Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ลี่หยวน! ท่านหมอยืนกรานแล้วว่าเจ้าไม่ได้ป่วยอันใด เลิกสำออยตบตาผู้อื่นเสียที!” เสียงห้วนโกรธเกรี้ยวที่ไม่คิดปกติอคติคงทำให้เด็กสาววัยสิบสี่ทั่วไปหวาดกลัวได้ไม่ยาก ทว่าน่าเสียดายนักที่นางเปลี่ยนไปแล้วด้านลี่หยวนตอบโต้เพียงแค่กลอกตาส่งกลับไปก็แน่ละ ในเมื่อนางเป็นสตรีแต่ได้รับการเอาใส่ใจจากท่านเสนาบดี และได้รับความเอ็นดูจากฮูหยินใหญ่ เขาซึ่งเป็นบุตรชายคนโตกลายเป็นคนไม่สำคัญเพราะมารดาประพฤติตนไม่ดี เขาจึงไม่ได้รับความโปรดปราณจากผู้ใหญ่ในจวนไปเสียมิหนำซ้ำ ลี่เผิงยังเป็นบุรุษที่ไม่เอาถ่าน รักแต่สุรานารี ไม่สนใจการงาน เสมือนปลาเน่าเหม็นโฉ่อยู่ในเข่งของจวนเสนาบดีแห่งนี้ช่างเป็นบุตรชายที่น่าผิดหวังของท่านพ่อโดยแท้...“พี่ใหญ่” ลี่หยวนปิดปากกระแอมไอ สวมบทบาทของคุณหนูในห้องหอผู้กำลังถูกกลั่นแกล้งรังแกอย่างเต็มที่ “ตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านไม่เคยดูดำดูดีข้า ข้าไม่เคยตัดพ้อท่าน ทว่าครานี้ท่านทำเกินไป... อย่างน้อยท่านก็ควรปล่อยให้ข้าพักผ่อนอย่างสงบเสียบ้าง...มิได้หรือ?”นางหันไปส่งสายตาให้ชิงช่าย สาวใช้ผู้รู้อยู่แก่ใจก็รีบส่งสัญญาณมือบอกให้สาวใช้อีกคนรีบไปตามคนมาช่วยลี่หยวนไม่เข้าใจนักว่า ในเมื

เขาไม่ได้ออกแรงอะไรเลย ใครจะนึกเล่าว่าร่างกายของลี่หยวนจะบอบบางเสียยิ่งกว่าพืชผัก เพียงออกแรงมากหน่อยก็ทิ้งรอยช้ำเด่นชัดขึ้นมา!ซ่งหรู่ฮวาหันหลังส่งให้ชายหนุ่ม เป็นสัญญาณบ่งบอกว่านางไม่มีสิ่งที่อยากพูดกับอีกฝ่ายอีกต่อไปแล้ว “เด็กๆ ส่งคุณชายใหญ่กลับจวน!”“ขอรับ!”เหล่าข้ารับใช้ที่รออยู่ด้านนอกเดินเรียงรายกันเข้ามาในห้อง ถึงแม้ว่าลี่เผิงไม่อยากยินยอม แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของฮูหยินใหญ่ที่อำนาจเหนือกว่า ด้วยเหตุนี้เขาจึงทำได้แค่ส่งเสียงกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ สะบัดตัวจากไปแต่โดยดีเมื่อตัวปัญหาถูกไล่ไปแล้ว สตรีวัยสามสิบปลายก็ทอดถอนหายใจ จากนั้นค่อยหันมาพูดกับเด็กสาววัยสิบสี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ลี่หยวน เจ้าคงตกใจมากใช่หรือไม่”ลี่หยวนก้มลงมองมือของตนเองซึ่งถูกอีกฝ่ายกุมไว้ “ท่านแม่ใหญ่ พี่ใหญ่คงจะแค่เป็นห่วงข้ามากเกินไปหน่อยเท่านั้น”“ถึงขั้นนี้เจ้ายังปกป้องเขาอยู่อีก?” ซ่งหรู่ฮวาส่ายหน้าพร้อมกับตบมือนางเบาๆ “วันนี้เจ้าคงเหนื่อยมามากแล้ว พักผ่อนสักวันหนึ่งก่อน ประเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยให้ท่านอ๋องน้อยมาตรวจดูอาการ ดีหรือไม่”“ท่านอ๋องน้อย...หรือเจ้าคะ”“อา เจ้ายังไม่ทราบสินะ” ฮูหยินใหญ่กล่าว “ท่

ทว่าการแสร้งทำตัวเป็นห่วงจนสามารถพาตนเองเข้ามาในจวนเสนาบดีได้สำเร็จแบบนี้ จุดประสงค์ที่ว่าคืออะไรกันแน่!ลี่หยวนสูดหายใจเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะหันหน้าไปทางชายหนุ่มซึ่งมากับลี่เตาอย่างช้าๆเขา...นางกะพริบตาเล็กน้อยซุนโม่เฉินถูกบรรยายว่าเป็นบุรุษหล่อเหลา แซงหน้าองค์รัชทายาทที่เป็นพระเอกไปขั้นหนึ่ง แต่กับตัวละครที่ไม่ค่อยมีความสำคัญอย่างตงฟางฉีซึ่งนานๆ จะมาบทบาทนั้นไม่เคยได้พูดถึงแต่บุรุษที่อยู่ตรงหน้ายามนี้กลับหล่อระเบิดแซงหน้าวายร้ายอย่างองค์ชายสี่ไปหลายขุม!ในฐานะอดีตสตั๊นแมน นางย่อมพบเจอคนหล่อเหลามามาก แต่ว่าแบบนี้มันจะมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า?ชายหนุ่มวัยสิบแปดมีนัยน์ตาเรียวหงส์ล้อมกรอบด้วยขนตางอนยาว คิ้วกระบี่หนาพาดเฉียงสีเข้ม จมูกโด่งเป็นสันเข้ากับโครงหน้าเรียวรูปไข่ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่เกล้าขึ้นเป็นมวยสูงปักด้วยปิ่น ส่งผลให้สันกรามชัดเจน ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อที่ยกมุมปากยกขึ้นนิดๆ เห็นแล้วชวนให้รู้สึกอันตรายต่อหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหล่าสาวใช้ภายในห้องถึงได้ยืนบิดไปบิดมาตั้งแต่เมื่อครู่ ที่แท้ก็โดนพิษเสน่ห์ท่านอ๋องน้อยเล่นงานไปด้วยกันทั้งสิ้นนั่นเองแต่แ

บรรยากาศเช่นนี้มิใช่ว่าจะเกิดขึ้นบ่อยๆ หากเป็นเพราะว่าครานี้มีท่านอ๋องน้อยซึ่งเป็นแขกร่วมเป็นสักขีพยานด้วย หากจวนเสนาบดีไม่สามารถจัดการปัญหาอย่างสะอาดหมดจด เกรงว่าคงเป็นขี้ปากชาวบ้านให้พวกเขาหัวเราะเยาะใส่ลี่เตามองภาพที่เกิดขึ้นก็ได้แต่ส่ายหน้า นานแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาบ้าน นึกไม่ถึงว่าตระกูลลี่จะกลายเป็นครอบครัวที่มีแต่ปัญหาและความวุ่นวายไปเสียได้แล้วนี่อย่างไร ทั้งบุตรชายและลูกสะใภ้ของเขาคิดจะใช้สตรีบอบบางเยี่ยงลี่หยวนเป็นหมากเพื่อขวนขวายอำนาจในวังหลวงมากกว่านี้น่ะหรือ ฝันไปเถิด!ตราบใดที่คนแก่หนังเหนียวเยี่ยงเขามีชีวิตอยู่ เขาจะไม่มีวันยอมให้นางแต่งเข้าวังหลวงเป็นอันขาด!อดีตของเด็กสาวผู้นี้ แม้กระทั่งองค์ชายสี่ซึ่งช่วยชีวิตนางมาก็ยังไม่รู้ และเป็นเขาเองที่เป็นคนเอ่ยปากรับตัวลี่หยวนเข้ามาชุบเลี้ยงแค่อดีตของมารดานางก็นับว่าน่าสงสารมากพอแล้ว เกรงก็แต่ลี่หยวนจะปักใจรักมั่นแก่องค์ชายสี่ สุดท้ายก็อาจพร้อมที่จะกระโดดเข้ากองไฟเพื่ออีกฝ่าย นำความเดือดร้อนมาสู่ตนเอง“ท่านอ๋องน้อย...” ผู้อาวุโสที่สุดในที่นี้เบนสายตาไปยังตงฟางฉี ชายหนุ่มกำลังมองชิงช่ายที่ประคองลี่หยวนออกไปจากห้องรับรองครั

ให้ตายสิ! มันชักจะน่ากลัวเกินไปแล้ว! คุณหนูแห่งจวนเสนาบดี คิดพลางก้มลงมองภาพสะท้อนของตนเองบนน้ำสีข้นที่กระเพื่อมไหวในถ้วยยาตั้งสติให้ดีลี่หยวน คนประเภทนี้ยิ่งได้เห็นคนแสดงความอ่อนแอออกมาก็จะยิ่งข่มเหงรังแก ดังนั้นจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้!ท่านอ๋องน้อยเพียงต้องการทดสอบนางเท่านั้น ต่อให้เขาจะมีประวัติฆ่าคนก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะใจกล้าถึงขั้นวางยาพิษนางในฐานะแขกของท่านปู่ลี่หยวนผละกายออกจากชิงช่าย ดื่มยาลงไปรวดเดียวจนหมด รสชาติของมันทั้งเฝื่อนทั้งขม ชวนให้รู้สึกไม่อยากอาหารเลยทีเดียว“ขอบพระทัยท่านอ๋องน้อยสำหรับยาเพคะ” นางตัดสินใจไม่พูดถึงเรื่องงานอดิเรกใหม่ที่อีกฝ่ายเปรยขึ้นมาอีก ไม่ว่าอย่างไรนางก็อยากผลักไสเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขาให้ห่างตัวไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้“บัดนี้ท่านเสนาบดียังอารมณ์ร้อน เจ้าพักผ่อนที่นี่ก่อนเถิด เลยเวลาเที่ยงวันไปแล้วค่อยไปขอร้องก็ยังไม่สาย”“หากมันจะช่วยให้พี่ใหญ่พ้นโทษได้ ลี่หยวนก็จะฟังคำแนะนำของท่านอ๋องน้อยเพคะ”ไม่มีเหตุผลที่จะดื้อดึง ในเมื่อเดิมทีนางไม่คิดจะขอร้องให้ลี่เผิงอย่างจริงจังอยู่แล้วสิบปีมานี้ ลี่เผิงมีแต่จะสร้างความลำบากและก