All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 31 - Chapter 40

ประมาณหนึ่งทุ่มกำลังดี หลังจากเหลือบดูนาฬิกาพบว่าถึงเวลานัดหมายแล้ว เมลลินก็ลุกจากโซฟาตัวยาว เดินเอื่อยเฉื่อยพลางม้วนผมขึ้นก้าวขาไปทางห้องน้ำผับเดอะเคอยู่ไม่ไกลจากคอนโดฯของป้อมปราบ เช่นนั้นเผื่อรถติดตอนเดินทาง เลิกเรียนปุบเธอจึงมานั่งเล่นที่ห้องของเพื่อนหนุ่ม นำเสื้อผ้าใส่เที่ยวกลางคืนกับเครื่องสำอางสองสามชิ้นติดกระเป๋ามาอาบน้ำแต่งตัวที่นี่เมลลินไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืน บอกว่าแต่งหน้าก็เพียงเติมลิปสติกปัดแก้มให้สีเข้มขึ้นมาหน่อยเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรเพราะไม่ค่อยไปดื่มกับเพื่อนสาว จึงไม่พิถีพิถันเลือกเสื้อผ้าแซ่บซี๊ด ส่วนมากเธอมักจะสุมหัวก้งเหล้าหลังมหาวิทยาลัยกับเพื่อนชายโฉดในคณะ เหล้าเบียร์แกล้มทอดไก่ ถอดช็อปวิศวะออกได้ ก็เป็นชุดใช้ดื่มใช้กินแล้ว ไม่เรื่องเยอะเช่นนี้จัดผมให้ตัวเองสักหน่อย บิดซ้ายบิดขวาเรียกความมั่นใจ หญิงสาวทรวดทรงอรชรก็ออกจากห้องน้ำวันนี้เธอเลือกชุดเดรสกระโปรงกำลังดีมาสวมอย่างหาได้ยาก เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศถึงกับเลือกรองเท้าคัดชูแฟชั่นมาสวมแทนรองเท้าผ้าใบ เปลี่ยนสไตล์จนเกิดความไม่มั่นใจในตัวเองเธอยังกังวลเรื่องหนึ่งอีกเล็กน้อย กลัวว่าพอเจ้าพวกเพื่อนหมาปากเสียเห็

นั่งฟังจนรู้สึกไม่ดี พนัสรีบเอ่ยปากปกป้องเมลลิน เขาเป็นเพื่อนกับเธอมาตั้งนาน ย่อมรู้นิสัยหญิงสาวกว่าคนนอก ต่อให้กิจการค่ายมวยของพ่อเธอไม่ได้ทำเงินเป็นกอบเป็นกำ แต่ก็ไม่ถึงขั้นซบเซาจนไม่มีทุนส่งเสีย คำพูดเหลวไหลนั่งเทียนเดา ยิ่งฟังยิ่งห่างไกลจากความเป็นจริง ก็แค่มีเพื่อนผู้ชายเยอะเองไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นคนไม่น่าคบไปได้“ขอโทษแล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจจะว่าเมลลิน แค่สงสัย”เพื่อนของพนัสพากันหุบปากทำหน้าลำบากใจ ลืมไปเสียสนิทว่าพนัสกับเมลลินรู้จักกันมาก่อน แม้ระยะหลังจะไม่เหมือนเดิม แต่ในเมื่อชายหนุ่มแสดงออกว่าไม่ชอบที่พวกเขาพูดจาเช่นนี้ จึงต้องไว้หน้าให้บ้าง“เฮ้ย!นั่นใครวะ” มีคนหันไปทางโต๊ะของเพื่อนร่วมคณะ เห็นหญิงสาวสะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งพร้อมกับชายหนุ่มสูงล่ำตัวใหญ่ก็ตกใจจนอุทาน“เมลลิน?” มีคนกะพริบตาให้สร่างเมา “เมลลินเปล่าน่ะ สวยว่ะ สวยโคตรๆ แต่งตัวแบบนี้ยิ่งสวยมาก”พนัสมองไปทางหญิงสาวด้วยดวงตาตกตะลึง ชุดเดรสสีดำรัดรูปแบบนั้น ทรวดทรงที่เย้ายวนเกินต้านของเธอ พลันมีความร้อนสายหนึ่งแล่นผ่านแผ่นหลัง ชายหนุ่มซ่อนอาการสั่นไหว รีบหลุบตาลงก่อนจะมีคนสังเกตเห็นไม่ได้ เขามองเธอแบบนั้นไม่ได้ เ

หญิงสาวราวกับโดนจี้จุดช้ำใจ สีหน้ายิ่งยับย่น แก้วเหล้าในมือยิ่งสั่นพับๆ ทำเอาเมลลินที่จ้องอยู่ตลอดระทึกใจไปสักทีเถอะแม่คุณเอ๊ย! อย่าพาลมาลงที่ฉันเด็ดขาด ฉันไม่เกี่ยว ไม่รู้ ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นเว้ยยย“พี่ปราบ ฮึ! นี่เธอ อย่ามายุ่งกับพี่ปราบของฉันนะ เขาให้เป็นแค่เพื่อนก็เป็นแค่เพื่อน ห้ามฝันจะ…”“ยังไม่ไปอีก”โดนชายหนุ่มตัดบทพร้อมกับทำเสียงรำคาญใส่ หญิงสาวโกรธและอับอายจนหน้าร้อนชา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หล่อนเหมือนอยากทำอะไรสักอย่าง ทว่าพึ่งจะตั้งท่าก็ถูกป้อมปราบมองเตือน มัดหมี่พลันสะดุ้งเฮือก ลดแก้วเหล้าลงแล้วหมุนตัวสับเท้ากระฟัดกระเฟียดล่าถอยไป“สุด…สุดยอด เมื่อกี้สุดยอดเลยว่ะ เฮ้อ!เกือบไปแล้ว” ภรันละล้ำละลัก รู้สึกชื่นชมที่ป้อมปราบจัดการผู้หญิงเอาแต่ใจได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงสักนิดลองเป็นพวกเขาสิ ให้แสร้งขรึมเช่นนี้ จนปากฉีกถึงหูก็ไล่ไม่ไปแน่นอน ยิ่งรู้จักยิ่งมีแต่เรื่องให้ประหลาดใจ มีแต่เรื่องสุดยอดจริงๆเมลลินเองก็พรูลมหายใจโล่งอก ยกมือตบไหล่ป้อมปราบแปะๆ เป็นเชิงขอบคุณ “สาวนายนี่ดุเอาเรื่องเหมือนกันนะ”ทำฉันเกือบหมดอารมณ์มาเที่ยวแล้วป้อมปราบหรี่ดวงตาดำขลับลง “ไม่ใช่อย่างที่เมลค

“พี่พูดแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับผมเลยนะ คนคุยก็มีหัวใจไหม ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนพี่บอกผมว่าพี่มีแฟนแล้ว ผมคงไม่เข้าใจผิด” จนถอดใจไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเขาก็คือหนึ่งในเหยื่อ ซึ่งถูกเพื่อนของรุ่นพี่สาวแกล้งหลอกต่างๆ นาๆ จนสับสน สี่คนนั้นทำตัวอย่างกับหมาหวงก้างคอยกันท่า ใครเข้ามาจีบเมลลินมักโดนพวกเขาเล่นลูกไม้ไล่หายไปกันหมดพอมาทราบทีหลังว่าหญิงสาวยังไม่คบใครจริงจัง เขาชอบเธอมาก ประกอบกับวันนี้ได้เจอเธอโดยบังเอิญจึงอยากลองขอคืนดีสักตั้ง“พี่เมลลิน ผมผิดไปแล้ว พี่ให้โอกาสผมนะ” เด็กหนุ่มขยับริมฝีปากเข้าใกล้พวงแก้มแดง เอ่ยออดอ้อนชวนให้ใจอ่อนเมลลินไม่ได้สนใจว่าเขาพูดอะไร เริ่มเวียนศีรษะยืนไม่ตรง จากนั้นขณะที่อีกฝ่ายกำลังคิดจะจูบเธอ มือของใครคนหนึ่งก็ดึงแขนเธอหลบหลีกอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย!…” คนโดนขัดคอหันไปตะคอกเสียง พอเห็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งแววตาเคร่งขรึมก็ชะงักคนๆ นี้เขาประเมินแล้ว หากมีเรื่องด้วยย่อมได้ไม่คุ้มเสีย จึงไม่นึกอยากมีปัญหา เด็กหนุ่มเดินหนีไปพร้อมกับสบถไม่พอใจ“เมล ไหวหรือเปล่า เดี๋ยวพีพากลับห้องนะ”หญิงสาวตัวอ่อนยวบไปทั้งร่าง ซบใบหน้าอยู่ในอ้อมอกของเขา ดูเหมือนจะเมาจนเดินไม่ไหวแล้ว

เพียงแต่คำๆ เดียวนี้ ทำให้ป้อมปราบพอใจจนแววตาอ่อนโยนลงได้อีก “ไม่ชอบแล้วก็ดี ต่อไปเมลมีแค่ปราบก็พอ”พูดอะไรหวานเลี่ยนเป็นครั้งแรก จู่ๆก็นึกหัวเราะตนเอง ทั้งที่เขาใจกล้ามาตลอด ไม่เคยกลัวใครหน้าไหน แต่หลังจากกลับมาหาเมลลิน ทุกขณะที่อยู่กับเธอ เขาขัดเกลาความถ่อยเถื่อนในช่วงชีวิตสองปีของตนเอง เลือกเฟ้นถ้อยคำหยอกล้อแม่สาวคนสวยอย่างระวัง ไม่ให้อีกฝ่ายลำบากใจและไม่เปิดเผยความรู้สึกเกินไปจนสร้างบรรยากาศอึดอัดเพียงแต่ยามนี้ ภายในห้องที่มีแค่เราสองคน อาศัยสติที่ไม่ปะติดปะต่อของหญิงสาว หัวใจของป้อมปราบท่วมท้นจนกักเก็บไว้ไม่ไหว มือลูบแก้มอีกฝ่ายไปแล้วตามจิตสำนึก จากนั้นขยับเข้ามาหนุนหมอนใบเดียวกับเธอ“สองปีก่อนคงเป็นประสบการณ์จูบที่ไม่น่านึกถึงใช่ไหม เมลเลยไม่อยากรื้อฟื้น”ลมหายใจของหญิงสาวแผ่วเบา กลิ่นไวน์จางๆ กระตุ้นโสตประสาทของป้อมปราบ เขาเพียงอยากแก้ตัวให้ดีขึ้น อยากจูบเธออีกครั้งให้สุดความสามารถ“เมล ให้เราแก้ตัวอีกครั้งนะ”เขาจะทำให้ดี จะจูบให้ดีแน่นอนว่าเมลลินไม่ตอบเขา เธอเพียงมองใบหน้าหล่อเหลาคุ้นเคยที่ใกล้เข้ามา ไร้ซึ่งความระวังใดๆ จดจ้องเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้นครู่หนึ่ง จากนั้นหญิงส