Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

9จุดยืนลี่หยวนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองกลับมาถึงจวนได้อย่างไร เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่ร้านน้ำชาทำให้นางเหนื่อยล้า ทันทีที่นางหย่อนกายนั่งลงบนเตียง ชิงช่ายที่ประคองนางเดินด้วยมือที่สั่นเทามาตั้งแต่แรกก็ทิ้งเข่าลงบนพื้น“ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยชีวิตบ่าวเจ้าค่ะ!”น้ำตาของสาวใช้ไหลอาบแก้ม กลัวเหลือเกินว่าตนเองคงไม่มีชีวิตรอดกลับมาจวนเสนาบดีอีกแล้วเหตุการณ์ที่ร้านน้ำชายังคงชัดเจนในความทรงจำ มีศพมากมายถูกลากออกไปต่อหน้าต่อตา พระเนตรขององค์ชายสี่มองมาอย่างเลือดเย็น ชิงช่ายคิดว่า หากมิใช่คุณหนูขอร้อง เกรงว่านางคงถูกปลีดชีพ ณ ที่นั้นทันที“ชิงช่าย ลุกขึ้นได้แล้ว” ลี่หยวนมีสีหน้าอ่อนล้า นางยกมือขึ้นมานวดคลึงศีรษะ การคิดหลายๆ เรื่องติดต่อกันเริ่มทำให้ปวดหัว “ช่วยข้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”ชิงช่ายได้สติรีบปาดน้ำตา นางเดาใจของผู้เป็นนายไม่ถูก ไม่รู้ว่าลี่หยวนยังปักใจรักองค์ชายสี่อย่างลึกซึ้งเหมือนเก่าก่อนหรือไม่หากต่อให้ไม่แน่ใจก็มิกล้าเอ่ยถาม อยู่ใกล้สายเลือดมังกรเสมือนขาข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่แท่นประหาร อย่างน้อยสิ่งที่ลี่หยวนเคยบอกว่าจะไม่เข้าวังหลวงก็ช่วยให้ชิงช่ายเบาใจไปหลายส่วนสาวใช้คนสนิทผุดลุกขึ

หากภายภาคหน้าตงฟางฉีเกิดเบื่อขึ้นมาและหยุดทำการรักษา นางก็มีสภาพไม่ต่างจากคนที่ตายไปแล้วเท่านั้นช่างน่าขันนัก ไยนางจึงต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตไปผูกกับคนอีกคนหนึ่งที่จนป่านนี้ยังคิดใช้แผนการหลอกล่อและหลอกลวงกันด้วย!หากวันนี้นางเริ่มซื้อใจบุรุษผู้นี้มิได้ วิธีการที่ปลอดภัยก็คงเป็นการถอนตัวจากการพึ่งพาเขาเสีย หมากตานี้เดิมพันหนักหนานัก ถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียวคงเป็นการเอาชีวิตมาทิ้ง“ท่านอ๋องน้อย ก่อนหน้านี้ลี่หยวนเคยคิดถึงเรื่องการทำลายโฉมหน้าของตนเองด้วยเพคะ”เล็บยาวกรีดลงบนแก้มนวลผ่องของตน ผิวที่แสนบอบบางโดนขรูดนิดเดียวก็เกิดรอยแดงช่างดูเหมาะสมกับผิวของคุณหนูตระกูลผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วตงฟางฉีมองตามนิ้วเรียวสวยกับใบหน้าที่เติบใหญ่คงสามารถทำให้บุรุษหลายคนหลงใหล แม้สิ่งที่กรีดหน้านางยามนี้จะมิใช่ใบมีด แต่ทั้งสีหน้าและแววตาของลี่หยวนกลับไม่มีแววล้อเล่นหรือขลาดเขลานัยน์ตาของหมอปีศาจพลางพราวระยิบด้วยความสนใจ เขาอยากจะรู้นักว่านางจะทำสิ่งใดต่อ“ความคิดของคุณหนูไม่เลว หากเจ้าทำลายโฉมหน้า ก็ไม่มีความจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากข้า”“ทรงตรัสได้ถูกต้อง” ลี่หยวนพยักหน้าแล้วเคลื่อนสายตาไปยังชิงช่ายท

10พลิกสถานการณ์“เป็นความจริงหรือเจ้าคะ ท่านปู่”เสียงหวานที่เจือความหวาดระแวง ส่งผลให้อกของชายชรากระเพื่อมไหวตามจังหวะการหัวเราะ“ปู่จะกล้าหลอกหลานสาวที่น่ารักได้อย่างไร”เมื่อล่วงได้ฟังคำจากปากของตงฟางฉี ถึงเรื่องที่ดินปริศนาดังกล่าวว่าเป็นการตกลงกันระหว่างลี่เตากับท่านอ๋องน้อย ลี่หยวนก็มุ่งหน้ามาพบท่านปู่ที่เรือนทันทีนับว่าโชคดีที่วันนี้ท่านปู่ของนางมิได้เข้าวังหลวง มิเช่นนั้นลี่หยวนคงต้องแบกรับความรู้สึกสงสัยนี้ไปอีกหลายชั่วยามเลยทีเดียวพอซักถามก็ได้ความว่า คราวก่อนที่ลี่เตาเชิญตงฟางฉีมาที่เรือนก็เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องพิธีการคัดเลือกสาวงามในอีกครึ่งปีข้างหน้า เมื่อทราบจากชายหนุ่มว่าหลานสาวไม่มีความต้องการที่จะเข้าวังหลวง ชายชราก็ขอให้หมอปีศาจช่วยเหลือโดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นที่ดินผืนหนึ่งฟังดูก็มีเหตุผลดี ยิ่งได้รู้ว่าการช่วยเหลือครั้งนี้เกิดจากการยื่นหมูยื่นแมวด้วยแล้ว ลี่หยวนกลับรู้สึกสบายใจมากกว่าการที่ตงฟางฉีให้ความช่วยเหลือโดยไม่ขอสิ่งใดตอบแทนการติดหนี้บุญคุณ โดยเฉพาะคนอย่างหมอปีศาจไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ... ไม่ควรเลยจริงๆอีกอย่างหนึ่ง เมื่อได้รู้ว่าท่านปู่เห็นชอบกับความปร

ดูเหมือนคำถามนี้จะจี้ได้ตรงจุด ลี่เตากลืนน้ำลายพลางยกน้ำชาดื่มเพื่อประวิงเวลาลี่เตารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่ควรทิ้งให้หลานสาวรับมือกับท่านอ๋องน้อยเพียงลำพัง หากแผนการเดินทางไปต่างเมืองก็มีหมายกำหนดมานานแล้ว มิอาจเลื่อนหรือยกเลิกได้กลางคันถ้าเป็นลี่หยวนในอดีตเขาคงเป็นห่วง แต่พอได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของนางในช่วงหลัง ชายชราก็มีความเชื่อมั่นว่านางจะรับมือได้และในเมื่อมันเกี่ยวพันกับอนาคตของตน ลี่หยวนก็ควรเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเองทว่าสิ่งที่ลี่เตากังวลจนมีสีหน้าไม่สบายใจ ไม่ใช่เพราะเขากลัวว่านางจะรับมือไม่ได้หากชายชราผู้นี้กลัวว่าหลานสาวสุดที่รักจะ ‘งอน’ เขาต่างหาก!“ท่านปู่เจ้าคะ” เสียงหวานเรียกคนที่ลุกลี้ลุกลนจนผิดสังเกต แม้ริมฝีปากจะยิ้มนิดๆ แต่แววตากลับเฉียบคมดุจใบมีดปู่ขอโทษนะหลานรัก...“สะ...สามเดือน”“อ้อ...”ลี่หยวนลากเสียงยาวพลางพยักหน้าดุจเข้าใจ แต่ลี่เตากลับรู้สึกว่า...ใจคนเฒ่าช่างไม่สงบอย่างบอกไม่ถูก“ในขณะที่ลี่หยวนต้องเตรียมรับมือกับหมอปีศาจ ท่านปู่...ก็จะไปท่องเที่ยวอยู่ต่างเมืองอย่างมีอิสระเสรี ใช่ไหมเจ้าคะ”“มันไม่ใช่แบบนั้นนะหยวนเอ๋อร์ ปู่ไปด้วยเรื่องงาน”“ท่า

ความร้อนของแดดคงทำให้นางตาลาย เห็นภาพลวงตาเป็นแน่แท้!ผู้คิดหัวเราะน้อยๆ นึกถึงเรื่องที่ท่านปู่เล่าให้ฟัง หากเมื่อหลายปีก่อนมารดาของตงฟางฉีมิได้ล้มป่วย และเขาไม่ได้ถูกบิดาพากลับมาอยู่ด้วย ป่านนี้หมอปีศาจก็คงไม่กลายเป็นตัวละครสีเทาในนิยาย และก็คงใช้ชีวิตอยู่ในต่างเมืองกับมารดาอย่างมีความสุขถ้าความทรงจำของนางกลับมาเร็วกว่านี้ นางจะสามารถช่วยตงฟางฉีได้หรือไม่กันนะ?หากเขาไม่ได้เข้าหานางเพราะมีเจตนาอื่นแอบแฝง ไม่แน่ว่านางกับเขาอาจกลายเป็นสหายที่ดีต่อกันก็เป็นได้คนที่หล่อถึงเพียงนั้น การคบเป็นเพื่อนย่อมไม่เสียหายอะไรกับนางอยู่แล้วน่าจะเป็นฝ่ายท่านอ๋องน้อย ที่ไม่คิดลดตัวมาสนิทสนมกับบุตรสาวบุญธรรมของเสนาบดีที่ไร้สหายและเครือข่ายเช่นนางเสียมากกว่าฉับพลัน รอยยิ้มของเด็กสาวก็เปลี่ยนเป็นเศร้าหมองว่าไปแล้ว เพราะก่อนหน้านี้นางเอาแต่เก็บตัวฝึกฝนการเป็นกุลสตรีอยู่ในจวนและไล่ตามองค์ชายสี่ นางจึงไม่ได้มีโอกาสหาเพื่อนวัยเดียวกันเหมือนดังคุณหนูตระกูลผู้ดีคนอื่นๆลี่หยวนจ้องมองหนึ่งบุรุษกับหนึ่งเด็กชายที่สนุกอยู่ในโลกส่วนตัวของตนเองผ่านไปพักหนึ่งพอชิงช่ายกลับมา นางจึงได้ย้ายที่ให้อาหารปลาในอีกบริเว