Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ราวสองชั่วโมงให้หลังเสียงกีตาร์ไฟฟ้าสะท้อนก้องอยู่ในห้องซ้อมที่บุด้วยผนังเก็บเสียง ร่างสูงโปร่งของปารัณยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ก้มตัวกดสายกีตาร์ด้วยความมั่นคง เสียงโน้ตพลิ้วออกจากปลายนิ้วแกร่งอย่างถูกต้อง กระทั่งเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะครืดดด~เสียงแจ้งเตือนข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาใหม่ดังพร้อม ๆ กับที่สมาร์ตโฟนสั่นเบา ๆ จากขอบโต๊ะวางขวดน้ำ ชายหนุ่มละสายตาจากกีตาร์ไฟฟ้าตัวโปรดแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา พลันหน้าจอก็สว่างวาบด้วยข้อความจากราฟาเอล ลูเธอร์Raphael : ที่มึงอาสาจะเป็นทูตกับตระกูลหวังแทนเนธาน ยังสนอยู่ไหมวินาทีนั้นประกายวาววับสายหนึ่งก็พาดผ่านนัยน์ตาสีฟ้าไอโอไลต์คู่คม พลันมุมปากหยักก็ยกยิ้มเบาบาง ก่อนปลายนิ้วแกร่งจะพิมพ์ตอบอีกฝ่ายกลับไปParann : เริ่มงานเมื่อไหร่Raphael : เดี๋ยวกูคุยกับมันแล้วบอกอีกที ดูจากท่าทีมันอาจจะต้องรบกวนมึงParann : อืม ได้หมดRaphael : ดี แต่มึงต้องหาดอกไม้สีขาวชนิดอื่นแทนยิปโซฟิลล่าParann : ทำไมRaphael : เพราะพี่มึงมันเผาทิ้งหมดแล้วปารัณอ่านข้อความล่าสุดแล้วอดไม่ได้ที่จะผ่อนลมหายใจเอือมระอา พลางหัวเราะในลำคออย่างอ่อนใจให้กับความเอาแต่ใจของพี่ชายคนรอง ก

ภายในสตูดิโอเรือนกระจกเงียบสงัดลงทันทีที่แขกยามวิกาลกลับไป เกล็ดหิมะแรกที่โปรยผ่านกระจกใสยังคงสะท้อนในนัยน์ตาสีเฮเซลนัท เสียงเครื่องยนต์รถที่เคลื่อนออกจากไร่ดังแว่วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลืนหายไปพร้อมกับความอุ่นร้อนที่ยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนี้เอลล่าหวังนั่งนิ่ง ริมฝีปากอิ่มยังคงชาวาบ รสจูบล้ำลึกเมื่อครู่ยังคั่งค้างตราตรึงไม่เลือนหาย มือเล็กที่กำขวดน้ำหอมไว้คลายออกช้า ๆ ก่อนจะเผลอยกมือแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา สมองก็เอาแต่พยายามไล่ตามเหตุผลของคนคนนั้นทำไมเขาถึงได้…เนธานคนที่เธอรู้จัก ไม่สิ คนที่ใคร ๆ ต่างรู้จัก คือบุรุษที่ทั้งเด็ดขาด ไม่ประนีประนอมและแข็งกร้าวเกินกว่าจะเปิดพื้นที่ให้ใครล่วงล้ำเข้าไปได้ง่าย ๆทว่าเมื่อครู่ เขากลับดึงเธอเข้าไปในโลกของเขาอย่างไม่ลังเล อีกทั้งไม่ให้เวลาเธอตั้งตัว มันกะทันหันเกินไปจนพลิกทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้ลอยคว้างไร้ทิศทางได้อย่างง่ายดายเกินไปแล้ว…เขาเล่นกับหัวใจเธอมากเกินไป…เอลล่าหวังพับเปลือกตาลงช้า ๆ ราวกับหวังให้ร่องรอยความร้อนระอุในห้วงอารมณ์เมื่อครู่จางหาย ทว่ามันกลับชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่เธอนึกถึงน้ำเสียงแผ่วต่ำของเขาที่ดังสะท้อนก้องในหูผมแย่แ

“ผมคิดว่าผม…ต้องการคุณ”ตึกตัก ตึกตัก…วินาทีนั้นที่ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะเข้ากับกลีบปากอิ่มสวย ห้องทั้งห้องก็เงียบงันราวจักรวาลหยุดหมุน ทว่ายังไม่ทันที่ปลายลิ้นอุ่นร้อนจะได้ไล้ชิมความหอมหวาน เสียงเห่าของเมอร์ฟี่กลับดังขึ้นแหวกม่านความเงียบนั้น เจ้าหมาตัวโตเดินเข้ามานั่งใกล้ ทั้งเห่า ทั้งส่ายหางอย่างที่เคยทำเป็นประจำราวกับถูกกั้นออกจากโลกทั้งใบ มาเฟียหนุ่มยังไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า มือใหญ่เอื้อมไปปิดตาเจ้าตูบอย่างใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงประกบจูบหญิงสาวโดยไม่ให้ตั้งตัวริมฝีปากร้อนบดเบียดเข้าหากลับปากอิ่มสวยอย่างดุดัน ปลายลิ้นอุ่นชื้นแทรกล้ำลึก กวาดควานตักตวงเอาความหอมหวานในโพรงปาก จนคนถูกไล่ต้อนหลุดครางหวานในลำคอเอลล่าเผลอกำพู่กันในมือแน่นเข้าราวกับต้องการหาหลักยึด ก่อนมันจะหล่นลงพื้นแล้วถูกแทนที่ด้วยฝ่ามือแกร่งที่แทรกเข้ามา ไออุ่นจากฝ่ามือที่ประสานกันกอปรกับสัมผัสวาบหวามทำให้เธอไม่อาจตัดขาดแรงดูดกลืนที่เขามอบให้มือแกร่งข้างที่เคยใช้ปิดตาเจ้าตูบเปลี่ยนมาตรึงเธอไว้กับเก้าอี้ กดจังหวะรุกคืบเร่งเร้า ริมฝีปากร้อนเลื่อนลงไปจุมพิตลำคอขาวเนียน สูดกลิ่นหอมละมุนที่เขาโหยหา ราวกับต้องการกลื

วูบหนึ่งในอกมีความรู้สึกบางอย่างไหลผ่าน ริมฝีปากสีหวานของหญิงสาวขยับยกขึ้นบางเบา ก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นแนบปลายจมูกโด่ง สูดกลิ่นหอมอุ่นนั้นเข้าไปเงียบ ๆ พร้อมกับใจที่เต้นช้าลง และเรียวนิ้วสวยที่กำผ้าห่มไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย เพราะร่องรอยความอบอุ่นจากเขาที่สลักลึกในหัวใจดวงน้อยอีกครั้งเวลาในสตูดิโอของท่าเรือลูเธอร์ดำเนินไปกระทั่งท้องฟ้าครองสีทองอร่ามจากดวงอาทิตย์ยามเย็น แสงอบอุ่นทอดเงาลงบนพื้นไม้ พร้อมกับเสียงแผ่วเบาของพู่กันเสียดสีผ้าใบเจ้าของร่างแบบบางนั่งตรงหน้าผืนผ้าใบขนาดกลาง มือซ้ายกำลังละเลงสีน้ำเงินเข้มลงบนมุมภาพอย่างตั้งใจ ก่อนที่สมาธิเมื่อครู่จะถูกทำลายด้วยเสียงสั่นของสมาร์ตโฟนNathan : คุณอยากไปดูอาทิตย์ตกไหมElla : ตรงนี้ก็เห็นชัดนะคะNathan : นั่งดูบนพื้นทรายกับนั่งดูบนพื้นห้องมันต่างกันไงครับอ่า…ก็จริงของเขาเจ้าของร่างแบบบางวางพู่กันลงอย่างลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมแพ้ให้กับข้อความสั้น ๆ ที่ยังปรากฏบนหน้าจอสมาร์ตโฟนElla : งั้นไปค่ะNathan : อีก 5 นาทีผมไปรับครับเพียงไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงหาดส่วนตัว แสงสีทองของยามเย็นทอดยาวบนผืนทรายเนียนละเอียด เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งแผ่วเบา ร่า

“ดะ…แดดดี๊…” วินาทีนั้นราวกับมีบางอย่างเผาผลาญบ้าคลั่งอยู่ภายใน ทุกครั้งที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาละเลียดแตะผิวเนื้ออ่อน เธอก็เหมือนถูกดึงให้ตกลงไปในห้วงลาวาร้อนระอุที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ธารน้ำแข็งเย็นเยือกที่ไม่อาจต้านทานเสียงทุกสิ่งรอบตัวเงียบลงอีกครั้งไม่เว้นแม้กระทั่งเสียงหอบหายใจของคนเด็กกว่า เมื่อฝ่ามือแกร่งของเขาเลิกชายกระโปรงเดรสยาวของเธอขึ้นอย่างอ้อยอิ่งราวกับต้องการหยั่งเชิง และเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ทักท้วงสิ่งใด ชายกระโปรงเกะกะนั่น เขาจึงเลิกมันขึ้นสูงเผยให้เห็นบางอย่างที่…อ่า…นัยน์ตาคู่คมมีประกายบางอย่างวาบผ่าน เมื่อร่องรอย ‘แผลเป็น’ ตรงต้นขาด้านในสะท้อนในนัยน์ตาเฮมาไทต์ของเขาอีกครั้งโคตรสวย…เอลล่าหวังสวยหมดจดแทบทุกตารางนิ้ว…มั้งนะ…เพราะแม้แต่รอยแผลเป็นนี่ก็ยังไม่อาจลดทอนความสวยงามของคนตรงหน้าเขาได้เลยแม้แต่น้อยจู่ ๆ ความเจ็บปวดที่ยังส่งผลถึงปัจจุบันซึ่งอีกฝ่ายกำลังเผชิญนั่น เขาก็อยากปลอบประโลมมัน อยากช่วยบรรเทาความหนักอึ้งนั้นด้วยการ…“อะ…อื้อออ~” เสียงหวานพร่าดังหวิวแหวกความเงียบอีกครั้ง เมื่อริมฝีปากร้อน ๆ จุมพิตลงตรงนั้นแผ่วเบา มาเฟียหนุ่มพร่ำพรมจูบตรงรอยแผลอย่างทะนุถนอ