Lahat ng Kabanata ng ปรารถนารักสุดท้าย (Falling In Love) : Kabanata 91 - Kabanata 100

สายธารมาถึงโรงพยาบาลก่อนเวลาเปิดทำการสิบนาที รอกาแฟกับแซนวิชด์เบค่อนจากร้านข้างตึกไม่นานนักก็หิ้วข้าวของไปหาพี่หมอสัปดาห์นี้ปู่รหัสย้ายจากวอร์ดศัลกรรมไปประจำหอผู้ป่วยอายุรกรรม หน้าที่ของเธอจึงเปลี่ยนไปด้วย แม้จะไม่ชอบส่วนนี้เป็นพิเศษเท่าผ่าตัด แต่หอผู้ป่วยอายุรกรรมก็มีความยากไม่น้อยหน้าหอผู้ป่วยอื่น ต้องวินิจฉัยโรคให้ถูกและรักษาด้วยยา เนื้อหาปีสามที่กำลังเรียนล้วนเกี่ยวกับส่วนนี้ ถือว่าได้ทบทวนไปในตัวเธอเคาะประตูห้องตรวจโรคสามครั้ง พอได้ยินเสียงคนด้านในอนุญาตก็ผลักเข้าไป ปฏิกิริยาแรกของภูวินเมื่อได้เจอหลานรหัสหลังจากครั้งล่าสุด ก็คือมองเธอแค่แวบเดียว ไม่ได้ถามไถ่เรื่องที่ควรถาม กลับแสดงสีหน้าปกติแจกแจงหน้าที่ในวันนี้ให้เธอมันเหมือนกับทุกที แต่ที่ต่างออกไปคือความเงียบและความไม่เป็นธรรมชาติ ทั้งที่ปู่รหัสเอ็นดูลูบผมเธอเสมอ วันนี้กลับจริงจังไม่ยอมเล่นด้วยเลย“ปู่คะ มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า เล่าให้หนูฟังได้นะคะ” สายธารนั่งเป็นผู้ช่วยอยู่โต๊ะด้านข้าง ตอนนี้คนไข้ยังไม่เข้ามาตรวจ จึงถือโอกาสชวนเขาคุยกัน“พี่ไม่ได้เป็นอะไร ปีสุดท้ายเรียนหนักก็เลยไม่ค่อยได้นอนแค่นั้น”“แค่นั้นได้ยังไงคะ”

สายธารเหลียวมองกระจก ความคิดย้อนกลับไปในวันที่ได้เจอน้ำใสครั้งที่สอง เธอยอมรับว่าตัวเองเสียความมั่นใจไปโขเลยหลังจากได้เห็นว่านทีชอบผู้หญิงสวยขนาดนั้นหลังจากลอบประเมิน ก็แอบตัดสินใจเงียบๆ ว่าปิดเทอมจะไปปรับจมูกเปลี่ยนภาพลักษณ์จากเด็กแก้มกลมน่ารักไปเป็นหญิงสาวสวยสะเด็ดสักหน่อย พอได้ยินช่างแต่งหน้าชมก็รู้สึกลังเล เอาไว้ใกล้วันค่อยตัดสินใจใหม่แล้วกันธีมของการถ่ายแบบวันนี้เน้นเสื้อผ้าวัยรุ่นและชุดว่ายน้ำวันพีชน่ารักเหมาะกับทุกวัย ตอนเช้าสายธารถ่ายแบบในสตูดิโอที่จัดเตรียมเอาไว้ เธอให้ความร่วมมือโพสต์ท่าตามที่ตากล้องต้องการเต็มที่ในมุมหนึ่งพอต้องทำงานกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหนูลูกบ้านมหาเศรษฐี ทีมงานพากันประหม่าจนเหงื่อซึมง่ามมือ ภาพลักษณ์ที่นำเสนอในละครปัจจุบัน ทำให้สถานะนี้ดูขี้เหวี่ยงขี้วีน อะไรไม่ได้ดั่งใจก็กรี๊ดกระทืบเท้าเร้าๆ ประมาณนั้น พวกเขาจึงระแวดระวังเดี๋ยวโอ๋เดี๋ยวให้กำลังใจ ประคบประหงมเธอดั่งเจ้าหญิงน้อยกลับไม่คาดว่าสายธารไม่แสดงอารมณ์หงุดหงิดหลุดเล็กรอดให้เห็นเลย เธอตั้งใจทำงาน ช่วยชี้แนะมุมที่คิดว่าเหมาะจะพรีเช็นต์เสื้อผ้าบนตัว จากนั้นตอนเที่ยงก็นั่งกินข้าวอยู่กับช่างแต่

นทีหยิบตะเกียบมาคีบเนื้อลงจุ่มในน้ำซุปหอมกรุ่น ม้วนกับผักแบบที่เธอทำแล้วกินอีกคำ น้ำจิ้มรสชาติดีชวนให้เจริญอาหาร เนื้อหมูคุณภาพไม่ได้พรีเมียมมากแต่ก็อร่อย เขาไม่ใช่คุณชายช่างเลือกที่ต้องรับประทานทีมื้อละครึ่งแสน ทุกสิ่งอยู่ที่อารมณ์ในขณะนั้นล้วนๆ“ลองน้ำจิ้มสูตรของหนูไหมคะ” สายธารเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มปรุงเองไปหาเขา เห็นคนยอมกินได้แบบนี้ก็สุขใจแล้วนทีจิ้มมาลองชิม ครั้นพบว่ารสนุ่มกว่าสูตรต้นตำรับก็ชื่นชอบ แต่ไม่ได้เอ่ยออกมาให้คู่หมั้นเด็กหลงระเริง เพียงแต่การจิ้มไม่หยุดนั้นบ่งบอกหมดแล้วว่าเขาโปรดปรานแค่ไหนสายธารทำใหม่ให้อีกถ้วย สักพักพอเริ่มตักไอศกรีมมาตบท้าย ด้วยความอิ่มเธอจึงเอนตัวไปพิงเขา ยิ้มออกมาราวกับไม่อยากให้มื้อพิเศษนี้ผ่านไป“เมื่อไหร่จะมีโอกาสออกมาข้างนอกด้วยกันอีกคะ”“เท่าที่ว่าง”“ครั้งหน้าหนูยังต้องสวมหมวกกับแว่นอยู่หรือเปล่า”“ครั้งนี้พี่ก็ไม่ได้บอกให้เธอใส่นี่”เขายังไม่พูดเลยสักคำ เด็กสาวก็กระวนกระวายกลัวคนจำได้จนต้องหยิบเอาสินค้าถ่ายแบบติดมือออกมา เธอกินไม่ถนัดจะโบ้ยให้เป็นความผิดของเขาเหรอ“งั้นถ้าครั้งหน้าหนูไม่ปกปิดตัวตน พี่ไม่กลัวว่าคนอื่นจะรู้เรื่องของเราเหรอคะ”“แค่

คืนนั้นเขานอนไม่หลับ เอาแต่ฟุ้งซ่านทั้งที่พยายามควบคุมสุดชีวิต ว่าจะเดินไปดื่มเหล้าก็ได้ยินเสียงบ่นของเธอก้องวนอยู่ในสมอง ยาที่เคยกินก็ไม่เป็นผลแล้วจนเช้าของอีกวันแม้ไม่ได้พักผ่อนเลยเขาก็เลือกที่จะไปทำงาน หักโหมประชุมเร่งคำสั่งส่งเอกสาร เหล่าพนักงานชั้นผู้น้อยเจอพายุลูกใหญ่ทั้งที่ท้องฟ้ากระจ่างใสเป็นให้วิ่งวุ่นกันจนขาขวิด กลัวเหลือเกินว่าบอสใหญ่จะระเบิดลงกวาดล้างพวกเขาตายกันหมดเย็นวันเดียวกันหลังเลิกเรียนแล้ววีวี่กับบะหมี่ก็หอบหิ้วอาหารกับหนังสือมาหมกตัวรวมหัวติวเข้มที่ห้องของสายธาร สามสาวเปิดส้มตำปลาร้าเผ็ดปานกลางกับไก่ทอดตัวโตเพิ่มพลังงานก่อนลงสนามรบ ครั้นท้องอิ่มก็เข้าสู่โหมดจริงจังตั้งหน้าตั้งตาอ่าน ทำราวกับว่าวันพรุ่งนี้จะไม่ทันการณ์แล้วอย่างไรอย่างนั้น“พี่นทีจะลงมาหาปุบปับอีกไหมวันนี้ ฉันกับยัยหมี่จะได้เตรียมตัวทัน ไม่อยากดูหนังสดที่เพื่อนแสดงหรอกนะ”“บ้า!พูดอะไรก็ไม่รู้ เราบอกพี่เขาแล้วว่าสัปดาห์นี้ต้องอ่านหนังสือ คงไม่ลงมาหรอก”“แล้วถ้ามาล่ะ พวกฉันจะวิ่งไปทางไหนดี ระทึกใจชะมัด”“ไม่รู้ ลงท่อเหมือนหนูไปเลย อย่าอู้นานรีบกลับมาอ่านกันได้แล้ว”สายธารแก้อาการขัดเขินโดยทำเสียงเข้

ห้องนอนใหญ่ในช่วงสายของวันใหม่ ภายใต้ความสงบเงียบตัดขาดจากสิ่งรบกวน นทีสัมผัสได้ว่ามีก้อนเนื้อนุ่มนิ่มทับอยู่บนหน้าอกจึงสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาเขาลูบกลุ่มเส้นผมยาวสลวยดั่งน้ำตกอย่างเบามือแล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา ครั้นพบว่าอีกสามสิบนาทีเด็กสาวต้องไปเรียนแล้วจึงเขย่าปลุกเธอสายธารดิ้นไปมาไม่ยอมลุก ซุกจมูกมุดเข้าไปในซอกคอของเขาอย่างขี้เซา “หนูไม่มีเรียนค่ะ ก่อนกลับไปอ่านหนังสือขอเติมพลังอีกหน่อยได้ไหมคะ”เธอลูบไปบนใบหน้าของเขา ยิ้มเป็นเส้นบางเบาแล้วจุ๊บแก้มผล็อยหลับต่อ อีกสิบนาทีหลังจากนั้นค่อยได้สติตื่นขึ้นมาใหม่สองคนจ้องตากัน และเป็นเด็กสาวที่ราวกับพึ่งนึกบางอย่างได้จึงพูดออกมา “เมื่อคืนไม่รู้ตัวเลยค่ะว่าหลับตอนไหน รบกวนเตียงอันแสนสบายของพี่แล้วนะคะ”“รู้ตัวว่ารบกวนก็ดี ทีนี้จะลุกได้หรือยัง”“ไม่อยากลุกเลยค่ะ ถ้าวันนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือ หนูจะใช้ชีวิตอยู่บนเตียงกับพี่ทั้งวันเลย”สาวน้อยยิ้มสดใสต้อนรับวันใหม่ ดวงตาพร่างพราวเปล่งประกายหลังตื่นนอนของเธอ พอได้เห็นระยะใกล้ขนาดนี้ นทีหัวใจเต้นฉับพลัน เลือดลมแล่นพล่านไปทั่วร่าง พุ่งตรงไปคั่งที่สมองจนเหม่อมองไม่ได้สติจากนั้นไม่ทราบว่าก