Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ร่างของชายวัยกลางคนเดินจากไป ความเงียบสงัดกลับคืนสู่เรือนของนางอีกคราชิงช่ายยังคงถือถาดโสมพันปีไว้ในมือ ยังคงรอคำสั่งจากคุณหนูของตนว่าควรจะจัดการกับมันเช่นไรนึกไม่ถึงว่าผู้ที่จากไปเมื่อยามบ่ายจะปรากฎตัวในห้องของนางอีกครั้งลี่หยวนที่กำลังจะทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้เด้งกายขึ้นมายืนตัวตรงเช่นเดิม มองผู้ที่ขยันมาหานางประหนึ่งว่าเป็นคนว่างงานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ลี่หยวนคารวะท่านอ๋องน้อย” นางทำความเคารพเสร็จก็เบี่ยงกายเปิดทางให้อีกฝ่ายทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ตามมารยาทของสตรีที่ดี “มิทราบว่าท่านอ๋องน้อยทรงมีเรื่องอันใดจึงมาหาลี่หยวนแต่เช้าตรู่หรือเพคะ”คงมิใช่ว่าอยากมาเร่งเร้าเอาคำตอบจากนางหรอกนะ ก่อนหน้านี้นางมัวแต่รับแขกจึงมิได้มีเวลาไตร่ตรองข้อเสนอของเขาแต่หากสังเกตจากสีหน้าของเขาในยามนี้ ลี่หยวนก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเขาคงมิได้มาเพราะเรื่องการเป็นศิษย์อาจารย์...หากกระนั้น นางก็ยังคงอ่านความคิดของอีกฝ่ายไม่ออกอย่างทะลุปรุโปร่งอยู่ดีก่อนหน้านี้นางคิดว่าเขามาค้างแรมอยู่ที่นี่เพราะต้องการทำอะไรบางอย่าง แต่นางคงคิดมากไปเองเพราะตงฟางฉีเอาเวลาเกือบทั้งวันมาขลุกอยู่กับนางที่นี่ถ้านางเป็นปลากัดล่ะก็

ลี่เตาพยักหน้ารับทราบก่อนจะหันไปหาลี่หยวน “อืม กลัวเสียแต่เด็กสาวเยี่ยงเจ้าจะไม่ชอบเดินเล่นกับคนเฒ่าเยี่ยงข้า...”“ท่านปู่พูดอะไรเช่นนั้น ท่านยังไม่เฒ่าเสียหน่อย” เด็กสาวเอ่ยพลางหันไปกล่าวกับสาวใช้คนสนิท “ชิงช่าย ไปนำร่มมาให้ข้ากับท่านปู่”คำพูดของนางบ่งบอกเจตนาชัดเจนว่าการเดินเล่นในครั้งนี้จะมีเพียงคนในครอบครัว ไม่เว้นช่องว่างให้แขกอีกคนหนึ่งได้ติดตามไปด้วยสุดท้ายลี่เตาก็ได้แต่ยิ้ม มองตงฟางฉีที่ถูกลี่หยวนขีดเส้นแบ่งกั้นความเป็นส่วนตัว ครานี้ดูเหมือนกลิ่นอายคนเฒ่าจะชนะเสน่ห์ของคนหนุ่มเสียแล้วมุมปากของหมอปีศาจยังคงยิ้มน้อยๆ มิได้แสดงสีหน้าเคืองโกรธที่ถูกเด็กสาวกีดกันก่อนหน้านี้ลี่หยวนค่อนข้างห่างเหินกับเขา ชีวิตทั้งชีวิตของนางคือการฝึกฝนการเป็นกุลสตรีชั้นสูงภายใต้การดูแลของซ่งหรู่ฮวาและเฝ้าติดตามองค์ชายสี่ทว่าหลังจากนางล้มป่วยในงานเลี้ยงวันเกิด ทั้งแววตาและท่าทางก็ดูจะเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแม้จะแค่เล็กน้อย แต่สำหรับผู้ที่เฝ้ามองมาตลอดตั้งแต่วัยเด็กเยี่ยงเขา ก็ย่อมสังเกตเห็นว่านางต่างไปจากเดิมคล้ายกับนางโตขึ้น มีความคิดเป็นของตนเองมากขึ้น และ...มีท่าทีต่อต้านมากขึ้นอีกด้วยเช่นนี้ก

ทว่าท่วงทำนองที่ลี่หยวนบรรเลงกลับแฝงความหมายอันลึกซึ้ง...ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นการส่งสัญญาณบอกกับเขาว่าตระกูลลี่ต้องการแปรพักตร์ เอาใจออกห่างจากฝั่งองค์ชายสี่หากเขาจะด่วนตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ได้ มันอาจเป็นกลลวงหรือเป็นเพียงอารมณ์อันฉาบฉวยของคุณหนูตระกูลลี่เพียงคนเดียวเท่านั้นไหนจะยังมีตงฟางฉีที่ไม่เคยแสดงท่าทีสนใจสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอำนาจและการเมืองผู้นั้นอีก การที่จู่ๆ เขารับอาสารักษาให้กับลี่หยวนอาจมีบางสิ่งแอบแฝงนึกไม่ถึงว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน จวนเสนาบดีที่ไร้สีสันกลับน่าสนใจขึ้นมาเห็นที... เขาอาจได้ใช้โอกาสที่นางล้มป่วยให้เป็นประโยชน์“ยังมีเรื่องอื่นรายงานอีกหรือไม่”จงซานใช้เวลาครุ่นคิดเพียงเสี้ยวอึดใจเดียวก็รายการต่อ “เมื่อเช้านี้ก่อนท่านเสนาบดีลี่จะเดินทางมาเข้าประชุม เขาได้พาขันทีผู้หนึ่งไปพบแม่นางลี่เพื่อมอบของขวัญ จากเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะเป็นคนจากตำหนักองค์ชายสี่พ่ะย่ะค่ะ”ข้อมูลต่อมาสร้างความลังเลให้ซุนจื่อหมิงไม่น้อยแท้จริงแล้วความสัมพันธ์ของคุณหนูลี่กับซุนโม่เฉินยังดีอยู่อย่างนั้นหรือ?ไม่แปลกนักที่เขาจะสับสน ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ต้องระมัดระวังคนจากฝ่ายองค์ชายสี

8สถานะพิเศษหากเป็นลี่หยวนก่อนที่ความทรงจำในอดีตชาติจะกลับมา นางจะทำอย่างไรนะ?เด็กสาวยอมรับว่านางแทบจำไม่ได้ ในช่วงเวลาที่เดินตามหลังเสี่ยวกัวก็มิได้มีเวลาฉุกคิดและเตรียมใจ นางอาจเผลอทำตัวให้เป็นที่ระแคะระคายของวายร้ายในเรื่องโดยไม่รู้ตัวต่อให้รู้ว่าซุนโม่เฉินไม่ใช่บุรุษที่เอะอะก็สังหารคน เอะอะก็ฆ่าไม่เลือกหน้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า นางจะไม่กลายเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายคิดอยากจำกัดทิ้งในวันหน้าก็ตัวร้ายผู้นี้... ทั้งเลือดเย็นและเด็ดขาดจะตายไป“คุณชายขอรับ คุณหนูลี่มาถึงแล้ว”ร่างของเสี่ยวกัวที่หลบฉากไปดึงให้ลี่หยวนหลุดออกจากห้วงคิด ชิงช่ายหยุดยืนอยู่หน้าประตูตามคำสั่งห้ามของขันทีหนุ่มลี่หยวนก้าวไปในห้องตามลำพัง ดวงตาคู่งามเงยหน้ามองชายหนุ่มที่แม้จะแต่งกายด้วยชุดสามัญชนธรรมดาก็มิอาจปกปิดกลิ่นอายทรงอำนาจที่แผ่ออกมาได้อยู่ดีทันใดนั้น หัวใจของลี่หยวนก็พลันเต้นถี่เร็ว ความหลงใหลที่มีให้เขามาตลอดชีวิตมิอาจลบล้างให้หมดสิ้นไปในระยะเวลาอันสั้น ต่อให้สมองของนางจะตัดขาด หากหัวใจก็ยังมีความผูกพันที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดพวงแก้มเด็กสาวเริ่มเจือสีท้ออย่างช่วยไม่ได้ไม่รู้ควรจะหงุดหงิดตนเองหร

“สตรีสูงศักดิ์อื่นๆ จะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่ข้าคิดว่าเจ้าเหมาะที่จะหัวเราะมากกว่า”หัวใจดวงน้อยเต้นแรงให้กับคำชมจากปากของเขา แต่สิ่งที่สมองของนางอยากทำกลับเป็นการกลอกตาเสียใครมันจะไปหัวเราะได้บ่อยๆ เขาเห็นข้าเป็นคนบ้าหรืออย่างไร “บัดนี้องค์ชายสี่ถือเป็นกำลังสำคัญของฮ่องเต้และแว่นแคว้น หม่อมฉันจึงไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระองค์เหมือนแต่ก่อน” ลี่หยวนกล่าว “ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงมิได้เห็นหม่อมฉันหัวเราะกระมังเพคะ”“ประเดี๋ยวอีกไม่เกินครึ่งปี คาดว่าเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้ว”ลี่หยวนนิ่งไปครึ่งปี? หากองค์ชายสี่หมายถึงวิธีคัดเลือกสาวงาม มันมิใช่ว่าจะเกิดขึ้นตอนนางอายุครบสิบห้าปีหรอกหรือคำถามนี้แล่นอยู่ในหัวของเด็กสาวอยู่ครู่หนึ่งก็ได้คำตอบพิธีคัดเลือกสาวงาม “แต่หม่อมฉันเพิ่งอายุครบสิบสี่เมื่อไม่กี่วันก่อน...”ซุนโม่เฉินหรี่ตามองผู้ที่มีสีหน้าสับสน “ดูท่าเจ้าจะเข้าใจผิดแล้ว”ลี่หยวนไม่อาจปกปิดสีหน้าไว้ได้ นางตกใจจริงๆ ดังที่แสดงออก“พิธีคัดเลือกสาวงามจะจัดขึ้นทุกปีหลังจากวันปีใหม่[1] เพียงครั้งเดียว เจ้าซึ่งเกิดในปีระกาจะอายุสิบห้าในปีชวดของช่วงฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง นั่นถือว่าผ่านเกณฑ์”คำ