ม่อหราน ไม่ใช่คนโง่เขลา... ในฐานะที่เขาสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อย ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าสตรีผู้เป็นยอดดวงใจของเขานั้นมีเรื่องปิดบังอยู่มากมายหลายครั้งที่นางลอบจุดกำยานหอมอ้างว่าเพื่อให้เขานอนหลับสบาย แม้จมูกของขุนศึกจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของยานอนหลับที่แฝงมาเบาบาง เขาก็ยังเต็มใจที่จะสูดดมมันเข้าไปด้วยความยินดี เพราะเขารู้ดีว่าเสวียนหนิงไม่มีวันทำร้ายเขา และทุกครั้งที่นางกลับมากลางดึกพร้อมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ติดมากับอาภรณ์ แม้นางจะพยายามชำระล้างเพียงใด เขาก็ยังคงรับรู้ได้ถึงร่องรอยแห่งการสังหารนั้น"เสวียนหนิง... หากไม่มีเจ้า พี่ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าชีวิตจะเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร"เขารำพึงในใจพลางกระชับมือนางแน่นขึ้น นางคือผู้เดียวที่หยิบยื่นแสงสว่างในวันที่ชะตาชีวิตของเขาดับมืดที่สุด หากไม่ได้นางคอยฉุดดึงและรักษา เขาอาจต้องใช้ชีวิตที่เหลือเยี่ยงคนพิการที่ไร้ค่าไปทั้งชีวิต แม้ลึกๆ เขาจะพอเดาได้ว่านางคือ หัตถ์สังหาร ที่อยู่เบื้องหลังความตายของบิดาและพี่ชาย ทว่าม่อหรานกลับไม่เคยรู้สึกโกรธเคืองนางเลยแม้เพียงนิดสำหรับเขา
Last Updated : 2026-04-09
LOGIN
