่ายแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าไปไหนเหมือนกัน" แม่บ้านยิ้มตอบอย่างสุภาพ"อ่อค่ะ" เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารไม่ถามไถ่อะไรต่อมาถึงโต๊ะอาหารก็เห็นน้องสาวนั่งทานข้าวอยู่ก่อนแล้ว มีพยาบาลนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยตักอาหารให้ และคอยดูแลสิ่งต่างให้ ๆ ไม่ห่างเธอเห็นแล้วเบาใจเรื่องน้องสาวลงไปมากเพราะอย่างน้อยก็ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ดีก