พันธะรักในคืนร้าว のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ทันทีที่รถจอดลงหน้าโรงพยาบาลภารัณก็อุ้มณัฐนรีลงจากรถพาไปหาเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน"เธอถูกทำร้ายมา ช่วยตรวจเธอหน่อยว่าเป็นอะไรไหมเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่" เจ้าหน้าที่สองสามคนที่อยู่บริเวณนั้นจึงรีบพาณัฐนรีเข้าห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็วณัฐนรีถูกตรวจอย่างละเอียดทั้งวัดสัญญาณชีพ ตรวจร่างกาย และอัลตร้าซาวด์ดูเด็กในครรภ์อีกครั้งตลอดเวลานั้นภารัณยืนอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าของเขาตึงเครียดตลอดเวลาเพราะกลัวทารกในครรภ์จะได้รับอันตราย"ทั้งแม่และทารกในครรภ์ปลอดภัยดีค่ะ"กระทั่งหมอบอกบอกผลการตรวจร่างกายเขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คิ้วที่เคยขมวดจนแทบชนกันก็คลายออก แต่เขาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี"ให้เธอนอนดูอาการที่นี่ก่อนสักคืนได้ครับ เผื่อมีอะไร" เขาพูดตัดสินใจทันที"ได้ค่ะ" หมอพยักหน้ายิ้ม ๆ ให้กับความเป็นห่วงเป็นใยของภารัณที่มีจนเกินเหตุไม่นานณัฐนรีก็ถูกพาไปพักที่ห้องผู้ป่วยพิเศษ บรรยากาศเงียบสงบต่างจากความวุ่นวายก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิงเธอนอนอยู่บนเตียงใบหน้ายังซีดเล็กน้อย ส่วนภารัณนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงสีหน้ายังตึงเครียดไม่หายเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างสายตาคมมองไปที่ณัฐนรี ก่อนจะพูดขึ้

โลกทั้งใบของณัฐนรีเหมือนหยุดหมุนเมื่อเห็นร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ตามตัวเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง ข้างเตียงมีเครื่องมือทางการแพทย์เต็มไปหมดเสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่มันกลับดังสะท้อนเข้าไปในหัวใจของเธออย่างเจ็บปวด"ละ..ลูกแม่"เสียงเธอสั่นจนแทบขาดน้ำตาไหลพรากลงมาโดยไม่รู้ตัว มือสั่นเทายกขึ้นแตะเบา ๆ บนตัวลูกที่กำลังนอนหลับเหมือนกลัวว่าแรงเพียงนิดเดียวจะทำให้เขาเจ็บ "ฮึก..."เสียงสะอื้นหลุดออกมาเบา ๆ แม้พยายามกลั้นไว้ หัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลายที่เห็นลูกอยู่ในสภาพแบบนี้ "เดี๋ยวลูกก็หาย" ภารัณที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นเธอเบา ๆ ปลอบประโลม แต่กลับทำให้ณัฐนรียิ่งสะอื้นหนักขึ้นพร้อมทั้งหันไปสวมกอดเขาแน่น ใบหน้าอิงแอบบนอกแกร่งภารัณสวมกอดเธอไม่คิดผลักไสพลางใช้มือลูบแผ่นหลังบางเบา ๆ คอยปลอบประโลมจนเสียงสะอื้นเริ่มเงียบลง และหายไปในที่สุดณัฐนรีค่อย ๆ ผละหน้าออกจากแผงอกแกร่งพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออก"ฉันทำเสื้อคุณเปียก ขะ..ขอโทษค่ะ" เสียงแหบเอ่ยออกมาแผ่วเบาเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับเสื้อบริเวณหน้าอกของร่างสูงที่เปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตาของเธอภารัณก้มมองตามมุมปากหยักยกขึ้น

ทันทีที่มาถึงบ้านณัฐนรีก็รีบไปหาน้องสาวที่อยู่ในห้องด้วยความเร็ว เธอโผล่เข้ากอดน้องสาวที่กำลังนั่งเล่นของเล่นไว้แน่นเพราะความรู้สึกกลัว และสิ้นหวังในตอนที่ถูกจับตัวไปยังชัดเจนอยู่ในหัว วินาทีนั้นเธอคิดว่าจะไม่ได้กลับมาเจอน้องสาวอีกแล้วด้วยซ้ำ"เราปลอดภัยแล้วนะ ต่อจากนี้ไปคนพวกนั้นจะไม่มาตามไล่ล่าเราอีกแล้ว" ยิ่งกอดน้องสาวแน่นพร้อมกับบอกข่าวดีด้วยน้ำเสียงสั่น มือลูบเรือนผมดำเบา ๆ ด้วยความรักใคร่ภารัณที่เดินตามเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตู เขาไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะหรือพูดอะไรเพียงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ แววตาที่ไร้ความโกรธและความอคติทำให้เขามองเห็นได้ชัดขึ้นว่าเธอเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ ส่วนตัวเองมาเป็นอันดับสุดท้ายไม่อยากนั้นเธอคงไม่ยอมลำบากและเสียอะไรมากมายเพื่อลูกกับน้องสาวเธอไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่ตัว ไม่ใช่คนใจร้ายอย่างที่เขาเคยคิดแต่ตรงกันข้ามกัน แววตาของภารัณลึกขึ้นที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นต่างหากเขายืนมองภาพนั้นอยู่อีกพักใหญ่จนแม่บ้านเดินเข้ามา"จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วค่ะคุณภารัณ""ครับ" เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปเรียกคนที่อยู่ในห้อง "ไปกินข้าวได้แล้ว"ณัฐนรีผละออ

หลังออกจากร้านอาหารภารัณไม่ได้พาณัฐนรีกลับโรงพยาบาลทันที ทว่ารถกลับเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้าทำให้ณัฐนรีหันไปมองเขา แต่ก็ไม่ได้ถามเพราะคิดว่าเขาคงจะมาซื้อของ หรือทำธุระอะไรเธอจึงนั่งนิ่งแม้อีกคนจะลงจากรถไปแล้วจนประตูฝั่งที่เธอนั่งถูกเปิดออก"ลงมาสิ" ร่างสูงโน้มลงมาเอ่ยกับเธอท่าทางไม่มีความหงุดหงิดหรืออารมณ์เสีย ซึ่งถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงไม่เหลือเธอพยักหน้างึกงักแล้วรีบลงจากรถ ก่อนจะเดินตามร่างสูงที่เดินไปก่อนแล้วอย่างงง ๆ กระทั่งถึงในห้างเขาก็หยุดหันมามองเธอ"อยากได้อะไรก็เลือกเอา หรือมีของใช้อะไรขาดก็ซื้อ""คะ?" แม้เขาจะพูดชัดเจนแต่เธอก็มัวแต่อึ้งกับการเปลี่ยนไปของเขา แววตาที่มองใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความประหลาดใจเพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีสิทธิ์เลือกอะไรเอง ทุกอย่างเขาจะให้แม่บ้านจัดการซื้อมาให้ กำหนดให้เธอมีหน้าที่แค่ใช้เท่านั้น แต่วันนี้เขากลับพาเธอมาซื้อและให้เลือกทุกอย่างเอง หรือจะซื้ออะไรก็ได้"ฉันบอกว่าเธอขาดอะไร หรืออยากได้อะไรก็ซื้อเอาฉันจ่ายให้" เสียงทุ้มย้ำอีกครั้งอย่างชัดเจนเธอเพียงพยักหน้ารับแล้วเริ่มเดินดูของ แม้เขาจะบอกแบบนั้นแต่เธอก็ยังไม่กล้าหยิบอะไรทันที บ้างก็หยิบโน่น

เช้าวันถัดมาแม้เวลาจะผ่านไปแล้วหนึ่งคืนเต็ม ๆ แต่เหตุการณ์นั้นก็ยังคงติดอยู่ในหัวของณัฐนรีไม่จางทุกครั้งที่เผลอนึกถึงใบหน้าก็ร้อนขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัวจนต้องรีบส่ายหน้าไล่ความคิดพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารเช้านี้เธอก้มหน้าก้มตาทานแทบไม่กล้าสบตาเขา ต่างจากเขาที่ยังคงปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนหลังทานเสร็จภารัณก็พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลเหมือนทุกวันระหว่างทางบทสนทนาไม่มากนัก แต่ก็ไม่อึดอัด"ตอนเที่ยงมารับไปกินข้าว" เขาพูดสั้น ๆ ตอนจอดรถ"ค่ะ" ณัฐนรีพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนลงจากรถเดินเข้าไปในโรงพยาบาล หัวใจค่อย ๆ สงบลงเมื่อได้กลับมาอยู่ข้างลูกเหมือนทุกวันเธอนั่งเฝ้า พูดคุย และเล่านิทานใก้ฟังใช้เวลาอยู่กับลูกให้มากที่สุดครืดด~เสียงมือถือพลันดังขึ้นเธอจึงยื่นมือไปหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าออกมาดูชื่อ 'ภารัณ' ที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอเผลอยิ้มบาง ๆ พร้อมกดรับทันที"ค่ะ"ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้น(วันนี้ฉันไปรับเธอทานข้าวไม่ได้แล้วนะ)ณัฐนรีชะงักไปนิดหน่อย ความเคยชินที่มีมาตลอดทำให้เธอแอบแปลกใจเพราะแทบทุกวันเขาจะมารับเธอออกไปทานข้าว(ติดธุระนิดหน่อย