All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 11 - Chapter 20

ป้อมปราบจำฟองดาวไม่ได้ จะว่าแปลกก็ค่อนข้างแปลก แต่ก็ไม่ไร้เหตุผลเสียงทั้งหมดสมัยเรียนมัธยมปลายเมลลินมีเพื่อนคบหาอยู่สามกลุ่มหลักๆ กลุ่มแรกแน่นอนว่าเป็นหัวกะทิตัวท็อปอย่างพนัสกับฟองดาว เนื่องด้วยหลายครั้งที่มีการสอบแข่งขันชิงทุนการศึกษาและประกวดผลงานทางวิชาการ เธอมักจะเป็นม้ามืดคว้าอันดับสูสีกับทั้งคู่เสมอ จึงไม่ยากที่จะเริ่มทำความรู้จักกันมาเรื่อยๆกลุ่มต่อมาเป็นเพื่อนห้องสองก็คือห้องที่เมลลินอยู่เรียนมาจนจบ แต่ละคนไม่แบ่งแยกฝักฝ่าย ไม่เคร่งเครียดกับการชิงดีชิงเด่นเท่าห้องหนึ่ง สมัครรักใคร่กลมเกลียว และสุดท้ายก็คือป้อมปราบตามจริงยัดเขาเข้าไปรวมกับเพื่อนห้องสองได้ ทว่าหมอนี่ตั้งแต่เล็กจนโตค่อนข้างเข้ากับคนอื่นยาก มีปัญหาอย่างยิ่งในการเปิดรับสิ่งใหม่ เพื่อนร่วมชั้นห้องเดียวกันเขาแทบไม่สุงสิง เป็นเหตุให้ครั้งหนึ่งพอคุณครูเห็นว่าเกรดเฉลี่ยเธอสูงโดดจึงมาคุยแนะนำให้ย้ายไปเรียนห้องหนึ่ง สภาพแวดล้อมจะได้เอื้ออำนวยกับความสามารถมากกว่า แต่เธอไม่ไปเพราะอยากอยู่ห้องเดิมเป็นเพื่อนเขาเสียดายทั้งที่คอยเฝ้าจู้จี้เพื่อนคนนี้ไม่ห่างกลับมาเกิดเรื่องขึ้นก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงเรียนจบพร้อมกัน และเมื่

อนุรักษ์คล้ายร้อนตัว ตวาดเพื่อนกลบเกลื่อนนัยน์ตาที่ไม่พอใจของตนเอง ไอ้น้องใหม่นั่นมาวันแรกก็ตีสนิทกับเมลลินได้อย่างรวดเร็ว เมื่อครู่เขาสังเกตอยู่ตลอด สายตาที่คนๆ นั้นที่ใช้มองเพื่อนสาวดูทะแม่งไม่น่าไว้ใจสักนิด“จะไปหาพ่อที่เวทีมวย แอดไลน์มามีอะไรค่อยคุยกันคืนนี้”เมลลินละทิ้งความเง้างอนแล้วเอ่ยกับป้อมปราบอย่างใจดี จะโกรธที่ตลอดสองปีมานี้เขาไม่ติดต่อมาเลยก็โกรธอยู่ ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เพื่อนต้องเผชิญ นึกถึงสภาพอิดโรยของเขาวันที่จากกันครั้งนั้น ทำใจแข็งเป็นเด็กสาวขี้เหวี่ยงเอาแต่ใจเหมือนเคยก็คงไม่เข้าท่า เมลลินจึงระงับความขุ่นข้องค่อยๆ ปรับอารมณ์“เวทีมวยไหน”“ลุ่มดำเนิน พาเด็กไปชก”“อืม ไว้ค่อยคุยกันคืนนี้”รถมอเตอร์ไซค์เวสป้าแดงสดขับมาจอดที่ป้ายรถหน้ามหาวิทยาลัย เมลลินถามไถ่ว่าเขาพักอยู่ไกลแค่ไหน หากไม่มากจะได้ไปส่งป้อมปราบบอกว่าตนเองพักอยู่แถวกลางกรุง พอได้ยินว่าต้องเดินทางเกือบชั่วโมงก็ไม่สามารถไปส่งได้ ทั้งที่พึ่งเจอกันแท้ๆ เธอกลับไม่มีเวลาเสวนาเลย หมอนี่จะว่าอะไรหรือเปล่า เหลือแค่สามสิบนาทีก็จะเริ่มการชกแล้วด้วย“ไว้คุยกันคืนนี้ ไม่ต้องคิดมาก”ราวกับได้ยินความคิดของเธอ ป้อ

เมลลินกอดอกเชิดหน้าจนคอแทบเคล็ด สองปีที่เธอเป็นห่วงกินไม่ได้นอนไม่หลับเอาไปโยนให้หมาเถอะ อุตส่าห์ตามหารอข่าวใจจดใจจ่อ ที่แท้อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง ทำไมถึงไม่บอกเธอกันล่ะ ทำไมปล่อยให้กระวนกระวายขนาดนี้พ่อครูเฉลิมมองหน้าป้อมปราบ ป้อมปราบเองก็เหมือนจะรู้สึกผิดจึงเอ่ยว่า “จะบอกอยู่ แต่มีเหตุผล”“ไม่ต้องพูด” เมลลินตัดบท“ไอ้เมลลิน เอ็งก็ฟังหน่อย” พ่อครูเฉลิมขอเป็นตัวกลางช่วยไกล่เกลี่ย แต่ลืมไปว่าตัวเองก็มีส่วน“ทั้งคู่เลย เมลโกรธแล้ว”นอกจากจะโดนพ่อบังเกิดเกล้ากับเพื่อนรักคลานตามกันมาร่วมมือปิดบัง เมลลินยังได้รู้ว่าป้อมปราบไปทำงานให้กับค่ายมวยคู่แข่งอย่างเคโอ เขามาที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่พานักมวยมาขึ้นชก หลายครั้งที่ไม่ได้เจอหน้าเขาเลยเป็นเพราะคนไม่ยอมปรากฏตัวให้เห็นนี่ยิ่งทำให้เมลลินอารมณ์เสีย หลังจากแสนชัยต่อยฮุคเสยคางคู่ต่อสู้จนล้มลง ด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านใจ หญิงสาวรีบผุดลุกเดินดุ่มๆ ไปรับเงินเดิมพันจากเถ้าแก่นอกระบบแล้วสาวเท้าออกจากที่นั่นทันที ไม่ยอมคุยกับใครเลยสักคน“เมล คุยกันก่อนดิ เมล”เสียงเรียกไล่หลัง ป้อมปราบตามออกมาติดๆ เมื่อหญิงสาวไม่แม้แต่จะหันมองก็เร่งก้าวสาวเท้ายาว

เมลลินสีหน้าตกตะลึง ที่นี่คือที่ไหน คือคอนโดมิเนียมห้องละสิบกว่าล้าน หากผ่อนก็ตกเดือนละหลายพันหลายหมื่นบาท ป้อมปราบสามารถพักอาศัยได้ ค่ายมวยเคโอคงจ่ายหนักน่าดูเลยสิท่าเห็นเธอจมจ่อมไม่ขยับสักทีป้อมปราบคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มดึงคนลงมาจากมอเตอร์ไซค์ จูงแขนแม่สาวคนสวยเดินต้อยๆ ไปยังลิฟต์เพื่อพาขึ้นชั้นบน ประตูเหล็กสองด้านเลื่อนประกบเข้าหากันเมลลินถึงได้สติกลับมา อย่างไรก็รู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้อง แต่ก็ไม่ทราบว่าไม่ถูกตรงไหน“เมลแค่มาส่งไม่ได้จะขึ้นห้องด้วยสักหน่อย”“หืม?ไม่ใช่ว่าเมลยังมีเรื่องอื่นอยากถามเหรอ คืนนี้ว่างจนเช้าเลย ไม่รีบ”เมลลินรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเป็นครั้งแรก ลอบบ่นในใจว่าไม่รีบกับผีน่ะสิ ใครเขาว่างคุยกับนายทั้งคืนหา?ขึ้นก็ขึ้นมาแล้ว จะกลับลงไปเฉยๆ ดูทะแม่งพิกลเมลลินจึงฝืนเดินหน้าไปต่อทั้งที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร หากเปลี่ยนจากป้อมปราบเป็นผู้ชายคนอื่นเธอไม่มีทางว่าง่ายเช่นนี้แน่นอน เผลอๆอาจจะตีคนจนร้องหาแม่ไปเลย เมื่อถูกจูงแขนออกมาจากลิฟต์ เมลลินมองโถงทางเดินชั้นที่สิบห้าซึ่งทอดยาวปูด้วยกระเบื้องสีขาวสะอาดตาปริบๆ รู้สึกว่าที่แห่งนี้เปี่ยมกลิ่นอายหรูหราราคาสูงลิ่ว แตก

เช้าวันต่อมา นาฬิกาแผดเสียงสนั่นปลุกคนตัวใหญ่ตัวเล็กตั้งแต่เจ็ดโมง บนเตียงนอนคิงไซส์พื้นที่กว้างขวางนุ่มสบาย ผ้าปูสีทึบและปลอกหมอนเจือกลิ่นอายหอมสะอาด เครื่องปรับอากาศยังเย็นฉ่ำชวนให้ฝันหวานเคลิบเคลิ้มเมลลินไม่ใช่คนตื่นสายมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าสิ่งแวดล้อมเป็นใจเหลือเกินเธอจึงงัวเงียเอ้อระเหยคล้ายไม่อยากลุกเสียดื้อๆ เทียบกับเตียงนอนที่หอพักนักศึกษา ระดับคุณภาพเห็นได้ชัดว่าต่างกันลิบหญิงสาวปรือเปลือกตาง่วงงุนขึ้นช้าๆ พบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังมองมาเงียบๆ ก็ไม่นึกเกรงใจ หาวหวอดใหญ่ด้วยความเคยชิน ซ้ำยังบิดขี้เกียจต้อนรับวันใหม่เหมือนกับแมวเมลลินไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กมินิบอบบาง หากแต่เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราปากนิดจมูกหน่อยจึงทำให้ภาพรวมของเธอสวยหวานนุ่มนวลเหมือนกับดอกมะลิบริสุทธิ์สีขาวแรกแย้ม เหมือนท้องฟ้าที่ประดับก้อนเมฆนวลปุกปุย มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ ยิ่งมองยิ่งสบายตา อีกทั้งหัวใจคนๆ นี้ใสซื่อดีงามบริสุทธิ์ ต่อให้โดนเธอโกรธก็ยังรู้สึกว่าได้รับความใส่ใจ โดนด่าก็ยังอยากฟัง ทำอะไรล้วนน่ารักน่าหลงใหลรูปโฉมว่าดีมากแล้ว รูปร่างชวนเก็บไปฝันยิ่งกว่า หญิงสาวสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตร น