All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 21 - Chapter 30

เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธจึงยกแขนขึ้นกดถ่ายเซลฟี่คู่ในรอบสิบปี โดยที่ไม่รู้เลยว่าภาพเดี่ยวมากมายซึ่งสุดแสนจะสมบูรณ์แบบก่อนหน้าเหล่านั้น ป้อมปราบไม่ไยดีลบทิ้งหมดแล้ว เหลือไว้เพียงภาพที่สนิทชิดใกล้ของเขากับเมลลิน ยังใช้ตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ไลน์ให้เพื่อนร่วมชั้นปีได้เห็นกันทั่วทุกคนก็ไม่ได้บอกนี่ว่าห้ามถ่ายกับคนที่ชอบ“อิเจ๊!เห็นคนหล่อเป็นไม่ได้เลยนะ คลาดสายตาแปบเดียวก็พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นนี้แล้ว ไอ้หนุ่มนี่มีดีตรงไหนวะ บ้องข้าวหลามใหญ่ถูกใจมากเลยเหรอ”เมลลินพึ่งตักข้าวเที่ยงเข้าปาก ได้ยินอนุรักษ์พูดจาไม่น่าฟังก็แทบจะทนไม่ไหวอยากง้างมือฟาดกะบาลคนสักเปรี้ยงไม่เห็นเธอเป็นหญิงสาวน่าทะนุถนอมก็ช่างเถอะ แต่หยาบคายด้วยบ่อยๆ มันโมโหนะรู้ไหม ใครบ้องข้าวหลามใหญ่อะไร ก่อนจะพูดช่วยเกริ่นที่มาที่ไปด้วย“ว่างเหรอ เก็บปากไว้กินข้าวเถอะ รำคาญ”“เฮอะ!เสร็จมันแล้วสิท่า”“ไอ้รักษ์ มึงจะพูดแบบนี้ทำไมวะ เรื่องส่วนตัวของอิเจ๊มัน เขาจะชอบบ้องข้าวหลามใหญ่ก็เรื่องของเขาไหม หนอนชาเขียวอ่ะอยู่เงียบๆ”อนุรักษ์ตวัดสายตาคมกริบจดจ้องภรัน มีความไม่พอใจอยู่บนใบหน้า อยากโต้เถียงปกป้องศักดิ์ศรีของไอ้ลูกรักตรงง่ามขา แ

เมลลินอึ้งค้างมือไม้งุ่มง่ามรีบปัดเศษผักเศษเส้นหมี่ออกจากผมของป้อมปราบ พอตั้งสติได้ก็โมโหจนควันออกหู แทบอยากจะลุกขึ้นไปสั่งมาอีกชามแล้วสาดคืนยัยตัวดีให้สาสม กล้ามาทำเพื่อนเธอได้ไง“เชี่ย!ไอ้รักษ์ พาเด็กมึงไปเคลียร์ที่อื่นเดี๋ยวนี้ แม่ง!” เจตน์ไม่พูดอะไรมาตลอด เพราะคิดว่าอีกสักพักเรื่องก็คงจบเหมือนที่ผ่านๆ มา สถานการณ์บีบคั้นเช่นนี้ไม่ใช่จะเคยเกิดขึ้นครั้งแรกสักหน่อยผู้หญิงที่พวกเขาคลุกคลีด้วยบางคนไม่ยอมเลิกราแต่โดนดี ชอบสร้างปัญหาไม่หยุดหย่อนทั้งคอยตามหึงหวงเสมือนว่าตกลงปลงใจคบหากันแล้ว เมลลินเป็นสาวสวยเพียงคนเดียวที่ขลุกอยู่กับพวกเขาแทบจะตลอดเวลาที่มหาวิทยาลัย จึงมักถูกเข้าใจผิดบ่อยๆทั้งเวลาโดนถามเรื่องความสัมพันธ์ ในที่นี่ไม่ว่าจะเป็นตัวเขา ปาล ภรัน และอนุรักษ์ ล้วนอ้างกับสาวเจ้าปัญหาเหล่านั้นว่าคนที่ชอบคือเมลลิน อาศัยความเป็นลูกสาวนักมวยสุดโหดของเธอมาข่มขวัญพวกหล่อนแต่ละนางใจฝ่อยอมรามือทั้งนั้น ทุกครั้งจบลงด้วยดีเสมอ ไม่เคยมีใครกล้าลงไม้ลงมือทำร้ายหรือเฉียดใกล้เมลลิน นี่เป็นครั้งแรกอนุรักษ์เองก็อึ้งงัน แทบไม่กล้าคิดว่าหากเมลลินโดนสาดจริงๆ จะแสบร้อนแค่ไหน เขาอ้าปากไล่คน แต่ให้ตา

เมลลินไม่ทราบว่าป้อมปราบเรียกเธอทำไม หวาดกลัวจนมือสั่นเกรงว่าประโยคต่อไปจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับจูบสนิทแนบชิดเมื่อคืนสองปีก่อนจะโทษที่เธอตื่นตระหนกเกินเหตุก็ไม่ได้ เพื่อนกันจูบปากกันมันใช่เหรอ หมอนี่สิควรสำนึกผิด มาทำให้คนอื่นฝังใจยังมีหน้าทำตาใสไร้มลทิน“เมล”“บอกให้หยุดไง ถ้าไม่ฟังจะตีจริงๆ นะ”ชายหนุ่มยิ้มหัว เลื่อนมือหยาบกร้านที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนไปแตะที่มือขาวผ่องของหญิงสาว ดวงตาดำขลับเปล่งประกายวาววับราวกับซุกซ่อนทะเลดาวนับล้านไว้ “ปราบแค่หยอกเล่น ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี หน้าซีดเชียวนะ สงสัยเล่นแรงไปหน่อย เมลเองก็อย่าเที่ยวไปแตะตัวผู้ชายคนอื่นมั่วซั่ว ถ้าไม่ใช่ปราบ…เดี๋ยวจะเป็นอันตราย”ปากก็พล่ามยกยอตัวเองไปอย่างนั้น ที่อันตรายก็คือเขานี่แหละ ขณะที่ลูกไก่น้อยเมลลินวางใจลดระดับการป้องกัน มองหมาป่าหิวโซเก็บซ่อนเขี้ยวเล็บอย่างป้อมปราบว่าเป็นมิตร กลับไม่เอะใจสังเกตสักนิดว่าเขาลอบกลืนน้ำลายถี่แค่ไหนวันดีคืนดีผีผลักขึ้นมา ไก่น้อยเข้าไปอยู่ในท้องหมาป่า เสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้วหนีรอดจากสถานการณ์บีบคั้นมาได้ ต่างฝ่ายต่างโล่งราวกับปลาหลุดอวน รุ่งเช้าวันใหม่ขณะงัวเงียลุกขึ้นจากเตียง ด้

“ไม่ใช่ เป็นไอ้ตัวต้นเหตุเมื่อวานนี้ไง มาๆ อยากกินอะไรเดี๋ยวพี่สาวจะจ่ายให้”งบประมาณไม่จำกัด เมลลินหน้าชื่นบานแทบลืมความกระดากอายเมื่อเช้า รีบพาป้อมปราบเดินดูทั่วโรงอาหารให้เขาเลือกได้ตามใจเธอคิดเอาไว้ว่าต้องผลาญอนุรักษ์ให้ถึงที่สุด กลับไม่คาดป้อมปราบจะสั่งข้าวกะเพราหมูกรอบมาจานหนึ่ง น้ำเปล่าหนึ่งขวดแล้วก็แตงโมปิดมื้ออาหารอีกหนึ่งอย่าง ถามเขาว่าเอาอะไรเพิ่มไหมก็ส่ายหน้า รวมๆ กันนี้คงไม่ถึงสองร้อยบาทด้วยซ้ำมั้ง“ว้า!กินน้อยจัง”“กินเยอะไม่ดี”“แล้ววันนี้เรียนเป็นไงบ้าง ราบรื่นดีไหม”“ไม่รู้เรื่อง” เขารู้เพราะมีเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งช่วยถามอาจารย์ให้ตลอด แต่ไม่อยากบอกเมลลินว่าเรียนเข้าใจ ต้องการให้เธอแบ่งเวลามาทบทวนให้เขาตัวต่อตัว“ถ้ามีการบ้านก็คอลเฟซมานะ เผื่อเมลช่วยดูให้”“คอลเฟซ?ติวตัวต่อตัวไม่ได้เหรอ”ป้อมปราบพูดประโยคนี้พอดีกับที่เบียดนั่งลงข้างเมลลิน เขาไม่ได้ทักทายคนอื่นๆ รอบโต๊ะ เพราะไม่สนใจ เป็นภรันที่หูผึ่งกล้าถามขึ้นอย่างอยากรู้“เพื่อนปราบ เราภรันนะ เรียกรันเฉยๆ ก็ได้ เป็นมือซ้ายของเมลลิน”“อืม” ป้อมปราบตอบตามมารยาท ก่อนจะเริ่มตักหมูกรอบใส่จานข้าวที่ยังไม่พร่องของเมลลิน เธ

คุยกันไปได้เล็กน้อยฟองดาวเห็นจานอาหารของเมลลินเต็มไปด้วยหมูกรอบก็ทักท้วง เธอมักเป็นห่วงจึงทำเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง คนรอบข้างเองก็ชินแล้วจึงไม่มีใครรู้สึกว่าเธอเรื่องมากเมลลินเคี้ยวตุ้ยๆ ทำสีหน้าเหมือนเด็กน้อยถูกห้ามกินขนม “จ้าๆ เพลาๆ แล้ว นี่พึ่งมากินเนี่ย”“เฮอะ!กินทุกวันเลยเถอะ”อนุรักษ์แฉเธอ เมลลินจึงเหลือกตาขาวใส่เขา ในสายตานั้นเหมือนจะสื่อว่า หุบปาก!อนุรักษ์ลอยหน้าลอยตา “อิเจ๊มันไม่รู้จักรักสุขภาพกับเขาหรอกฟอง ลับหลังไม่มีคนคุมยัดอะไรเข้าปากได้ก็ยัด แล้วนี่ได้ยินมาว่าทีมแข่งคณะแพทย์มอเราติดรอบห้าสิบทีมWHOแล้วใช่ไหม ทำไมฟองเก่งอย่างนี้ ปีที่แล้วก็เข้าตั้งท็อปสาม”เห็นอนุรักษ์เป็นคนปากมากดูเหมือนไม่ตั้งใจเรียน แต่เรื่องที่เพจเฟซบุ๊กมหาวิทยาลัยปักหมุดความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจของคณะแพทย์ ทั้งมีสาวสวยอย่างฟองดาวกับเพื่อนคณะเดียวกับเธอเป็นตัวนำ ไม่มีทางหลุดรอดสายตาของเขา เอาแค่ยอดแชร์กับไลก์ก็เกือบห้าแสนบัญชีโซเชียลแล้วฟองดาวเป็นคนดังมีอิทธิพลทางสื่อระดับหนึ่งทีเดียว ด้วยรูปลักษณ์หน้าตาสะสวย ประกอบกับฐานะครอบครัวรวย พ่อแม่มีอำนาจทางการเมืองเป็นที่นับหน้าถือตา จึงพลอยทำให้การแข่งขันของ