All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 51 - Chapter 60

คนหนุ่มแน่นด้านข้างยกมือไหว้ ในมือมีถุงอาหารของฝากและสัมภาระจุกจิกของเมลลิน ผู้เป็นลูกสาวเดินตัวปลิว ไม่ถืออะไรช่วยเพื่อนสักอย่าง เป็นเช่นนั้นพ่อครูเฉลิมจึงอดนึกตำหนิไม่ได้“อืม ไหว้พระเถอะ เป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วหล่อเหลาไม่เบาเลยนะเอ็งเนี่ย แล้วเมลลิน เอ็งนี่ก็เหลือเกิน ทำไมไม่รู้จักถือข้าวของของตัวเอง”“ก็เมลหนักอ่ะ เมลไม่คุยกับพ่อแล้วจะขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อน เดี๋ยวลงมาช่วย ส่วนปราบเขาอยากมาหาพ่อ น่าจะนอนที่นี่สองคืน พ่อจะให้ลูกชายของพ่อนอนกับพ่อไหม เมลจะได้ไม่ต้องไปบอกไอ้แสน”พ่อครูเฉลิมดีกับป้อมปราบเหมือนลูกแท้ๆ มาแต่ไหนแต่ไร เมลลินเองก็ไม่ได้เห็นเขาเป็นคนอื่น ที่ผ่านมานอกจากคำว่าเพื่อนแล้วยังห่วงไยเขาไม่ต่างจากพี่น้อง ประโยคคำพูดที่ว่า 'ลูกชายของพ่อ' จึงหมายความตามนั้นจริงๆ ไม่ใช่การประชดประชัน กลับไม่คาดว่าคุณเฉลิมจะย้อนถามหน้าตาย“นอนกับข้าทำไมเล่า ไม่ดูบ้างว่าข้ายกห้องที่ใหญ่ที่สุดในบ้านให้ใคร ห้องไอ้แสนก็ไม่ได้กว้างขนาดนั้น ผู้ชายตัวเบ้อเร่อสองคนยัดกันเข้าไปยังไงไหว”เมลลินถามขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่พ่อจะให้เขานอนกับเมลเหรอ”“พวกเอ็งเมื่อก่อนก็ชอบนอนด้วยกันไม่ใช่รึ”พูดถึงตรงนี้

“ทำไมจะหาไม่ได้ห๊ะ!ก็แค่ผัวเองไม่ใช่หรือไง คนมาจีบฉันนับไม่หวาดไม่ไหว ไม่ถึงขั้นสิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้น พ่อกับไอ้แสนอย่าล้อเล่นแบบนี้อีก เมลไม่ชอบ เมลกับปราบเป็นเพื่อนกัน”เมลลินหน้าหงิกหน้างอ ขณะทำแผลให้คนเจ็บในใจเกิดลนลานกลัวความลับรั่วไหลจึงไม่ทันระวัง พอลงน้ำหนักมากเกินไป ชายหนุ่มพลันซี้ดปากเบาๆ ฝ่ามือหนาคว้าจับที่นิ้วของเธอ“จุ๊ๆ กินปูนร้อนท้องไปได้ ผมกับลุงเหลิมแซวพวกพี่มาตั้งนาน พึ่งจะจริงจังไม่ชอบเอาตอนนี้มันน่าสงสัยน้า…มีอะไรในกอไผ่หรือเปล่า คงไม่ใช่ว่าพวกพี่…”เมลลินดึงนิ้วออกจากการเกาะกุมฉับพลัน ม่านตาหดเกร็งจ้องป้อมปราบเขม็งราวกับคาดโทษ หมอนี่แทนที่จะช่วยกันพูดให้เคลียร์ กลับอมพะนำเงียบกริบไม่ยอมอธิบาย จะให้เธอรับมือคนเดียวตลอดเลยหรือไง…ฉันกับนายเป็นเพื่อนกันตลอดไปแน่นอน พูดออกมาสิไอ้คนไม่รู้เรื่องรู้ราว…“ไม่ใช่! แสนชัย กินข้าวเสร็จออกกำลังกันหน่อยไหม พี่สาวเอ็งไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานาน คิดถึงน้องรักจะแย่อยู่แล้ว”หญิงสาวกัดฟันกรอดพร้อมถลึงตาดุร้าย ไม่รู้คิดไปเองหรือไม่ แต่แสนชัยเหมือนจะเห็นเงาดำน่ากลัวพวยพุ่งออกมาจากเมลลิน มันน่ากลัวถึงขั้นที่ว่าทำเอาเขาคอฝืดกลืนน้ำลายไม่

ทั้งสองขึ้นเตียงคนละฝั่ง ปิดไฟจนห้องมืดสนิท ต่างฝ่ายต่างไม่รบกวนซึ่งกันและกันอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นก็ได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะขยับตัวบนเตียงนอนของใครบางคนป้อมปราบพลิกหันมาหาเมลลิน ไม่เห็นหน้าเธอแต่รับรู้ได้ว่าหญิงสาวอยู่ใกล้เขาแค่เอื้อม กลิ่นหอมอ่อนละมุนกรุ่นติดบนปอกหมอนหนุน ปะปนอยู่ในชั้นอากาศและกระจายติดตามเสื้อผ้าที่สวม มันทำให้เขาจิตใจร้อนรุ่ม รู้สึกกระหายจนมือไม้แทบไม่อาจควบคุม ส่วนล่างผงกตื่นขึ้นอย่างน่าอดสูอยู่เพียงลำพังสองคนข้างล่างยังคงส่งเสียงโหยหวนบีบต้อนทดสอบความอดทนของเขา แบบนี้ใครจะไปหลับลง“เมล หลับหรือยัง” ในน้ำเสียงของชายหนุ่มเจือแหบพร่า ดูงุ่นง่านทำตัวไม่ถูกจนน่าสงสาร หากลุกไปเข้าห้องน้ำทั้งที่พึ่งขึ้นเตียง แถมยังอยู่ในนั้นนานเป็นชั่วโมง เมลลินจะต้องมองเขาเป็นไอ้หื่นแน่“เปิดเพลงฟังกันไหม” หญิงสาวตอบกลับทั้งที่หันหลัง พอชายหนุ่มตกลง เธอก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดเพลย์ลิสต์เพลงช้าที่ตั้งไว้ ไม่นานห้องทั้งห้องก็เกิดเสียงดนตรีคลอเบาๆ กลบเสียงบัดสีข้างล่างจนบรรยากาศผ่อนคลายเมลลินพลิกตัวกลับมา คล้ายมีเรื่องอยากพูดแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ตั้งแต่วันแรกที่นอนด้วยกัน พวกเราก็คุยกันไ

การแข่งขันในรอบที่สองเป็นการออกแบบเครื่องยนต์ พวกเขามีรถเก่าให้ประกอบอะไหล่ใหม่อยู่คันหนึ่ง ซึ่งทุกทีมที่ผ่านรอบแรกจะต้องนำไปเสนอในรอบสุดท้าย เมลลินยังไม่มั่นใจว่าทีมตนเองจะผ่านหรือไม่ ด้วยเหตุนี้หากชิ้นส่วนไหนพอใช้ของมือสองแก้ขัดไปก่อนได้ เธอก็ไม่ค่อยอยากซื้อใหม่ลูกสูบจะต้องมีน้ำหนักเท่ากันเพื่อรักษาสมดุล ในเครื่องยนต์เครื่องหนึ่งไม่ได้ใช้ลูกสูบแค่ตัวเดียว อย่างน้อยก็ต้องห้าตัวเป็นอย่างต่ำ หากซื้อต้องซื้อเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด รวมๆ แล้วคงผลาญงบบานเบอะเอาเรื่อง ไว้ผ่านเข้ารอบได้ค่อยมาเค้นเลือดเนื้อซื้อก็ยังไม่สายข้อกังวลนี้ของเมลลินช่างแตกต่างจากทีมของพนัสสิ้นเชิง อย่างไรทีมเขาก็ผ่านเข้ารอบได้สบายแล้ว ทั้งรถประกอบของพวกเขาเมื่อปีก่อนยังได้รับคำชมไปไม่น้อย จนเตะตาบริษัทผลิตรถของมาเลเซีย จึงไม่แปลกที่ปีนี้ทางคณะจะจัดสรรงบประมาณสนับสนุนเพิ่ม เมลลินยังได้รู้จำนวนตัวเลขกลมๆ ที่แตกต่างกันเป็นสามเท่าของทั้งสองทีม สรุปคือ เหลือเฟือกับขัดสนแบ่งแยกชัดเจน“อยากได้อะไรก็เลือกเอา ปราบจ่ายให้เอง” เห็นเมลลินยังมองลูกสูบคล้ายเสียดายปนน้อยใจ ป้อมปราบไม่ทันคิดมากก็เอ่ยปากจะซื้อให้เธอ ทว่าหญิงสาวส่ายหน้าป

“เฮ้ยๆ ดูอันดับสะสมคะแนนรายสัปดาห์หรือยัง เอาเรื่องเหมือนกันนะพวกเราเนี่ย ไต่ขึ้นมาตั้ง…” ภรันชูนิ้วสิบนิ้วโบกไปมา ภูมิอกภูมิใจประหนึ่งว่าตนเองใกล้จะผ่านเข้ารอบสองร้อยทีมแล้ว“ไม่ดูบ้างว่าปีนี้ท่านอนุรักษ์เตรียมตัวมาดีแค่ไหน แค่รอบสองร้อยทีมมันจะไปยากอะไร ติดท็อปสิบทุกสัปดาห์ก็ผ่านแล้วปะ เฮอะๆ ถึงตอนนั้นไอ้คนที่มันชอบดูถูกเราจะได้หน้าหงาย..” อนุรักษ์เสียงดังไม่ยอมแพ้ภรัน เขายิ่งคุยโวใหญ่โต โหวกเหวกจนแทบจะป่าวประกาศให้คนทั่วโรงอาหารรับรู้ด้วยอีกสองชายหนุ่มซึ่งสุขุมกว่านั่งอยู่ด้านข้าง ถอนหายใจคล้ายเอือมระอาไปพลางยิ้มน้อยๆ ปาลกับเจตน์เป็นพวกไม่ชอบเอิกเหริกเป็นทุนเดิม แต่ก็ดีใจเช่นกันที่สัปดาห์แรกพวกเขาสามารถติดท็อปสิบได้ จึงกินข้าวกันต่อเงียบๆ ไม่ได้ห้ามปรามภรันกับอนุรักษ์คุยโม้แต่อย่างใดเมลลินซึ่งกำลังกดส่องสถิติของพวกหัวตารางอยู่อ้าปากกัดขนมที่ใครบางคนยื่นมาป้อน แก้มเนียนใสโป่งพองค่อยๆ เคี้ยวชิมรสหวานโดยไม่ทันได้คิดมาก กว่าจะรู้สึกตัวขนมถุงใหญ่ก็หมดไปกว่าครึ่งแล้วทว่าคนที่ป้อนเธอคล้ายกำลังเพลิดเพลินเหมือนได้ป้อนอาหารนกจึงไม่ยอมหยุดมือ เพื่อนๆ มองแล้วมองอีก เมลลินเองก็รู้สึกประหลาดน