All Chapters of ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Chapter 61 - Chapter 70

หลังจากการเดินทางยาวนานสิ้นสุดลง แม่ทัพม่อคังเซิ่งกลับมาถึงเมืองหลวงด้วยสภาพที่แตกสลายทั้งกายและใจ เขาเอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ภายในจวนตนเอง มิยอมย่างกรายไปรายงานตัวต่อราชสำนักตามธรรมเนียมปฏิบัติ โดยให้เหตุผลสั้นๆ เพียงว่า "รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเรื้อรังจากศึกหนักที่ริมแม่น้ำเซี่ยลั่ว" ทว่าในความเป็นจริง ความลับอันโสมมเรื่องที่เขาถูกแม่ทัพเฉินมั่วเหยาย่ำยีจนหมดสิ้นทั้งเกียรติภูมิและศักดิ์ศรีนั้น บัดนี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกมุมของราชสำนักประหนึ่งไฟลามทุ่ง แม้เบื้องบนจะสั่งกำชับให้ปิดข่าวเงียบเพียงใด ทว่าสายตาที่เหล่าขุนนางใช้ลอบมองกันนั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและเหยียดหยันในวีรบุรุษจอมปลอมผู้นี้ในขณะเดียวกัน ณ จวนอันเงียบสงบของม่อหราน บรรยากาศกลับร่มรื่นตัดกับความวุ่นวายภายนอกอย่างสิ้นเชิง กลิ่นหอมของมวลบุปผาสอดประสานกับกลิ่นอายอาหารรสเลิศที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ม่อหรานและเสวียนหนิงนั่งรับประทานอาหารด้วยกันอย่างอบอุ่น หลายวันที่ผ่านมานางจำต้องละเลยหน้าที่ภรรยาเพื่อไปสะสางบัญชีแค้น วันนี้นางจึงตั้งใจลงครัวปรุงอาหารบำรุงกำลังให้สามีอย่างสุดฝีมือเพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไป"ท่านพี่... เกี่ยวกับเรื่อ

แม้อารมณ์รักอันเร่าร้อนจะเพิ่งมอดดับลง ทว่าภารกิจของขันทีเฒ่าหานซือยังมิได้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ เขายังมีราชโองการสำคัญที่ต้องนำไปประกาศแก่ ม่อหราน บุตรชายผู้สืบทอดอำนาจต่อจากม่อคังเซิ่ง ภายในรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามท้องถนน ใบหน้าของขันทีเฒ่าอาบไล้ไปด้วยความเคลิบเคลิ้มซ่านสยิว ดวงตาที่ผ่านโลกมาค่อนศตวรรษหลับลงพลางระลึกถึงบทสวาทอันเผ็ดร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป"นี่มันยิ่งกว่าฝันตื่นหนึ่งเสียอีก..." หานซือพึมพำกับตนเอง รสสัมผัสของขุนพลผู้เกรียงไกรที่แม้จะตกต่ำทว่ายังคงความแข็งแกร่งและดุดันนั้น ช่างมอบความเสียวกระสันล้ำลึกจนเขาแทบจะปลิดปลิวไปยังแดนสุขาวดีทว่าท่ามกลางความอิ่มเอมนั้น นายกองหนุ่ม ผู้สวมบทบาทเป็นทั้งองครักษ์และบุรุษบำเรอเพื่อหวังความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน กลับแสดงสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาหม่นแสงลงยามที่เอ่ยถาม "ท่านหานซือ... ตัวท่านคิดที่จะหยิบยื่นมือไปฉุดรั้งม่อคังเซิ่งให้กลับคืนสู่อำนาจจริงๆ หรือ?"ขันทีเฒ่าลืมตาขึ้น จ้องมองใบหน้าอันมนต์ขลังของนายกองหนุ่มอย่างหลงใหล มือที่เหี่ยวย่นลูบไล้ปรางแก้มของเขาด้วยความรักใคร่เอ็นดูประหนึ่งสมบัติล้ำค่า "ย

เมื่อม่านราตรีคลี่ตัวออก แสงของเช้าวันใหม่ก็สาดส่องประกายไปทั่วเมืองหลวง พร้อมกับการแพร่สะพัดของข่าวใหญ่ที่ทำให้ราชสำนักต้องสั่นสะเทือน ข่าวการสิ้นใจของ หานซือ ขันทีผู้ทรงอิทธิพลเหนือข้าราชบริพารทั้งปวง ผู้ซึ่งหยั่งรากฝังลึกอยู่ในวังหลวงมานานหลายรัชสมัย บัดนี้ได้กลายเป็นเพียงตำนานที่จบลงด้วยหยาดโลหิตทว่า... แรงสะเทือนนั้นกลับรุนแรงที่สุดภายในห้องโถงอันมืดสลัวของจวนตระกูลม่อ"ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! ไอ้แก่สารเลว... เหตุใดเจ้าถึงตายง่ายดายถึงเพียงนี้!"เสียงแผดร้องอย่างเสียสติของ ม่อคังเซิ่ง ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์ที่เคยเกรียงไกร บัดนี้จอมทัพผู้ยิ่งใหญ่กำลังดิ้นพล่านด้วยความคลุ้มคลั่งประหนึ่งสุนัขจนตรอก หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดที่มิอาจพรรณนา เขาเพิ่งจะยอมถ่มน้ำลายรดหน้าตัวเอง ยอมทิ้งศักดิ์ศรีขุนพลที่สั่งสมมาทั้งชีวิตเพื่อมอบเรือนร่างให้ตาเฒ่ากามวิปริตเชยชมด้วยหวังเพียง คำมั่นสัญญา ว่าจะพากลับคืนสู่บัลลังก์อำนาจ ทว่าเพียงข้ามคืน แสงสว่างสุดท้ายที่เขาใช้ร่างกายแลกมากลับดับวูบลง ทิ้งไว้เพียงคราบราคะอันโสมมบนร่างกายที่ไม่มีวันล้างออกฮูหยินหรงเฟย ที่ยืนประคองตนอยู่เบื้องหลัง แสร้งยกผ้า

ม่อเหวินเย่ บุรุษผู้ใช้เวลาทั้งชีวิตจมอยู่กับตำราและหลักการแห่งศีลธรรม ไหนเลยจะเท่าทันเล่ห์เหลี่ยมมารยาของสตรีอย่าง ฮูหยินหรงเฟย อดีตเมียพี่ชายผู้ล่วงลับที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ใต้โฉมหน้าอันงดงาม นางช่างเร่าร้อนและดุดันประหนึ่งเปลวเพลิงที่เผาผลาญจารีตที่เขายึดถือจนมอดไหม้ นางได้มอบรสสัมผัสที่บัณฑิตผู้เคร่งครัดเช่นเขาไม่เคยลิ้มรส จากความไม่สมยอมในคราแรก กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้หลงใหลในรสกามอย่างถอนตัวไม่ขึ้นนับแต่วันนั้น ม่อเหวินเย่ลืมสิ้นซึ่งเกียรติยศและคำครหา เขาแอบย่องเข้าไปยังเรือนนอนของนางอยู่บ่อยครั้งในยามราตรี ทุกสัมผัสและทุกท่วงท่าที่นางปรนเปรอ ทำให้เขารู้สึกราวกะว่านางคือสตรีคู่ชีวิตของเขาเองอย่างแท้จริง"หากวันหน้าเจ้าเกิดนึกเบื่อหน่ายข้าขึ้นมา... เจ้าก็คงจะทิ้งข้าให้เดียวดายประหนึ่งเศษขยะชิ้นหนึ่ง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนตัดพ้อ แววตาแสร้งทำเป็นหม่นเศร้าเพื่อเรียกร้องความสงสารม่อเหวินเย่กระชับอ้อมกอดรัดรึงร่างอวบอิ่มของนางไว้แน่นประหนึ่งจะฝังไว้ในกาย "ข้าปรารถนาที่จะใช้ชีวิตเคียงคู่กับท่านไปจนชั่วนิรันดร์" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พร่ามัวด้วยความลุ่มหลง มือที่เคย

ความกระหายในกามราคะที่ไร้การควบคุมของ ม่อคังเซิ่ง บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นศาสตราอาบยาพิษที่หันกลับมาทิ่มแทงตนเองอย่างช้าๆ ในกาลก่อน เขาหาได้เป็นเพียงแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่น่าเกรงขามเพียงอย่างเดียว ทว่ายังเป็นบิดาผู้สง่างามที่ ม่อเหวินเย่ เคยก้มหัวเคารพรักอย่างสุดหัวใจ แต่ในยามนี้ ภาพลักษณ์อันสูงส่งเหล่านั้นกลับพังทลายมลายสิ้น เหลือเพียงความขยะแขยงที่ฝังรากลึกลงในดวงวิญญาณหรืออาจเป็นเพราะบัณฑิตหนุ่มได้ถลำลึกเข้าสู่ห้วงเหวแห่งตัณหาที่หรงเฟยบรรจงปรนเปรอให้ ความซ่านสยิวที่เขาไม่เคยพานพบในตำราเล่มใดกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดรึงเขาไว้กับนางจนยากจะถอนตัว ทว่าเรื่องราวอัปยศกลับมิได้ถูกจองจำอยู่เพียงภายในรั้วจวน เมื่อข่าวฉาวคาวโลกีย์เรื่องความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างม่อเหวินเย่และพี่สะใภ้ถูกแพร่กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงประหนึ่งไฟลามทุ่งที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ม่อคังเซิ่งจงใจใช้ ความอับอาย เป็นเครื่องมือพิฆาตบุตรชายของตนเอง หวังเพียงจะกันท่ามิให้เลือดเนื้อเชื้อไขของตนมาข้องเกี่ยวกับสตรีที่เขาหมายตาครอบครองไว้เพียงผู้เดียว โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำอันเห็นแก่ตัวนี้ คือการขุดหลุม