All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 61 - Chapter 70

หญิงสาวประสบการณ์น้อยรับมือกับสถานการณ์อึดอัดด้วยความฉุนเฉียว ทั้งด่าทั้งตี คำว่าไอ้บ้าจากปากเธอนับแล้วคงตะคอกออกมายี่สิบกว่าครั้งได้ แต่ไม่รู้ทำไมป้อมปราบกลับยิ่งชอบ เวลาแม่สาวคนดีทำตัวไม่ถูกก็มักจะงุ่นง่านแผดเสียงกลบเกลื่อนเช่นนี้“ยิ้มทำไม ออกไปเลยนะถ้าไม่อยากโดนตีตาย”ยังมีหน้ามายิ้มอีก ยั่วโมโหเธอนักคงไม่รู้จักเจ้าแม่หมัดเขวี้ยงควายใช่ไหม ต่อยทีมีตายนะ“ตายก็ตาย ไม่เห็นจะกลัวเลย” ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะพลางกล่าวหยอกเย้า“นี่!ไอ้…” คำว่าไอ้บ้ายังด่าไม่สุดก็โดนกดจูบอีกครั้งป้อมปราบไม่กลัวจริงๆ ยังเริ่มลามปามไล้ริมฝีปากไปทั่วใบหน้าของเธอ หอมที่แก้ม จุ๊บปลายจมูกกับเปลือกตา จากนั้นซุกลงที่ซอกคอขาว ดูดดุนขบกัดอย่างเร่าร้อนและหื่นกระหาย“ไอ้บ้าปราบ ปล่อยนะ!ถ้าไม่หยุดอย่าหาว่าไม่เตือน โอ๊ย!ไอ้หมาบ้า อย่ากัดนะโว้ยย!”ในห้องที่มีเพียงชายหนุ่มหญิงสาวตามลำพัง เกิดเสียงก่นด่าเป็นระลอกและเสียงอู้อี้ในลำคอสลับสับเปลี่ยนกันไป โซฟาค่อนข้างเล็กจึงไม่ถนัดให้คนสองคนวิวาทกันนักป้อมปราบซึ่งแอบซ่อนกรงเล็บมาตลอดเผยเขี้ยวคม อุ้มตัวเมลลินขึ้นมา รู้สึกถึงความเจ็บแสบที่ไหล่ก็ไม่ได้ยี่หระ โดนกัดแค่นี้ หนังหนา

ผู้ชายพออารมณ์กระสันเข้าครอบงำก็ตาแดงก่ำไม่ต่างจากสุนัขตัวผู้ ยิ่งถลำลึกยิ่งควบคุมตัวเองไม่อยู่ เอวสุนัขตัวผู้เริ่มขยับโยกเสียดสีต่ำลงมาเรื่อยๆเมลลินปิดหน้าปิดปาก อับอายทั้งวูบวาบไปทั้งตัว แรกเริ่มเขาถูไถห่างจากเนินเนื้อสาวหมิ่นเหม่ แต่พอผ่านไปกลับกดแนบลงเสียดสีโดยตรง แม้มีผ้าชั้นในกั้น ทว่าการบดขยี้นั้นทรงพลังเกินไป ไม่สามารถลดความเสียวที่เกิดขึ้นได้ความปรารถนาค่อยๆ ก่อตัวสูง เอวสอบโจนจ้วงใส่ซอกขาหนีบแน่นประหนึ่งได้ทิ่มแทงดินแดนอันอ่อนนุ่ม กระแทกกระทั้นเข้าไป แทงเข้าไป ผิวเนื้อกระทบกันดังพลั่บๆ เป็นจังหวะหยาบโลน ราวกับคลื่นถาโถมชายฝั่งมหาสมุทรคือความรักที่ชายหนุ่มมีให้หญิงสาว มากมายทะลักทะล้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีวันเหือดแห้งนานจนเมลลินขาชาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอบ่นไม่ได้ ไม่กล้าแม้แต่จะมองว่าชายหนุ่มทำอะไรด้วยซ้ำ“เมล เมลลิน” ป้อมปราบพึมพำเรียกคนเสียงแหบ ทนไม่ไหวอีกต่อไป เร่งซอยเอวถี่กระชั้นจนใต้ขาอ่อนของเธอแดงไปหมด เขาหอบหายใจหนักหน่วงพลางมองหญิงสาวที่ตนรักอย่างหลงใหล“ไม่ไหว จะแตกแล้ว!” เขาแยกขาของเธออ้ากว้าง ชักรูดตนเองพร้อมคำรามเสียงต่ำขณะปลดปล่อยออกมาน้ำรักฉีดพ่นลงบนชั

ไม่ใช่เพียงอนุรักษ์ที่ใคร่รู้ อีกสามคนที่เหลือก็หูผึ่งขึ้นมา ข้อสอบไม่ทำแล้ว เรื่องชาวบ้านโดยเฉพาะปัญหาเบาะแว้งน่าสนุกกว่ามากเมลลินวางหนังสือลงบนโต๊ะดังปึง! ดึงดูดสายตาของเพื่อนทันที เธออุตส่าห์ไม่เล่นตามการยั่วยุของป้อมปราบ แต่ก็ทนไม่ไหวคล้ายกินปูนร้อนท้อง กลัวว่าคนบ้านี่จะทะลึ่งเล่าขึ้นมาจริงๆ“ปราบ ไปร้านค้าเป็นเพื่อนหน่อย มีใครเอาอะไรไหม กลับมาบทนี้ต้องเสร็จนะ” พวกเขาทำข้อสอบอยู่ที่ช็อปของภาควิชาวิศวกรรมยานยนต์ เดินออกประตูหลังคณะไปก็เป็นร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมง เมลลินจึงรีบใช้เป็นข้ออ้างขัดขวางป้อมปราบเขายิ้มนิดๆ ก่อนจะตามหลังเธอออกไปยังไม่วายแกล้งแหย่โดยทิ้งท้ายบอกกับทุกคนว่า“ไว้กลับมาเดี๋ยวเล่าให้ฟัง”ทั้งสองเดินห่างจากช็อปวิศวกรรมยานยนต์ไปตามทางลดเลี้ยวด้านหลัง จุดนี้มีไฟส่องสว่างเพียงดวงเดียว ซึ่งเป็นไฟที่มาจากเสาข้างถนนด้านนอกรั้วเวลาสี่ทุ่มกว่า ตามตึกมหาวิทยาลัยนอกจากนักศึกษาที่ขออนุญาตอยู่ใช้ห้องเรียนเป็นพิเศษ ก็มีเพียงพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราบ้างเป็นครั้งคราวเท่านั้น บรรยากาศโดยรอบจึงค่อนข้างสงัดวังเวง จะไปไหนมาไหนยิ่งไม่ควรไปคนเดียว ต่อให้ไม่กลัวคน แต่

หญิงสาวไม่รู้ว่าความใจอ่อนของเธอส่งผลกับชายหนุ่มแค่ไหน ทำให้เขาเลือดลมไหลเวียนพลุ่งพล่านแค่ไหน ป้อมปราบพลันรู้สึกว่าควบคุมตนเองไม่ได้มากกว่าเดิม ตื่นเต้น หวานชื่นระคนชาหนึบหัวใจไหวสั่นยิ่งกว่าตอนที่มีอะไรกับเมลลินครั้งแรกเสียอีกเพราะมันไม่ใช่การกระทำและสติรับรู้ของเขาฝ่ายเดียวอีกแล้ว สิ่งที่พยายามเริ่มเห็นผล หญิงสาวที่รักยินยอมตอบสนอง อนุญาตให้เขารุกล้ำเข้าไปอีกก้าว หมาน้อยที่เจ้านายคนสวยชื่นชอบที่สุดก็คือเขา จะไม่ให้มีความสุขได้ยังไงก่อนกลับไปสู้รบกับข้อสอบที่ช็อปยานยนต์ พวกเขาจูบกันอีกครั้งบนทางเดินไฟสลัว กอดกันแนบแน่นยิ่งขึ้น เมลลินยังคงงุ่นง่านไม่รู้จักจังหวะ พอถูกลิ้นหยาบระคายของป้อมปราบรุกหนักเข้า ก็เผลอกัดอีกฝ่ายไปโดยไม่ตั้งใจเธอไม่อาจทนถูกไล่ต้อนได้อีกแล้ว จึงฮึดสู้กลับบ้าง ไม่คาดลีลาจะอ่อนด้อยถึงขั้นย่ำแย่ ป้อมปราบคงโดนมือใหม่ทำให้เจ็บไม่ใช่เล่นทั้งสองจูบกันจนสมควรแก่เวลา ก็ปรับเปลี่ยนท่าทางไม่ให้มีพิรุธ และไม่ลืมที่จะออกไปซื้อของติดมือกลับช็อปยานยนต์ เมลลินหน้าแดงแก้มร้อนผ่าวเล็กน้อย เหมือนกับคนที่พึ่งออกกำลังกายมา ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เผยจุดที่น่าสงสัยให้ใครจับได้ ซึ่งแ

เมลลินที่ดื่มน้ำดับร้อนอยู่สำลักขึ้นมา ใช้หลังมือเช็ดปากลวกๆก่อนจะเอ่ย “แล้วแกต้องรู้จักคนคุยฉันทุกคนปะ ทำไปเลย มัวแต่ขี้โม้สองวันนี้จะเสร็จไหม ดูไอ้พวกน้องๆ ทาสีสนามไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"ปีสามมีกันยี่สิบคน ส่วนใหญ่ขออยู่กลุ่มกับพนัสเพื่อทาสีอาคารเรียน เหลือกลุ่มของเมลลินที่ยังไม่ตัดสินใจ และเนื่องจากมีแต่ชายฉกรรจ์ตัวสูงหน่วยก้านดี คุณครูจึงเข้ามาขอให้รับงานรื้อห้องน้ำเก่าด้านหลังเพื่อมุงหลังคาใหม่ก่อนไปพนัสขอให้เมลลินอยู่กับเขา เธอเป็นผู้หญิงทำงานตากแดดมากคงไม่ไหว มาช่วยทาสีในร่มน่าจะดีกว่า แม้แต่พวกเพื่อนๆ ซึ่งเวลาปกติมักจะกวนประสาทเธอก็ยังไล่ให้ไปเข้าร่ม ช่วงนี้เป็นปลายฤดูร้อน หน้ามืดขึ้นมาคงไม่ไหวแต่เมลลินไม่ไป เธอไม่ใช่หญิงสาวอ่อนนุ่มเปราะบางขนาดนั้น ทั้งยอมตากแดดตากลมมากกว่าจะเข้าไปอยู่ในร่มกับพนัส คับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยาก ฟองดาวยังตามเขามาด้วย จะให้เธอทำตัวยังไงขณะขะมักเขม้นช่วยยกแผ่นไม้ไปจัดเรียงไว้เป็นกอง หนุ่มรุ่นน้องห้าคนก็เดินตรงมาหาพวกเขา เมลลินเงยหน้าขึ้น ปรากฏว่าอีกฝ่ายคือป้อมปราบ เขามากับเพื่อนร่วมชั้นปี ในมือมีอุปกรณ์ช่างครบครัน“มาช่วย คนทาสีสนามเยอะแล้ว” ป้อมปราบเ