All Chapters of ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ: Chapter 71 - Chapter 80

ภายใต้ความมืดสลัวภายในห้องส่วนตัว ม่อคังเซิ่ง นั่งทอดกายอย่างหมดอาลัยตายอยาก มืออันหยาบกร้านขยำแผ่นภาพวาดแห่งความอัปยศนั้นไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ราวกับต้องการจะบดขยี้ความจริงที่ปรากฏให้แหลกสลายไปคามือ"นี่ข้ากำลังฝันไปใช่ไหม..." เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านและแหบพร่าประหนึ่งคนหลงทางตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมา เขาใช้เลือดและหยาดเหงื่อถักทอชื่อเสียงจนรุ่งโรจน์ดุจตะวัน ทว่าวิมานที่เขาสร้างกลับพังทลายลงเพียงชั่วข้ามคืน มิใช่เพราะพ่ายแพ้ต่อคมดาบในสมรภูมิ แต่กลับพินาศสิ้นเพราะคราบราคีที่ริมแม่น้ำเซี่ยลั่ว ตราบาปที่เขาถูก ยัดเยียดให้กลายเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ฝังลึกถึงกระดูก ต่อให้เขาสามารถตะเกียกตะกายกลับคืนสู่จุดสูงสุดของอำนาจได้อีกครั้ง แต่มันจะมีประโยชน์อันใด? ในเมื่อตัวเขาในยามนี้ได้กลายเป็นเพียง ตัวตลกแห่งแผ่นดิน เป็นยอดขุนพลผู้เกรียงไกรทว่าไม่อาจปิดกั้นเสียงหัวเราะเย้ยหยันของประชาชนได้อีกความอัดอั้นตันใจขับเคลื่อนให้เขาลุกขึ้น ม่อคังเซิ่งจัดการแต่งกายมิดชิดผิดวิสัยจอมทัพ เขาสวมอาภรณ์สีเข้มและใช้ผ้าผืนหนาปิดบังใบหน้าไว้อย่างมิดชิด เหลือเพียงดวงตาที่หม่นแสงและเต็มไปด้วยคว

ยามที่ดวงตะวันสาดแสงปกคลุมไปทั่วตระกูล ม่อคังเซิ่ง ในสภาพกึ่งซากศพทำได้เพียงนอนนิ่ง ดวงตาของเขาดูเหม่อลอยไร้จุดหมายประหนึ่งผู้ที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสิ้นเชิง เขาแสร้งปล่อยให้หยดน้ำลายไหลซึมมุมปากและปล่อยกายให้บ่าวรับใช้ขยับจับวางประหนึ่งหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต เพื่อตบตาผู้คนว่าเขาเป็นเพียงผัก ที่รอวันเหี่ยวเฉาตายไปตามกาลเวลาทว่าเมื่อราตรีคืบคลานเข้ามาเยือน แสงตะวันถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดที่โรยตัวลงปกคลุมเรือนนอนจนบรรยากาศเย็นเยือกผิดปกติ ในยามที่ไร้สายตาผู้จับจ้อง... ปีศาจแห่งความแค้นในกายเขาก็เริ่มตื่นจากการจำศีลม่อคังเซิ่งรวบรวมกำลังใจอันมหาศาลที่เหลืออยู่ พยายามฝืนบังคับท่อนแขนอันหนักอึ้งและอ่อนแรงให้ขยับเขยื้อน เขากัดฟันจนเส้นเลือดปูดโปนพยายามยกแขนขึ้นลงอย่างช้าๆ ทว่ามันกลับสั่นระริกและขยับขึ้นได้เพียงไม่กี่องคุลี ก่อนจะร่วงกะพังลงบนฟูกนอนราวกับเป็นเพียงท่อนไม้ผุพัง เหงื่อกาฬไหลชุ่มโชกทั่วแผ่นหลังท่ามกลางความหนาวเหน็บเขามิได้ย่อท้อ พยัคฆ์เฒ่าพยายามเค้นลมหายใจจากทรวงอกที่บอบช้ำ ขยับริมฝีปากที่แห้งผากและแตกเขิบเพื่อจะเปล่งเสียงออกมาจากลำคอที่ตีบตัน"ข้า... ต้อง... ทำ... ได้..."เ

อดีตนักโทษประหารในคราบทหารชั้นเลวเช่นมัน มีหรือที่จะสำนึกในบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ตลอดเวลาที่ผ่านมามันถูกชุบเลี้ยงไว้เป็นเพียงสุนัขล่าเนื้อ สำหรับงานโสมมแลกเศษเงินเท่านั้น สันดานโจรที่ฝังรากลึกนั้นหาได้รู้จักคำว่ากตัญญู นัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความโลภจ้องมองสภาพของอดีตแม่ทัพใหญ่ด้วยความสมเพชเหยียดหยามในสายตาของมัน ม่อคังเซิ่งในยามนี้หาใช่ขุนพลผู้เกรียงไกรทว่าคือชายแก่ทุพพลภาพที่ขยันหายใจทิ้งไปวันๆ สารรูปเช่นนี้หรือจะทำอะไรมันได้! เมื่อต้องเลือกระหว่าง บุญคุณที่ไร้ความหมายกับขุมทองมหาศาล ที่กองอยู่เบื้องหน้า มันย่อมเลือกสิ่งที่ทำให้ชีวิตมันมั่งคั่งโดยไม่ต้องเสียเวลาตรึกตรองปึก!เพียงเงาวูบเดียวที่เคลื่อนไหวอย่างอุกอาจ พลทหารโฉดสะบัดมือฟาดใส่ลำคอของสาวใช้ข้างกายม่อคังเซิ่งอย่างรุนแรงจนนางทรุดฮวบสลบไสลลงกับพื้นในทันที"เจ้าสุนัขเลี้ยงไม่เชื่อง! แกคิดจะทำอะไร!"ม่อคังเซิ่งคำรามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านด้วยโทสะระคนตระหนก หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความคาดไม่ถึงว่าสุนัขรับใช้ที่เขาเคยฉุดกระชากขึ้นมาจากลานประหาร จะกล้าแว้งกัดเจ้าของได้อย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ท่ามกลางแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องในค

ภายในห้องโถงใหญ่ยามนี้ บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของ ม่อเหวินเย่ ยังคงสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวจู่โจมเขาพร้อมกันจนโสตประสาทอื้ออึง"เรื่องที่พวกเจ้าพูดมา... เป็นความจริงอย่างนั้นรึ?" เขาสะกดเสียงถามเวรยามหน้าประตูคลังสมบัติด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบทว่าสั่นพร่า"เป็นความจริงขอรับ ท่านแม่ทัพม่อคังเซิ่งฟื้นคืนสติแล้วจริงๆ และเมื่อคืนท่านยังเป็นผู้ออกคำสั่งไล่พวกเราออกไปด้วยตนเอง!"คำยืนยันนั้นประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจม่อเหวินเย่ ไม่เพียงเท่านั้น ภายในห้องโถงยังมีสาวใช้ผู้นั้นที่เพิ่งได้สติกลับคืนมา นางคุกเข่าตัวสั่นงันงกพลางร่ำไห้ด้วยความหวาดผวา "บ่าวไม่รู้เรื่องจริงๆ เจ้าค่ะ! บ่าวถูกบังคับ บ่าวเพียงทำตามคำสั่งเท่านั้น!" นางละล่ำละลักปฏิเสธเพื่อเอาตัวรอด ความลับโสมมเรื่องที่นางตกเป็นทาสบำเรอกามให้แก่คนพิการถูกฝังลึกไว้ในอก นางรู้ดีว่าหากแพร่งพรายออกไป หัวของนางคงมิได้อยู่บนบ่า"นำร่างเจ้าคนสารเลวนั่นไปฝังเสีย! และจงสั่งคนออกไปตามล่าไอ้หัวขโมยที่มันบังอาจชิงสมบัติของเราไปให้จงได้!"ม่อเหวินเย่ตวาดสั่งการ ทว่าเขากลับมิได้ลงทัณฑ์ผู้ใด

ม่อเหวินเย่ในยามนี้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ด้วยความลำพองใจ เขาเคยเป็นเพียงบุตรชายที่ถูกมองข้าม ไร้ฝีมือเชิงยุทธ์มีเพียงมันสมองที่ใช้ตีค่าในสายตาบิดาได้เพียงน้อยนิด ทว่าในวันนี้โชคชะตาช่างเป็นใจยิ่งนัก ม่อหยวนฉี พี่ชายคนโตผู้เก่งกาจทว่าโง่เขลากลับด่วนสิ้นชีพทิ้งนามไว้เพียงในสุสาน ส่วน ม่อหราน พี่ชายคนรองผู้สมบูรณ์แบบกลับเลือกหันหลังให้ตระกูลอย่างไม่ไยดีแต่ทว่า... ท่ามกลางลาภยศที่ได้มา ความริษยากลับเริ่มกัดกินใจเมื่อภาพเหตุการณ์ในงานศพยังคงตามหลอกหลอน"เหตุใดกัน... ทำไมพวกขุนนางน้อยใหญ่ถึงได้พากันยกย่องแต่ม่อหราน! ไร้ซึ่งสายตาที่มองเห็นหัวข้าผู้นี้เลยสักคน!"เขาสบถออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยโทสะที่ถูกหมางเมิน ทั้งที่เขาคือผู้นำตระกูลม่อคนปัจจุบัน แต่เหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจกลับรุมล้อมประจบสอพลอม่อหรานราวกับเป็นเจ้าชีวิต"ท่าน... อย่าได้น้อยเนื้อต่ำใจไปเลย"หรงเฟย เยื้องกรายเข้ามาประชิดกายพลางทอดเสียงอ่อนหวานเย้ายวน มือเรียวบางลูบไล้แผงอกของม่อเหวินเย่เพื่อปลอบประโลม ทว่านัยน์ตาของนางกลับฉายแววแผนการอันซับซ้อน"ม่อหรานผู้นั้นเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ เป็นพยัคฆ์หนุ่มท