All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 71 - Chapter 80

เมลลินหน้าแดงก่ำจนคั้นเลือดได้ แทบไม่รับรู้ว่าป้อมปราบพูดอะไรกับตน หูอื้อตาลายไปหมด สองมือเอาแต่เกาะชั้นวางของแน่น ในลำคอสะกดเสียงครางไว้อย่างสุดความสามารถ“เสียวไหม หื้ม?ให้ปราบเข้าไปได้ไหม” ป้อมปราบลองถามดู เผื่ออารมณ์พาไปแล้วเมลลินจะคล้อยตามทว่าหญิงสาวยังคงประคองสติได้ จึงร้องห้ามเสียงกระเส่า “อย่า…อย่าพึ่ง”“ไม่ได้เหรอ อยากเข้าไปจังเลย” ชายหนุ่มยังคงออดอ้อน ล้วงฝ่ามือมาข้างหน้าแล้วบดคลึงจุดไวต่อการกระตุ้นของหญิงสาว แน่นอนว่าเธอดิ้นพล่านแทบยืนไม่อยู่ เขาจึงต้องใช้อีกมือประคองเอวคนไว้ ไม่ให้แม่ตัวแสบล้มลงไปก่อน“ปราบ อย่าจับ งื้อ~” สองมืออ่อนแรงกุมฝ่ามือหนา ดวงตากลมหวานหรี่ปรือ แทบไม่รู้แล้วว่าควรห้ามหรือเร่งเร้า ร่างกายนี้เหมือนไม่ใช่ของเธอ เพราะมันไม่ยอมเชื่อฟังกันสักนิด สุดท้ายถึงกับหลั่งน้ำหล่อลื่นอาบรดท่อนลำที่น่ากลัว ช่วยให้ป้อมปราบถูไถซอกขาเธออย่างเมามันกว่าเดิม“ซี้ด~ เสียวเป็นบ้า”ลมหายใจของป้อมปราบร้อนจัด ลวกผิวคอขาวนวลของเมลลินจนแสบไปหมด เธอสู้เขาไม่ได้เลย แค่รักษาสติให้มั่นคงยังทำไม่ไหว นี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่หลายต่อหลายครั้งจึงมักทิ้งป้อมปราบไว้กลางคันเขาตื่นตัวขึ้นม

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ เมลลินหยิบขนมติดมือมาเล็กน้อยตั้งใจจะไปนั่งเล่นย่อยอาหาร เธออาบน้ำแล้วจึงไม่อยากออกกำลังให้ตัวมีเหงื่อ ฉับพลันมือของใครบางคนมาดึงแขนให้ตามไป“ทำอะไร?ปราบ!จะไปไหน” เฮ้ๆ ไม่พูดไม่จาก็ลากไปเลย ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ“เห็นเขาบอกว่าข้างหลังมีป่าดอกฝ้าย ตอนนี้คนน้อย เดี๋ยวปราบพาไปถ่ายรูป เมลจะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึกไง”“ไม่ไป!” เมลลินขืนตัวไม่ยอมเชื่อเจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ “เมลอาบน้ำแล้ว เข้าไปมันจะคัน”เธอมีลางสังหรณ์ไม่ดีจึงดิ้นรนไม่เปิดโอกาสให้ได้อยู่สองต่อสองกับอีกฝ่าย ลำพังเรื่องก่อนหน้าก็อายจะแย่ นี่เขายังมีแผนอีก…ปล่อยฉันนะโว้ยย ทำเป็นพูดดีแต่สีหน้าหื่นอย่างกับจะหลอกไปกิน ใครยอมเสี่ยงเข้าป่าไปกับนายก็บ้าแล้ว!“ไปด้วยกันนะ หรือรอให้มืดกว่านี้ก่อนดี”“ไอ้บ้า!ฉันไม่ไป รัน เฮ้ๆ ฉันกำลังจะไปถ่ายรูปไปด้วยกันไหม”ภรันได้ยินเสียงเรียกจากไกลๆ จึงหันไปมอง พอเห็นเมลลินโบกไม้โบกมือเรียกก็ชักชวนกลุ่มเพื่อนให้เดินไปหาเธอเจตน์ “อืม จะว่าไปค่ายอาสาปีนี้ยังไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้เลย ถ่ายสักหน่อยก็ดี”ปาล “เอาดิ ปีหน้าก็ไม่ได้มาแล้ว ฝึกงานยุ่งจะตาย”“ลูกพี่เป็นอะไรหรือเปล่า” อนุรักษ์สังเกต

เด็กสาวรุ่นน้องอุทานผิดหวัง เดิมก็สงสัยตั้งแต่ยอดผู้ติดตามแล้ว เมลลินสวยหวานผิวพรรณเปล่งปลั่ง เดินเข้ามาในคณะทีก็สะกดทุกสายตาให้มองแค่เธอ ยิ่งเห็นตัวจริงใกล้ๆ ยิ่งตกหลุมรักชื่นชอบได้ไม่ยาก ทว่ารุ่นพี่สาวกลับมีผู้ติดตามเพียงเจ็ดสิบคน ขณะที่เพื่อนอย่างฟองดาวมีผู้ติดตามแตะหลักแสน มันจะเป็นไปได้ยังไงเพื่อนของเด็กสาวมารุมส่องด้วย พอเห็นไอจีของเมลลินก็ถึงกลับทำหน้าไม่เชื่อเช่นกัน โพสต์ล่าสุดคือรูปเมื่อปีที่แล้ว เป็นรูปรวมขณะไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน ถ้าไม่ใช่เพราะมีใบหน้าอันหล่อเหลาคุ้นเคยของอนุรักษ์ ภรัน เจตน์และปาลแปะอยู่ ใครๆ ก็ต้องนึกว่าเป็นบัญชีร้างแน่นอนเมลลินมองรูปห้าหกรูปที่อยู่บนหน้าจอ แม้แต่โปรไฟล์เธอยังถ่ายเอาแมวประจำคณะมาตั้ง คงทำให้คนส่องผิดหวังมาก แต่เธอเล่นโซเชี่ยลไม่เป็นนี่ ผู้ติดตามก็มีแค่เพื่อนกับนักมวยที่ค่าย แถมดอกไม้ใบหญ้าสวยจะตาย ทำไมต้องตกใจกันขนาดนั้น หรือคาดหวังว่าจะได้เห็นอะไรเด็ดกว่านี้เหรอภรันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลั้นขำ อยากหัวเราะแทบตายแต่กลัวโดนต่อยจึงปิดปากเอาไว้ รุ่นน้องกลุ่มนี้พูดได้ถูกต้อง ไอจีเมลลินเป็นไอจีปลอมแน่ๆ ฮาฮ่าๆเมลลินทำสายตา หัวเราะหาอะไร เหลื

ป้อมปราบได้ยินคำสั่งแล้ว พะเพยอยู่ด้านหลังเขา แต่ชายหนุ่มเลือกที่จะเดินไปข้างหน้า สาวเท้าอย่างมั่นคงและมั่นใจไปหยุดอยู่ใครคนหนึ่ง มองใบหน้าสะสวยที่จ้องเขม็งมา ความรู้สึกเอ่อท้นราวกับกาต้มน้ำที่เดือดจัดจนฝาปิดเอาไม่อยู่ประโยคหนึ่งพูดให้เธอฟังอย่างทีเล่นทีจริง ทว่าแววตากลับอ่อนโยนจนแทบหลอมละลาย“เราชอบเมลนะ”ทุกคน “!”“อร้ายยย!ฉันขิต ฉันเขินแทน นี่เป็นพี่เมลคงลอยได้แล้ว โอ๊ย!เขิน”“หวานเว่อร์ มดไต่แล้วเนี่ย รู้สึกเหมือนโดนสารภาพรักเองเลย อร้ายย!”“พี่เมลลินเขินจนพูดไม่ออกเลยอ่ะ คิกๆ ประกาศคบกันตอนนี้แน่”“เมลไม่ได้ชอบปราบ”“เอ๋? เอ๊ะ! เอ๋???”ท่ามกลางเสียงวี้ดว้าย คำตอบที่ไม่คาดคิดทำให้คนกว่าสองร้อยชีวิตตะลึง เพราะลุ้นมากไป เพราะดีใจแทนจนไม่เผื่อพื้นที่ให้คำปฏิเสธ พอหญิงสาวตอบกลับอย่างไม่หวั่นไหว พวกเขาจึงรู้สึกจุกโดยไร้สาเหตุขึ้นมา บรรยากาศพลันนิ่งไปอึดใจหนึ่ง จากนั้นพิธีกรก็รีบเข้ามาคลี่คลาย“ฮาฮ่าๆ พี่ปราบโดนแกล้งซะแล้ว เจ๊เมลของเราจะยอมให้พี่รอดไปได้ยังไง เอาแป้งมาเร็ว” พิธีกรเก่งเรื่องสร้างความคึกครื้น ประกอบกับตอนนั้นเมลลินหัวเราะพรืดหนึ่ง พวกเขาจึงคิดไปว่าเธอปฏิเสธเพราะอยากแกล้ง

ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามา แววตาใสแจ๋วเหมือนลูกหมาน้อยจับจ้องอยู่ที่ปลายจมูกมน “ยังไง”“ก็อย่างเช่นห้ามแตะเนื้อต้องตัวกันเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หรือแม้แต่ลับหลังอยู่กันสองคน ถ้าไม่ใช่ตกลงพร้อมใจว่าจะทำเรื่องนั้น ก็ห้ามเข้ามาใกล้มากเกินไป”“เยอะจัง จำไม่ได้อ่ะ” ชายหนุ่มซุกใบหน้าถูไถต้นแขนของเธอ กล่าวด้วยเสียงไม่ค่อยอยากจะตกลง “ก็ได้”“แต่ปราบก็มีข้อเรียกร้องของตัวเองเหมือนกัน”ข้อเรียกร้องของเขาตรงไปตรงมา มีเพียงข้อเดียวนั่นคือ ห้ามเมลลินไปเดตกับผู้ชายคนอื่น คิดจะมีแฟนต้องได้รับอนุญาตจากเขาก่อนพ่อแท้ๆ ยังไม่เข้มงวดตั้งกฎนี้กับเธอ แล้วเขากล้าดีจากไหนมาทำตัวเป็นผู้ปกครอง เมลลินคิดแล้วคิดอีก ไม่ตกลงป้อมปราบคงไม่ทำตามเธอเช่นกัน นึกถึงสมัยก่อนนั้น หากมีเด็กหนุ่มคนไหนน่าสนใจ เธอล้วนขอคำแนะนำจากเขา ให้เขาช่วยดูว่าคนๆ นี้ผ่านหรือเปล่า จะว่าไปก็แทบไม่ต่างกับข้อเรียกร้องเท่าไร สุดท้ายเมลลินจึงตกลง“จะเอาต่อได้หรือยัง อยากเข้าไปจะแย่อยู่แล้ว”“ฝันไปเถอะ!” หญิงสาวอาศัยจังหวะที่เขาเผลอรีบลุกหนีไป“ปราบตกลงแล้วว่าเราจะทำกันได้ต้องเกิดจากความยินยอมทั้งสองฝ่าย ตอนนี้เมลไม่อยากทำ แบร่~” เธอแลบลิ้นใส่เขาแ