All Chapters of เจ้าของหัวใจรัตติกาล: Chapter 11 - Chapter 20

ใช่ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันดีดีมาก ๆแม้สติสัมปชัญญะของเขาจะไม่ครบถ้วนนัก ทว่าจากประสบการณ์ที่มีสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงมาหลายต่อหลายครั้ง มาเฟียหนุ่มกลับรับรู้ผ่านการกระทำเงอะงะของอีกฝ่ายได้ทันทีเขาเป็นคนแรกของบรูคลินกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้า ขณะเรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลย่นเข้าหากันอีกครั้ง เมื่อสัญชาตญาณดิบที่ถูกกระตุ้นด้วยยาเวร ๆ นั่นยิ่งพวยพุ่งเมื่อมองภาพตรงหน้าดวงหน้าหวานซับสีระเรื่อที่เคลื่อนไหวขึ้นลงตรงกลางหว่างขาตัวตนของเขาที่ผลุบหายเข้าไปในริมฝีปากเล็ก ๆ ที่เอาแต่ก่นด่าความรู้สึกถูกครอบครองที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือดในทุกจังหวะที่ตัวตนของเขาครูดไปตามกระพุ้งแก้มอุ่นนุ่มนั่นแม่ง…“อ่า…เดี๋ยวก่อน มันจะแตกใส่ปากเธอ” ฝ่ามือแกร่งเลื่อนจากกลุ่มผมนุ่มที่ลูบไปมาเมื่อครู่ไปวางไว้ที่พวงแก้มซับสีระเรื่อ เป็นการบอกให้อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกไปดวงหน้าหวานผละออกเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทั้งสองสบประสานนัยน์ตากัน เส้นใยสีใสที่โยงเชื่อมระหว่างริมฝีปากอิ่มสวยกับความเป็นเขาไม่ต่างจากน้ำมันเชื้อเพลิงที่ถูกราดลงมาบนกองไฟลุกโชนช้า ๆ ความยับยั้งชั่งใจที่เจือปะปนมากับความทรมานฉายชัดใ

อ่า…ป่านนี้ยัยนั่น…“ที่ด่วนมีแค่นี้ใช่ไหม” นัยน์ตาคมสีรัตติกาลหลุบมองแฟ้มเอกสารตรงหน้าหลังจากหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว“การ์ดงานแต่งใคร?” สุ้มเสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อซองกระดาษคล้ายบัตรเชิญงานมงคลวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของตนด้วย“บัตรสำหรับเข้าร่วมงานระดมทุนที่มูลนิธิลูเธอร์จะจัดขึ้นในอีกสามวันข้างหน้าครับ คุณชายใหญ่ไม่สะดวกไปเลยให้…”ฟึบ!ซองกระดาษเนื้อพรีเมี่ยมสมฐานะผู้ส่งมาเทียบเชิญถูกคนที่อารมณ์ร้อนซึ่งยังคั่งค้างอยู่ในโพรงอกโยนมันลงถังขยะอย่างไม่ไยดีอ่า จริง ๆ เลย…ไอ้เวรนั่นมันจงใจกวนประสาทกันหรือไง ลูเธอร์กับหวังสงบศึกกันแล้วก็จริง แต่หากเขาตอบรับคำเชิญไปงานนี้แทนมาลาไคท์หวัง ก็คงไม่แคล้วจะต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจสงครามแม่งจะไม่เกิดบนเรือสำราญราคามหาศาลของมันหรือไงราฟาเอล มึงนี่แม่ง…“ปฏิเสธไป”“แต่คุณชายใหญ่…”“เดี๋ยวกูเคลียร์กับเฮียเอง”“ครับ” ผู้ติดตามคนสนิทเอ่ยตอบเพียงเท่านั้นก็เดินเลี่ยงออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมายก่อนหน้า มาเฟียหนุ่มหยิบเอกสารขึ้นมากวาดสายตาอ่าน พลางพยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับใครบางคนออกไปทว่า…ทำเถอะ จนกว่านายจะรู้สึกดีขึ้นงั้นก็จูบมันเ

รอยยิ้มร้ายที่ประดับอยู่บนริมฝีปากหยักได้รูปทำคนป่วยนิ่งงันไปชั่วขณะ บรูคลินรู้จักความดึงดันและนิสัยชอบเอาชนะของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีคนอย่างมาร์คัสหวังอยากได้อะไรมีหรือที่จะไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้สมปรารถนา หากแต่มีเรื่องเดียวที่ไอ้มังกรชั่วโรคจิตตรงหน้าทำไม่ได้นั่นคือการได้ครองหัวใจคุณหนูตระกูลในปกครองลูเธอร์คนนั้นคิดมาถึงตรงนี้แทนที่หญิงสาวจะสะใจในคราวอกช้ำกลั่นหนองของอีกฝ่าย กลับรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างแปลกประหลาด ไม่ใช่เพราะความสงสารหรือเห็นใจ ทว่าการผิดหวังครั้งนั้นทำให้มังกรตัวที่สองของตระกูลหวังมันบ้าประสาทกลับยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าและคนที่ซวยต้องรองรับความประสาทของไอ้ตัวมีเกล็ดมันก็ไม่พ้นเธอเธอที่แม้สังขารไม่เต็มร้อยคนตรงหน้าก็ยังไม่ละเว้น ตามมารังควานถึงถิ่น“ออกไปจากเขตรั้วบ้านฉันมาร์คัส แล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก มันน่ารำคาญ”“รำคาญหรือหวั่นไหว?” น้ำเสียงของคุณชายรองตระกูลหวังขรึมลงหนึ่งระดับ มุมปากมังกรชั่วยกยิ้มอย่างเปิดเผย เมื่อหาโอกาสไล่ต้อนยัยเด็กอวดดีได้อีกครั้ง นัยน์ตาสีรัตติกาลจงใจจ้องลึกลงไปค้นหาเศษเสี้ยวความรู้สึกที่อีกฝ่ายเก็บซ่อนไว้ภายใต้แววตาเย็นชาที่ใช้มอง

ภายในรถยุโรปกันกระสุนคันหรูอบอวลไปด้วยบรรยากาศคุกรุ่นบางเบา นัยน์ตาคมดุไม่ต่างจากผู้เป็นนายลอบมองกระจกบานเล็กหน้ารถเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสอารมณ์ด้านลบจากผู้เป็นนาย“มึงจะพูดอะไรก็พูดตงหยาง” สีหน้านิ่งขรึมของมือขวาคนสนิทไม่เปลี่ยนไปจากเดิมแม้จะถูกผู้เป็นนายไล่ตามความคิดทัน“เปล่าครับ ผมแค่เป็นห่วง คุณชายดูไม่ค่อยสบอารมณ์ ต่างจากตอนขามา” บุหรี่ในมือแกร่งถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากได้รูปอีกครั้ง ก่อนที่ควันสีขุ่นจะฟุ้งเป็นเกลียวลอยไปในอากาศกระทั่งจางหายไปตามแรงลม“มึงพูดถูก ตอนนี้กูไม่สบอารมณ์เหี้ย ๆ” เพราะความคิดที่เขาจะไม่ไปงานระดมทุนของมูลนิธิลูเธอร์แทนพี่ชายดันถูกทำลาย เพียงเพราะเขาต้องการสั่งสอนยัยเพื่อนบ้านอวดดีให้รู้ว่าคนตระกูลหวังไม่ใช่อะไรที่ใครจะมาลูบคมด้วยได้ง่าย ๆใช่ มันผิดแผนไปเสียทุกครั้งเวลาที่เขาอยู่ใต้โทสะสันดานเสีย ๆ นี้มันแก้ไม่เคยหาย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่โดนมาลาไคท์หวังปรามไว้ไม่ให้ไปทำงานลูเธอร์พังไม่เป็นท่าเพียงเพราะอารมณ์คุกรุ่นชั่ววูบอย่างที่ชอบทำแม่งเหอะมาลาไคท์เขารู้หรอกน่า…ใครมันจะอยากเป็นตัวปัญหาในสายตาผู้หญิงที่ชอบวะส่วนคนที่ไม่ชอบเขาจะห่าเหวใส่ยังไงก็ได้…อย่างท

งานระดมทุนมูลนิธิลูเธอร์เสียงคลื่นกระทบตัวเรือดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ล้อไปกับสายลมเย็นที่พัดเอื่อยเฉื่อยเหนือน่านน้ำยามท้องฟ้าครองสีรัตติกาล ดวงไฟระยิบระยับจากเรือสำราญลำมหึมาของตระกูลลูเธอร์ทอดเงาวูบไหวลงบนผืนน้ำราวกับแสงของหมู่ดาวที่ตกกระทบบนผิวทะเลค่ำคืนหรูหรานี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจากแวดวงชั้นสูง บุคคลสำคัญจากหลากหลายวงการต่างพากันมารวมตัวที่นี่ด้วยเหตุผลที่ว่าลูเธอร์จัดงานระดมทุนประจำปีทว่าแท้จริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีว่านอกเหนือจากการร่วมบริจาคเพื่อการกุศลแล้ว ยังมีเกมของอำนาจและผลประโยชน์ซุกซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มธุรกิจของบรรดาผู้ที่มาร่วมงานและผู้ที่ได้รับความสนใจที่สุดในค่ำคืนนี้คือทายาทคนรองของตระกูลหวังซึ่งไม่ค่อยเห็นเขาในหน้าสื่อหรือในงานสังคมเท่าไหร่นัก ร่างสมส่วนยากจะละสายตาปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงแฟลชจากกล้องนับสิบที่เปลี่ยนทิศทางมาหาในวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในโถงจัดงานร่างสูงสง่าของเขาในชุดสูทสีเดียวกับดวงตาเปี่ยมอำนาจนั้น ให้ความรู้สึกเหมือนรัตติกาลเคลื่อนตัวเข้าครอบครองพื้นที่นั้นโดยสมบูรณ์ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ขณะทอดสายตามองบรรดาสื่อมวลชนที่ต่างพากันลั่นชัตเตอร์ใส่ไ