Lahat ng Kabanata ng ถูกครอบครองโดยอัลฟ่าห้ามปรารถนา: พันธะป่าเถื่อน: Kabanata 1 - Kabanata 10

「พร้อมกันทั้งหมดหรือยัง？」เขากระซิบ เสียงของเขาดังก้องไปในความมืด ขณะที่ดวงตาสีอำพันของเขาพาดผ่านความมืดราวกับใบมีดชายห้าคนกระจายตัวอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้และต้นไม้โบราณ นักรบผู้ภักดีของฝูง Ironfang สวมชุดแท็กติคอลสีดำและหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าของพวกเขาจนเกือบหมด พวกเขาพยักหน้าเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร และจัดตัวเป็นรูปแบบพร้อมแล้วเซลยกมือขึ้น ส่งสัญญาณ ด้วยการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและประสานกันเป็นหนึ่งเดียว กลุ่มจึงเคลื่อนหน้าไปข้างหน้าภารกิจชัดเจน: ทำลายฐานลับของฝูงศัตรู Bloodclaw ข่าวกรองภายในเผยว่า ลูเชียน อัลฟ่าของ Bloodclaw กำลังค้าย้ายหมาป่าเดียวดาย ขายพวกเขาให้มนุษย์ที่ไม่มีจริยธรรม หรือใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือต่อรองในการต่อสู้แย่งชิงอำนาจ ซึ่งเป็นอาชญากรรมที่โหดร้าย แม้ตามมาตรฐานของอัลฟ่าที่โหดเหี้ยมที่สุดเซลเคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำ彷彷彷ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของป่า หายใจของเขาถูกควบคุม ระงับไว้ หมาป่าที่ซ่อนอยู่ในตัวเขา คอยเตรียมพร้อมและตื่นตัวอยู่เสมอ แต่ยังคงเงียบสงบ“เป้าหมายอยู่ทางเหนือสองร้อยเมตร” เจเรก เบต้าของเขา กระซิบผ่านเครื่องสื่อสาร เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มีลายเซ็นความร้อนจาก

“เขาจะไม่แตะต้องคุณอีก ไม่มีวันอีกแล้ว” เขาพูดเสียงหนักแน่นราวกับเหล็กกล้า “ฉันจะทำลายเขา ถ้าเขาพยายามตามล่าคุณ... ฉันจะฆ่าเขาด้วยมือของฉันเอง คุณเข้าใจไหม”ออโรร่าไม่ตอบ แต่บางอย่างในสีหน้าเธอเปลี่ยนไป ความตึงเครียดลดลงเล็กน้อย ราวกับว่าเธอรู้สึกว่าในช่วงเวลานี้ เธออาจมีควบคุมสถานการณ์ได้บ้าง แต่อาการเพ้อคลั่งยังคงกลืนกินเธอ“หนี... ฉันอยากจะหนีไป...” เธอพึมพำอีกครั้ง เสียงแหบห้าว ดวงตาของเธอตอนนี้กลอกไปมาอย่างบ้าคลั่งหลังเปลือกตา “ฉันไม่อยากอยู่ใน... คุก... ฉันทนไม่ได้...”คาเอลเห็นความทุกข์ทรมานของเธอแล้วรู้สึก helpless ราวกับไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้มากพอที่จะรักษาเธอให้หายดี แต่เขาจะไม่เดินจากไป เขาจะไม่ทิ้งเธอ หญิงสาวคนนี้ได้กลายเป็นความรับผิดชอบของเขา เป็นลูน่าของเขา และเขาจะไม่ทำให้เธอผิดหวังเขายืนขึ้นและถอยห่างออกไปชั่วครู่ รู้สึกถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นบนบ่าของเขา เขาเดินไปที่หน้าต่างและมองดูท้องฟ้า ซึ่งพระจันทร์เต็มดวงกำลังขึ้นด้วยความสงบเงียบที่ตรงกันข้ามกับความวุ่นวายในหัวใจของเขา ดวงจันทร์ ดวงเดิมเดิม เงียบงันและห่างไกล ดูเหมือนจะจ้องมองทุกสิ่ง ราวกับกำลังเตือนเขาถึงหน้าที่ข

“จะเพิ่มเวรยามลาดตระเวนเป็นสองเท่าทันที ฉันต้องการทหารยามตามชายแดนและทหารเฝ้าระวังบนจุดสูงสุด” คาเอลลุกขึ้นยืน เสียงของเขาดังก้องไปด้วยอำนาจ “เตรียมทีมนักติดตามรอย หากมีร่องรอยการบุกรุก ฉันต้องการรู้เป็นคนแรก”หัวหน้าตระกูลอีกคนหนึ่งจากหนึ่งในบ้านของฝูงก้าวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำลงในตอนนี้“แล้วออโรร่าล่ะ?”คาเอลมองเขาเหลือบตา ดวงตาของเขาทมึนลงเล็กน้อย“นางคือลูน่าของฉัน”เสียงพูดคุยกันเบาๆ ดังขึ้นในหมู่ที่ปรึกษา แต่ไม่มีใครกล้าท้าทาย หมาป่าผู้นั้นเพียงแค่พยักหน้า“เราจะเตรียมการให้”***กลับมาที่ห้อง ออโรร่ากำลังค่อยๆ ตื่นขึ้น การที่คาเอลไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอสัมผัสได้ก่อนที่เธอจะลืมตาขึ้นเต็มที่ด้วยซ้ำ สถานที่นั้นไม่คุ้นเคย แต่มันมีกลิ่นของเขา กลิ่นไม้ ดินชื้น และบางสิ่งที่ทำให้หน้าอกของเธอทั้งเจ็บปวดและอบอุ่นในเวลาเดียวกันเธอลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก รู้สึกว่าร่างกายของเธอยังอ่อนแอ ความทรงจำกลับมาอย่างช้าๆ ความอบอุ่นจากการสัมผัสของเขา ความปลอดภัย คำพูดที่เขาพึมพำ ลูน่าของฉันประตูเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นหมาป่าผมสีดำและดวงตาที่จดจ่อ จาเร็ด“อรุณสวัสดิ์ ลูน่า” เขาพูดด้วยรอยยิ้มท

จูบนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป พวกเขาถูกกลืนกินด้วยความหิวโหยที่เผาไหม้ระหว่างกันและกัน ริมฝีปากของคาเอลเลื่อนลงมาตามลำคอของออโรร่า ทิ้งร่องรอยร้อนผ่าวไว้เบื้องหลัง ขณะที่มือของเขาสำรวจทุกส่วนเว้าโค้ง ทุกอาการสั่นไหวภายใต้ปลายนิ้วของเขา เธอแอ่นกายเข้าใส่เขา นิ้วมือของเธอพันยุ่งอยู่ในผมสีเข้มของเขา ดึงเขาเข้ามาด้วยความเร่งเร้า ราวกับว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถดับความปรารถนาที่เผาผลาญเธอได้เสื้อผ้าของพวกเขากลายเป็นอุปสรรคที่ทนไม่ได้ คาเอลถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยมือที่กระหายใคร่ นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยขณะเผยให้เห็นผิวที่อ่อนนุ่มและอบอุ่นภายใต้สัมผัสของเขา ออโรร่าหายใจถี่กระชั้น ทรวงอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจหอบ หัวนมของเธอแข็งตัวขึ้นด้วยความปรารถนาตั้งแต่แรกแล้ว เขาไม่อาจต้านทานได้ ก้มหน้าลงไปเลีย เม้มเบาๆ และดูดดึง เรียกเสียงครวญครางที่ดิบเถื่อนและแหบพร่าออกมาจากเธอ ซึ่งดังก้องอยู่ในห้อง"คาเอล..." เธอคราง ขาของเธอเกี่ยวกระหวัดรอบสะโพกของเขา ดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้น ต้องการมากขึ้น และมากขึ้นเสมอเขาจับมือของเธอไว้แน่น ประสานนิ้วเข้าด้วยกันขณะที่เขากดเธอลงบนผ้าปูที่นอน ร่างกายที่เปล

ประตูหนักของห้องโถงกลยุทธ์ปิดลงด้านหลังคาเอลพร้อมเสียงดังปัง แววตาของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งบนพื้นผิวไฟ สายตาทุกคู่หันมามองเขา เหล่าทหาร ที่ปรึกษา นายพล แต่มันคือจาเร็ค เบต้าและเพื่อนสมัยเด็กของเขา ที่ทำลายความเงียบขึ้นก่อน"อัลฟ่า""จาเร็ค" น้ำเสียงของคาเอลหนักแน่น ควบคุมอารมณ์ "รายงานทั้งหมด เดี๋ยวนี้"จาเร็คเดินเข้าใกล้โต๊ะไม้สีเข้มที่อยู่กลางห้องโถง แผนที่ขนาดใหญ่ของภูมิภาคนี้ถูกกางออก ถูกทำเครื่องหมายด้วยหมุดเงินและข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีแดง เขายื่นแฟ้มหนังให้คาเอล แต่คาเอลยังไม่รับมันในตอนนี้"เมื่อเวลาสี่โมงเช้านี้ หนึ่งในหน่วยลาดตระเวนชายแดนถูกโจมตีที่เส้นทางตะวันออก ใกล้กับพรมแดนอาณาเขตของบลัดคลอว์ จากสมาชิกหกคนในทีม เสียชีวิตสามคน บาดเจ็บสาหัสสองคน และสูญหายหนึ่งคน" จาเร็คหยุดชั่วครู่ "พวกมันทิ้งข้อความไว้ ตอกติดกับต้นไม้ ด้วยเลือด""ข้อความแบบไหน?""'ลูกแกะเป็นของข้า' ลงชื่อด้วยสัญลักษณ์ของลูเซียน"ความเงียบอันหนักอึ้งปกคลุมทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น เสียงคำรามทุ้มลึกดังก้องอยู่ในอกของคาเอล เขาเดินไปที่แผนที่ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่เครื่องหมายสีแดงซึ่งเป็นจุดที่เกิดการโจมตี สัญ