All Chapters of จองรักเพื่อนไม่จริง (Love The Way We Are): Chapter 81 - Chapter 90

“เมลลินเดี๋ยวสองสามวันนี้ไอ้แสนจะไปชกที่กรุงเทพ เอ็งว่างหรือเปล่า พ่อคุยกับไอ้ปราบแล้วว่าขอให้ไอ้แสนไปซ้อมยิมที่นั่นก่อน ถ้าไม่ได้ทำอะไรเอ็งไปดูให้หน่อย ข้าต้องพาคนอื่นๆ ไปชกคัดตัวที่ภูเก็ต”“หื้ม?คัดตัวอะไรเหรอพ่อ ทำไมเมลไม่เห็นรู้เรื่องเลย” เมลลินบีบหว่างคิ้วอยากนึกให้ออก ช่วงเวลานี้ของทุกปีเวทีมวยในกรุงเทพจัดชกรายสัปดาห์เป็นประจำอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องเดินทางไกลไปคัดตัวที่ไหนเลย“พ่อหมายถึงมวยกรงเคโอไฟท์เหรอ เมลลืมไปเลย ว่าแต่ปีนี้ค่ายเรามีคนไปร่วมเยอะไหม”“อืม ข้าให้พวกอายุถึงไปกันหมดแหละ แล้วแต่ฝีมือของพวกมันว่าจะผ่านรอบคัดตัวหรือเปล่า ข้าหวังมากหน่อยคงเป็นไอ้แสน อยากให้มันเข้ารอบสักสิบคนสุดท้ายก็ยังดี เอ็งไปดูมันให้ข้าหน่อยนะ ที่อยู่ที่กินไอ้ปราบหาให้แล้ว ข้ากลัวว่ามันจะตื่นสนามใหญ่ ปีนี้เป็นปีแรกของไอ้แสนด้วย”“เอ๋? ...แล้วพ่อไม่บอกเมลเร็วกว่านี้ล่ะ เมลเป็นผู้ช่วยเจ้าของค่ายนะ ข้ามหน้าข้ามตากันอย่างนี้เลย แล้วปราบเขาต้องดูแลเด็กค่ายตัวเองด้วย มันรบกวนเขาไหมเนี่ย”พ่อนะพ่อ ป้อมปราบไม่ใช่ไอ้หนูข้างบ้านแล้ว ยังไหว้วานให้ทำเรื่องที่ควรเป็นหน้าที่เธออีก“ก็ไอ้ปราบมันโทรมาบอกข้า ว่าให้ไ

วันต่อมา เมลลินมีธุระไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา ป้อมปราบจึงไปค่ายมวยก่อน เขาเองก็ลงชกรายการเคโอไฟท์เป็นครั้งแรก ที่ผ่านมาฝึกซ้อมสม่ำเสมอจึงไม่นึกวิตกมากซึ่งแตกต่างจากแสนชัย เขาได้มาเปิดหูเปิดตาที่ค่ายเคโอครั้งแรก ก็ตื่นตะลึงกับยิมมวยที่ครบวงจรอุปกรณ์การฝึก ไม่มีหรอกพื้นที่โล่งแจ้งลมโกรก ที่นี่มองไปทางไหนก็มีแต่ปูด้วยพื้นยางรองสีน้ำเงิน เครื่องปรับอากาศเย็นจนหนาว และจำลองสังเวียนชกเสมือนจริงแสนชัยคิดในใจ “รวย” คำเดียว รวยกว่าค่ายเฉลิมยอดองอาจสิบเท่า มหาเศรษฐีที่ไหนเป็นสปอน์เซอร์กันเนี่ย…“ดีนะเฮียลงคนละรุ่นน้ำหนักกับผม ไม่งั้นผมไม่ชกแล้ว จะกลับบ้าน”ป้อมปราบเท้าสะเอวมองเขาก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ “ปอดแหกทำห่าอะไร เอ็งพึ่งชกมวยปีแรกหรือไง เดี๋ยวพี่สาวเอ็งมาข้าจะบอกว่าเอ็งอยากกลับบ้าน”“ไม่ใช่ๆ ผมบอกว่าถ้าได้ชกกับเฮียต่างหากถึงจะกลับบ้าน” แสนชัยกลัวเมลลินจะหยิกเขาจนเขียวจึงรีบอธิบาย“ต่อให้ชกกับข้าก็ยอมแพ้ก่อนไม่ได้ พ่อครูไม่เคยสอนให้เอ็งปอดแหก หรือต่อให้อีกฝ่ายตัวหนาร่างใหญ่กว่า เอ็งก็ขวัญหนีดีฝ่อก่อนไม่ได้ ลืมคำสอนไปแล้ว”“เฮอะๆ ผมไม่ลืมหรอกน่า พ่อครูชอบโม้จะตาย สมัยหนุ่มๆ ใครๆ ก็เรียกแกว่ามดล้มยัก

เมลลินไม่พิถีพิถันเรื่องการแต่งตัวนัก เนื่องจากไม่ใช่งานพบปะชิงดีชิงเด่นอะไร จึงสวมเพียงกางเกงยีนส์ขับเรียวขาเข้าคู่มากับเสื้อยืดสีดำพอดีตัว เธอใส่ช็อปคณะคลุมทับมาด้วย แต่ถอดออกก่อนจะเข้ามาในยิมมวย กระเป๋าก็สะพายใบเดิมไม่หวือหวา มีดีที่หน้ากับหุ่น รสนิยมแฟชั่นไม่เอาไหน มัดหมี่ประเมินเธอหัวจรดเท้าจึงทั้งนึกดูถูกและโมโห นี่ถ้าไม่ไว้ผมยาวหน้าขาวจิ้มลิ้ม นมเอวคอดกิ่วสะโพกผาย เมลลินคงไม่ต่างกับผู้ชายดิบเถื่อนแล้วมัดหมี่มองหน้าอกหน้าใจของคู่แข่ง ใส่เสื้อยืดคลุมไว้ก็จริง แต่ที่โค้งนูนเป็นเส้นเว้าดันขึ้นมาก็ใช่จะธรรมดา หรือว่ายัยคนนี้ใส่ฟองน้ำเสริมอึ๋มเหมือนกัน“ชิ!...นมใหญ่แล้วไง คนเราไม่ได้มองกันแค่นั้นหรอกนะ” เพราะเผลอจ้องมากไปประกอบกับโกรธจนควันออกหู มัดหมี่จึงพลั้งปากพูดสิ่งที่คิด ทำเอาหนุ่มๆ ที่กำลังฝึกซ้อมหูผึ่งทันทีเมลลินซึ่งโดนวิจารณ์ไม่รู้จะดีใจหรือโมโหจึงกอดอกเชิดคาง แม่สาวน้อยคนนี้จัดว่าปากกล้าไม่เบา คงเป็นคนสำคัญของยิมมวยเคโอหรือไม่ก็มีคนใหญ่คนโตคอยให้ท้ายจึงไม่เกรงใจกัน ดีเลยสิ ถ้าจะลับฝีปากล่ะก็ ขอบอกว่าเล่นด้วยผิดคนแล้ว แม้แต่พ่อกับเพื่อนยังไม่อยากได้ยินเธอส่อเสียดหรือบ่นกรอ

นี่แทบไม่ต่างจากเมื่อคราวไปค่ายอาสาที่เธอบอกว่าไม่ชอบเขา ทั้งสองสถานการณ์ให้ความรู้สึกเหมือนกันเป๊ะ รู้สึกเหมือนโดนมีดแทงกลางอก เจ็บเสียดจนช็อตค้างไปชั่วขณะยอมให้คนเดียวจริงๆ ผู้หญิงที่กำเขาไว้ในฝ่ามือได้มีแค่เมลลินคนเดียว เธอถนัดเรื่องทรมานแฟนเก่ามาแต่ไหนแต่ไร ถ้าไม่มีใจแล้วอย่าหวังว่ายัยตัวแสบจะทะนุถนอมโหดเหี้ยมชะมัด…ระหว่างพวกเราพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าความสัมพันธ์ทางกายที่ลึกซึ้งขึ้นทุกวัน จะทำให้เธอรู้สึกชอบตนบ้างไม่ได้รายการเคโอไฟท์รอบคัดตัวไม่มีการถ่ายทอดสด แต่จำนวนผู้ชมรอบกรงแปดเหลี่ยมกลับมีไม่น้อยไปกว่าเวทีมวยรายสัปดาห์อย่างลุ่มดำเนิน บ่งบอกถึงความนิยมและกระแสที่สะสมมานับสิบปี แม้เป็นรายการแข่งน้องใหม่ แต่คนให้ความสนใจไม่น้อย เอาแค่รายชื่อนักชกจากสี่ค่ายมวยชั้นนำของประเทศ ก็การันตีได้แล้วว่าผู้จัดจะได้กำไรคืนเมลลินนวดให้ป้อมปราบเสร็จ จูบกับเขาอีกเล็กน้อยก็ออกไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนข้างนอก พวกนั้นพอทราบว่าลูกพี่ขาใหญ่ลงแข่งชกมวย แม้บอกไปแล้วว่ารอบแรกไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น แต่ก็ยังอยากมาดู แต่ละคนส่งเสียงเกรียวกราวแข่งกับกองเชียร์สาวๆ ได้สีสูกินกันไม่ลง“น้องพ

ถ้าเป็นอาหารตามสั่งทั่วไป เธอไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกหากเขาจะออกเงินเลี้ยง แต่นี่มันร้านห้าดาวนะ กินฟรีอยู่เรื่อยเกรงใจเหมือนกัน จะหารค่าอาหารช่วยก็กลัวจะแพงหูฉี่ ไม่สู้ถอยดีกว่า เขาชนะแข่งรอบคัดตัวมาด้วย ฝ่ายที่เลี้ยงสมควรเป็นเธอถึงจะถูก“ไม่ชอบก็นั่งกินเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม”“ปราบอยากกินเหรอ”“อืม” เขารู้ว่าเธอปากแข็งจึงจูงมือเข้าไปในร้านแล้วสั่งเมนูอาหารกับพ่อครัวเมลลินชอบกินอาหารญี่ปุ่นโดยเฉพาะซูชิหน้าต่างๆ สมัยเรียนมัธยมเธอไปตลาดลานวัดทีไรไม่เคยพลาดที่จะซื้อมาสองสามกล่องเสมอ ชอบขนาดที่ว่ากินเช้าเที่ยงเย็นก็ไม่เบื่อ เขาจึงอยากให้ลองที่วัตถุดิบต้นตำรับบ้าง ต่อให้อีกฝ่ายอิดออดก็หาทางตะล่อมจนเธอยอมได้พ่อครัวสวมหมวกเรียบร้อยลงมือปั้นข้าวอยู่ด้านหลังบาร์ เมลลินมองเนื้อปลาทูน่าสีสดถูกลงมีดหั่นเป็นชิ้นพอดีคำอย่างน้ำลายสอ โดยไม่รู้ตัวก็ลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านั้นตนพูดอะไรเอาไว้ คนไม่ชอบที่ไหนจ้องตาแป๋วขนาดนี้พ่อครัวยกซาชิมิชุดเนื้อปลาหลากสีมาวาง พร้อมกันนั้นยังมีซูชิข้าวปั้นหน้าต่างๆ เสิร์ฟคู่ราเมงน้ำซุปข้นชามใหญ่ ว่าจะเกรงใจรักษาภาพลักษณ์สักหน่อย แต่อดไม่ไหว รู้สึกตัวอีกทีอาหารก็พร่องไปกว่า