All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 21 - Chapter 30

เปลือกตาสีอ่อนพับลงเพียงครู่หวังฝังกลบความรู้สึกที่เพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่เดือนก่อนไว้ให้ลึกที่สุด ขณะที่ช่วงขายาวเตรียมจะก้าวออกจากพื้นที่ตรงนั้นก็มีเสียงคุ้นหูสายหนึ่งลอยแหวกผู้คนมากระทบจิตสำนึกรับรู้“ชอบเขามากเลยเหรอ” วินาทีนั้นนัยน์ตาสีรัตติกาลหม่นแสงกลับมีประกายสายหนึ่งวาบผ่านใบหน้าคมคายภายใต้เรือนผมสีดำธรรมชาติที่ถูกเซตเป็นทรงอย่างดีหันมาทางเจ้าของเสียงเมื่อครู่ เพียงแค่เห็นดวงหน้าสวยเฉี่ยวที่เป็นสัญลักษณ์ของความดื้อรั้น ไม่ยอมใครของคนตรงหน้า ความอยากไล่ต้อนอีกฝ่ายให้พ่ายแพ้เขาซ้ำ ๆ ก็พวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความรู้สึกจุกหน่วงเมื่อครู่อย่างยากจะควบคุม“ดูลูซเซอร์ขนาดนั้น?” ประโยคลองเชิงถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบทว่าเต็มไปด้วยหลุมพรางที่วางเอาไว้อย่างแยบยล“เหมือนหมา…” วินาทีนั้นมุมปากหยักก็กระตุกยิ้มบาง ๆ เมื่อคำตอบจากอีกฝ่ายเป็นไปตามที่เขาคาดหึยัยเพื่อนบ้านตกหลุมพรางเขาจนได้“…ไม่สิ หมาถูกทิ้งยังสภาพดีกว่านี้” ใบหน้าดื้อรั้นแบบที่คนตรงหน้าชอบทำสะท้อนในดวงตาคู่คมสีรัตติกาล ก่อนที่ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่จะลดลง เมื่อช่วงขาแกร่งจงใจก้าวเข้ามาใกล้เนิบช้า ทว่าทุกก้าวที่ขยับร่นเข้ามา

ท้องทะเลยามค่ำคืนภายใต้ผืนฟ้าครองสีรัตติกาลทอดยาวไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด เสียงคลื่นกระทบลำเรือดังแผ่วเบาคลอไปกับเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงภายในห้องจัดงานที่ด้านในยังคงเต็มไปด้วยแขกเหรื่อและผู้ทรงอิทธิพลจากหลากหลายตระกูลร่างบอบบางในอ้อมแขนแกร่งถูกวางลงบนที่นั่งของเฮลิคอปเตอร์ แม้จะอยู่ภายใต้โทสะทว่าเขากลับวางเธอลงอย่างเบามือ คนตัวเล็กกว่ามองสบสายตาคู่คมที่ทอประกายเย็นเยือกชวนหวาดหวั่นอย่างไม่เข้าใจ ก่อนตัดสินใจเอ่ยถาม“เกิดอะไรขึ้น?” ทว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เขาทำเพียงจัดการใส่อุปกรณ์เซฟตี้ให้เธอเงียบ ๆ ทว่าแรงกดข่มอันตรายที่แผ่กำจายออกมาจากเขานั้นบ่งบอกว่าคงไม่ใช่เรื่องดีนัก“รออยู่ที่นี่ อย่าซน” ประโยคคำสั่งถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่นจริงจัง บรูคลินพอจะเข้าใจว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติทั่วไป เธอจึงไม่คิดจะขัดคำสั่งเขา“แล้วนายจะไปไหน”“ไม่อยากห่างจากฉัน?” ทั้งที่ความน่าหวาดหวั่นไต่ออกมาจากแววตาคมดุคู่นั้นไม่หยุด ทว่าคนตรงหน้ากลับมีอารมณ์มากวนเธอเสียอย่างนั้น“ประสาท” ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มเล็กน้อยทั้งที่เพิ่งโดนด่า เมื่อมั่นใจว่าจัดการกับอุปกรณ์เซฟตี้ของคนตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว มาเฟียหน

ห้องรับรองแสงไฟจากโคมระย้าทอประกายระยิบระยับเหนือศีรษะ ทว่าสิ่งของมูลค่าสูงเหล่านั้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องรับรองในคฤหาสน์กลางไร่ไวน์แห่งนี้ดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามกลับยิ่งขับเน้นให้แรงกดข่มที่กำจายออกมารอบตัวเจ้าของบ้านให้หนักอึ้งกดทับลมหายใจผู้คนในห้องนั้นมากยิ่งขึ้นพื้นที่ที่เคยเป็นเพียงห้องรับรองของแขกคนสำคัญในยามปกติ เวลานี้กลับกลายเป็นห้องที่อบอวลไปด้วยแรงกดข่มอันตรายจากมาเฟียใหญ่ทั้งสองตระกูลบุรุษเปี่ยมอำนาจสองคนเผชิญหน้ากันคนละฝั่งของโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องโถงโนอาร์ วาเลนเซีย ผู้ครองตำแหน่งนายใหญ่คนปัจจุบันของวาเลนเซีย ตระกูลมาเฟียเก่าแก่ที่เคยเป็นมิตรกับทุกฝ่าย หากแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นกลุ่มที่ซ่อนคมมีดไว้ภายใต้รอยยิ้มธุรกิจนั่นตั้งแต่โนอาร์สถาปนาตัวเองขึ้นมาเป็นผู้นำตรงข้ามแขกผู้มาใหม่เป็นร่างสมส่วนของเจ้าบ้านที่ยังคงไว้ซึ่งท่าทีหย่อนอารมณ์ ราวกับว่าการมาในวันนี้ของแขกคนสำคัญเป็นเรื่องสบาย ๆ หากแต่เวลานี้บรรยากาศภายในห้องนั้นหนักหน่วงจนแทบไม่มีอากาศให้หายใจ เหล่าลูกน้องของทั้งสองตระกูลที่ยืนอยู่ด้านหลังเจ้านายตัวเองต่างรับรู้ได้ถึง

สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้างหลังไร่องุ่นที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา เสียงใบไม้ไหวขณะต้องลม กอปรกับแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ที่ส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งก้านต้นไม้ใหญ่ที่ทอดเงาลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีรอบคอกม้า ส่งผลให้บรรยากาศบริเวณนี้เหมาะสำหรับการหย่อนอารมณ์เป็นอย่างยิ่งบรูคลินเดินทอดน่องเข้ามาในพื้นที่คอกม้าซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือของคฤหาสน์ตระกูลหวังอย่างไม่รีบร้อนนัก พร้อมกับกวาดสายตามองหาสิ่งของที่มาร์คัสหวังเคยบอกว่าเอามาโยนทิ้งไว้บริเวณนี้รองเท้าบู๊ทเธอ ฉันโยนทิ้งแถว ๆ คอกม้า จะไปหาก็ระวังด้วยล่ะ แถวนั้นผึ้งมันดุ“ไม่เห็นจะมีผึ้งสักตัว” คนตัวเล็กบ่นกับตัวเองขณะมองสำรวจบนต้นไม้รอบ ๆ คอกม้า ก่อนที่ช่วงขายาวจะเดินเข้าไปใกล้ม้าตัวใหญ่สีขาวที่กำลังยืนเคี้ยวหญ้าอยู่ไม่ไกลนักเรียวมือขาวเอื้อมไปลูบจมูกเจ้าเพื่อนสี่ขาตรงหน้าด้วยความเอ็นดูพลันดวงหน้าสวยก็ปรากฏรอยยิ้มจาง ๆจะว่าไปตั้งแต่ไปเรียนต่างประเทศเธอก็ไม่ได้ขี่ม้าอีกเลย อีกทั้งหลังจากกลับมาก็ยุ่งอยู่กับการช่วยงานในฟาร์มและเตรียมเปิดร้านอาหารตามความฝัน“ชื่ออะไรเรา?”เจ้าเพื่อนสี่ขาขยับใบหูสีขาวเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ผละหนี มันปล่อยให้เธ

“เชื่อเถอะว่ากูเสียใจ…” ตงหยางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดผ่านท่าทางนิ่งขรึมนั้น“…แต่ถ้าปล่อยไว้แล้วยัยนั่นเจ็บตัวอีก กูจะเสียใจกว่านี้ตงหยาง” สิ้นคำนั้นผู้ติดตามหนุ่มก็ปราศจากข้อกังขาใด ๆ ตงหยางโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนาย ก่อนจะปลีกตัวออกไปปฏิบัติตามคำสั่งทันทีเวลาคล้อยบ่าย เสียงเข็มนาฬิกาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเดินไปอย่างสม่ำเสมอ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดเงาลงบนเตียงสีขาวสะอาดที่มีร่างของคุณหนูฮาเซงาวะนั่งพิงหมอนอยู่หัวเตียงการตรวจร่างกายอย่างละเอียดผ่านไปด้วยดี เธอไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ฟกช้ำตรงสีข้าง และแขนข้างหนึ่งที่มีผ้าพันแผลพันไว้ก็เพราะโดนแรงกระแทกจากขาม้าเท่านั้นทว่าคนที่ยืนกอดอกอยู่ปลายเตียงกลับทำหน้าเหมือนเธอเพิ่งรอดตายจากสมรภูมิสงครามอย่างไรอย่างนั้นคุณชายรองตระกูลหวังไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เดินตามหมอเข้ามา เขาทำเพียงยืนกอดอกพิงกำแพง กดสายตาที่เคลือบด้วยริ้วน้ำแข็งบาง ๆ หลายชั้นมองมาทางเธอเท่านั้นดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจกับการดื้อดึงของเธอจนสร้างปัญหาให้เขาในที่สุด ไอ้สายตาเย็นชาที่อ่านไม่เคยออกนั่นคงกำลังปกปิดคำก่นด่าเธอสารพัดไว้ในนั้น คิดมาถึงตรงนี้บรูคลินก็ล