บททั้งหมดของ พันธะรักในคืนร้าว: บทที่ 11 - บทที่ 20

หนึ่งปีก่อน...ทางเดินของโรงแรมห้าดาวสว่างไสวด้วยไฟสีทอง แต่สำหรับณัฐนรีที่กำลังเข็นรถรูมเซอร์วิสไปตามทางกลับรู้สึกว่ารอบตัวมันกลับมืดมนกว่าที่เคยเป็นรถรูมเซอร์วิสที่เธอเข็นอยู่ทุกวัน วันละหลายรอบก็หนักกว่าปกติ สาเหตุไม่ใช่อาหาร หรือเครื่องดื่มที่อยู่บนรถ แต่เพราะสิ่งที่เธอแอบผสมลงไปต่างหากทำให้รู้สึกหนักอึ้ง มือของเธอสั่นน้อย ๆ ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นแรงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธออยากจะถอยหลังกลับ แต่พอนึกถึงคำขู่ของลูกสาวเจ้าพ่อเงินกู้สุดโหดที่เอาชีวิตน้องสาวที่เป็นออทิสติกมาบีบบังคับ"แค่เธอทำงานนี้ให้ฉัน ฉันจะยกหนี้สามล้านที่พ่อแม่เธอติดอยู่ให้ แต่ถ้าเธอไม่ทำฉันจะส่งน้องสาวปัญญาอ่อนของเธอไปขายอัวยวะใช้หนี้ซะ"เสียงของลูกสาวเจ้าหนี้สุดโหดยังดังก้องในหัว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ขอแค่เสิร์ฟอาหารนี้แล้วออกมาทุกอย่างก็จะจบลงเธอเข็นรถมาหยุดหน้าห้องพักหมายเลข 1039 ยืนทำใจอยู่ชั่วครู่จึงยกมือขึ้นเคาะประตูก็อกก็อก~ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ความสูงราวร้อยเก้าสิบเกือบจะเท่าประตูในชุดลำลองยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าคมเข้ม สายตานิ่งเฉย แ

ปัง!ประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรงเสียงกระแทกดังสะท้อนทั่วผนังทำณัฐนรีที่นั่งอยู่ริมเตียงสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาเมื่อเห็นร่างสูงที่ก้าวพ้นเงามืดที่ประตูเข้ามา พยายามรวบรวมสติที่เริ่มพร่าเลือน และข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในร่างกายฝืนหยัดกายลุกขึ้นยืน ดวงตากลมมองไปที่ร่างสูงอย่างหวาดระแวง "คุณใส่อะไรลงไปในอาหารที่ให้ลูกน้องพามาให้ฉันกิน" เธอคิดว่าชายหนุ่มต้องสั่งให้ลูกน้องใส่ยาอะไรบ้างลงไปในข้าว หรือไม่ก็น้ำที่เธอกินแน่ ๆ เพราะหลังทานเข้าไปไม่นานร่างกายของเธอก็ร้อนวูบวาบผิดปกติ สติเริ่มพร่าเลือน เรี่ยวแรงก็อ่อนลง "หรือคุณวางยาพิษฉัน" ความกลัวพุ่งขึ้นมาทันทีเพียงคิดว่าเธอถูกวางยาพิษ ทว่าเขากลับไม่ตอบย่างสามขุมเข้าหาช้า ๆ เธอจึงต้องถอยหลังหนีก้าวแล้วก้าวเล่าจนแผ่นหลังชนผนังห้อง "อย่า…เข้ามา…" เธอร้องห้ามเสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ อยากจะถอยหนีต่อแต่ขากลับอ่อนแรงจนก้าวไม่ออกยืนยังแทบไม่ไหว สติเริ่มพร่าเลือนลงทุกทีสวนทางกลับร่างกายที่ร้อนรุ่มมากขึ้นจนเธอต้องใช้มือดึงคอเสื้อยืดจนมันย้วย ใบหน้าแดงระเรื่อจากพิษยาส่ายไปมาเบา ๆ สลัดอาการพร่าเบลอออกไป แล้วพยายามเบ

บ้านนอกเมืองณัฐนรีรู้สึกตัวตื่นเกือบเที่ยงของวัน ทันทีที่ลืมตาขึ้นความปวดร้าวก็แล่นวาบไปทั่วทั้งตัวราวกับร่างกายถูกฉีกเป็นเสี่ยง ๆ จนเธอต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดออกมาความทรงจำเมื่อคืนค่อย ๆ ไหลย้อนเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ และขาดเป็นช่วง ๆ ไม่สามารถปะติดปะต่อได้ แต่ที่แน่ ๆ เมื่อคืนเธอกับชายหนุ่มมีอะไรกันตอนนั้นเธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย ร่างกายมันร้อนรุ่มดั่งไฟเผาและรู้สึกต้องการเขาเป็นอย่างมากไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไปหรือเปล่าเธอค่อย ๆ หันมองที่นอนข้าง ๆ ด้วยหัวใจสั่นไหว แต่พอไม่เห็นอีกคนอยู่แล้วก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา เขาคงออกไปตอนที่เธอยังหลับอยู่ซึ่งมันด็ดีแล้วจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขาเพราะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าหลังเกิดเรื่องนี้ขึ้นเขาจะโทษเธอ หรือคิดจะทำอะไรอีก พอคิดแล้วความกลัวก็ค่อย ๆ กัดกินลึกลงไปกว่าเดิมเพราะสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เธอไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะเลวร้ายยิ่งกว่าเก่าไหม ทางที่ดีเธอควรคิดหาวิธีหนีเธอต้องหนีไปให้ไกลจากที่นี่เธอค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่ง สายตากวาดมองไปรอบห้องหาช่องทางหนี ทว่าทางเดียวที่เธอเห็นในตอนนี้คือหน้าต่างเท่า

สามวันต่อมาณัฐนรีค่อย ๆ ลืมเปลือกตาแสนหนักอึ้งขึ้น ภาพเพดานสีขาวชัดขึ้นทีละนิดไข้ของเธอลดลงแล้วหลังจากที่ต้องนอนซมอยู่บนเตียง สติไม่ครบถ้วนเพราะถูกพิษไข้เล่นงานอย่างหนักจนไม่รู้เลยว่ากลางวันหรือกลางคืน ร่างกายรู้สึกอ่อนแรงกับถูกสูบพลังไปหมดแค่ขยับตัวก็แทบจะไม่ไหว "ตื่นแล้วเหรอคะ"เสียงนุ่มของใครบางคนดังขึ้นเบา ๆ จากข้างเตียงเมื่อเธอหันไปมองเห็นผู้หญิงอายุราวห้าสิบนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ใบหน้าเคลือบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มและน้ำเสียงที่เธอเหมือนจะเคยเห็น และได้ยินความทรงจำช่วงสามวันที่ผ่านมาค่อย ๆ ไหลกลับมา ผู้หญิงคนนี้คือคนที่คอยเช็ดตัว ป้อนยา และนั่งเฝ้าเงียบ ๆ ข้างเตียงไม่ถามเรื่องส่วนตัว ไม่พูดเกินจำเป็น แต่การดูแลทุกอย่างกลับอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นเพียงหน้าที่ทำให้เธอได้สัมผัสความอบอุ่นจากใครสักคนอีกครั้งหลังไม่ได้สัมผัสมานานตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิตไป เธอเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนถามเสียงแหบพร่า "คุณเป็นใครคะ""คุณภารัณจ้างให้ป้ามาดูแลคุณค่ะ" แม่บ้านตอบเสียงนุ่มนวล "เขาน่ะเหรอคะ" ณัฐนรีกลับมีท่าทีประหลาดใจไม่คิดว่าชายหนุ่มจะใจดีถึงขั้นจ้างคนมาคอยดูแลเธอแบบนี้"ใช่ค่ะ คุณภารัณ

แม้เป็นสิ่งที่ไม่อยากทำแต่ในเมื่อมีชีวิตน้องสาวเป็นเดิมพันเธอก็มิอาจปฏิเสธได้"ฉะ..ฉันตกลง แต่ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณจะรักษาคำพูดไม่ใช่เป็นแบบวันนี้อื่น"จากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เธอไม่ไว้ใจ และไม่เชื่อใจชายหนุ่มเลยสักนิด"ถ้าเธอไม่เชื่อใจไม่ต้องทำก็ได้ แต่เธอจะไม่มีวันได้เจอน้องสาวอีกเลยตลอดชีวิตนี้"เขาไม่ให้คำมั่นสัญญา แต่กลับบีบให้เธอจำยอมอย่างไม่มีสิทธิ์เลือกไม่ว่าผลที่รออยู่ปลายทางจะออกมาเป็นแบบไหน"งั้นฉันขอถามได้ไหมคะว่าทำไมคุณถึงต้องให้ฉันท้องลูกให้คุณอีก ในเมื่อคุณก็มีแล้วหนึ่งคน" เธอเลือกจะไม่ถามเรื่องนั้นอีกนอกจากสิ่งที่กำลังสงสัย เธอสงสัยมากจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงต้องบังคับขู่เข็ญให้เธอท้องลูกอีกคนให้ได้"มีแค่หน้าที่ผลิตลูกก็ผลิตไป ไม่ต้องถามหาเหตุผล" เธอไม่ได้รับคำตอบเหมือนเดิม หนำซ้ำยังถูกเขาดุทางสายตาจนเธอต้องหลุบสายตาหนี หัวใจดวงน้อยยิ่งกระหน่ำเต้นหนักขึ้นในตอนที่ใบหน้าคมเข้มซุกลงคลอเคลียซอกคอ ปลายจมูกโด่งพร้อมด้วยลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อทำเธอเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ หลับตาปี๋ สองมือยกขึ้นขยำเสื้อเชิ้ตที่ร่างสูงสวมใส่อย่างลืมตัวปฏิกิริยาของเธอกลับทำให้ภารัณเร