บทที่ 4

เมื่อเธอขยับตัวอีกครั้ง ดวงตาของเธอก็ลืมขึ้นในที่สุด ยังคงมึนงงและสับสน คาเอลอยู่ตรงนั้น นอนข้างๆ เธอ จับมือเธอไว้แน่น

“คู่ครอง?” เสียงเธอแหบห้าว ต่ำ และดูเหมือนเธอจะสับสนไปชั่วขณะ ดวงตาของเธอขุ่นมัว พยายามปรับตัวให้เข้ากับแสงนวลๆ ในห้อง “ฉันอยู่ที่ไหน?”

คาเอลยิ้มด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก เขารู้ว่าช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่เขาก็รู้ว่าการเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้น

“หนูปลอดภัยแล้ว ลูน่าของฉัน อยู่ที่บ้าน ฉันจะดูแลหนูเอง” น้ำเสียงของเขาสงบ แต่มีความแน่วแน่ที่ไม่สั่นคลอนอยู่ในนั้น

ออโรร่าพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่ความอ่อนแอของเธอทำให้เธอทรุดลงไปบนหมอนอีกครั้ง คาเอลรีบช่วยเธอ จัดหมอนให้เธอรู้สึกสบายขึ้น เขายังคงอยู่ข้างๆ เธอ ตอนนี้ตั้งใจมากกว่าเดิม

“อย่าพยายามลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย หนูต้องพักผ่อน” เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น ปรารถนาจะสื่อถึงความปลอดภัยทั้งหมดที่เขารู้สึก “ฉันจะอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา ฉันจะไม่ทิ้งหนูไว้ตามลำพัง”

เธอมองเขา ดวงตาของเธออ่อนลง ราวกับว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มมีความหมาย การแสดงออกถึงความกลัวที่ครั้งหนึ่งเคยครอบงำใบหน้าของเธอตอนนี้เริ่มคลี่คลาย เปิดทางให้กับบางสิ่งที่อ่อนโยนกว่า: ความไว้วางใจ

“คุณเป็นของฉัน แต่ฉันไม่รู้ชื่อของคุณ...” เธอกระซิบ เสียงเบาจนเขาแทบจะไม่ได้ยิน “ฉัน... รู้สึกว่าฉันไว้ใจคุณได้”

เขาบีบมือเธอ สายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแข็งแกร่งกว่าคำพูดใดๆ

“ใช่ ฉันคือคาเอลของหนู หนูไว้ใจฉันได้เสมอ ลูน่าของฉัน ฉันสัญญา”

เธอพยักหน้า

“ฉันชื่อออโรร่า คาเอล ฉันไม่รู้...”

“ใช่แล้ว หนูน้อย สายสัมพันธ์ของเราบอกฉันเอง” คาเอลขัดขึ้น ลูบใบหน้าเล็กๆ ของคู่ครองของเขาอย่างนุ่มนวล

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบหลังจากนั้น คาเอล อัลฟ่าผู้ไม่เคยพ่ายแพ้แห่งไอรอนแฟง สัตว์ร้ายที่ฝูงหมาป่าทั้งหลายเกรงกลัว ได้พบสิ่งที่เขาไม่เคยรู้ตัวว่ากำลังตามหา: คนที่เขาต้องการปกป้องด้วยสุดกำลังของเขา ออโรร่าได้รับการสลักดวงตาเป็นของเขาแล้ว และเขาจะทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เพื่อรักษาเธอให้ปลอดภัย

เมื่อค่ำคืนทอดลง สายสัมพันธ์ของพวกเขาเติบโตขึ้น เงียบเชียบแต่แข็งแกร่ง ดั่งจันทร์เต็มดวงที่ส่องแสงบนท้องฟ้าภายนอก เขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะยากลำบาก แต่ด้วยเธออยู่เคียงข้าง เขาพร้อมที่จะเผชิญทุกสิ่ง

---

ออโรร่าหลับอย่างสงบมากขึ้นในตอนนี้ ใบหน้าของเธอผ่อนคลายลงบนหมอน ราวกับว่าในที่สุดเธอก็พบการพักผ่อนจากฝันร้าย คาเอลยังคงอยู่ข้างกายเธอ นอนครึ่งตัวบนที่นอน มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้ และอีกข้างวางบนศีรษะของตัวเอง จ้องมองเธอด้วยความเข้มข้นเงียบเชียบ เขายังไม่ได้นอน เขานอนไม่หลับ หมาป่าของเขายังคงตื่นตัวเต็มที่ ทุกเส้นใยของความเป็นอยู่ของเขาจดจ่ออยู่ที่เธอ ความรู้สึกที่มีเธออยู่ใกล้ชิดนั้นทั้งปลอบโยนและท่วมท้น

แต่ช่วงเวลาแห่งความสงบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูหนักแน่น

คาเอลคำรามเบาๆ โดยสัญชาตญาณ โดยไม่ขยับจากที่ของเขา ออโรร่าขยับตัวเล็กน้อย พึมพำบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ แต่เธอไม่ได้ตื่น อย่างระมัดระวัง เขาปล่อยมือเธอและยืนขึ้น เดินไปที่ประตูด้วยความสง่างามเงียบเชียบของผู้ล่า

“อะไร?” เขาถามด้วยเสียงต่ำ เพื่อไม่ให้เธอตื่น

อีกด้านหนึ่ง เสียงของจาเร็ดดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเร่งด่วน:

“พวกเราต้องการคุณ อัลฟ่า สภาฝูงประชุมกันเรียบร้อยแล้ว เรามีข้อมูลเกี่ยวกับการโจมตีกองลาดตระเวนของเรา”

คาเอลกัดฟัน กรามของเขาแน่นขึ้น เขารู้ว่าเขาไม่สามารถเลื่อนเรื่องนี้ได้ การโจมตีที่จาเร็ดพูดถึงเกิดขึ้นในขณะที่เขากำลังดูแลออโรร่า การปะทะกันอย่างกะทันหันกับหน่วยสอดแนมจากฝูงคู่แข่ง โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ผู้บาดเจ็บยังคงได้รับการรักษา กลิ่นเลือดยังคงอบอวลอยู่ในทางเดินของปีกการแพทย์

“เดี๋ยว ฉันกำลังไป” คาเอลตอบอย่างหนักแน่น

ปิดประตูอย่างระมัดระวัง เขากลับไปที่เตียง ออโรร่ายังหลับอยู่ แต่สายสัมพันธ์ ซึ่งยังไม่ได้ถูกบริโภค บอกเขาว่าเธอจะเริ่มตื่นในไม่ช้า เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ ใช้นิ้วลูบแก้มเธอเบาๆ พึมพำ:

“ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้ ลูน่าของฉัน จาเร็ดจะอยู่ใกล้ๆ หนูปลอดภัยที่นี่”

เธอไม่ตอบ แต่การหายใจของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ ราวกับว่าเธอรู้สึกถึงการจากไปของเขาก่อนจะลืมตาด้วยซ้ำ สิ่งนั้นทำให้หน้าอกของคาเอลแน่นขึ้นในแบบที่เขาไม่พร้อมจะรับมือ แต่เขาต้องไป ฝูงของเขาต้องการเขา

ด้วยการมองครั้งสุดท้าย เขาก็ออกจากห้องไป

ห้องโถงสภาอบอวลไปด้วยความร้อนรน พวกเบต้าและหัวหน้าของตระกูลหลักของฝูงไอรอนแฟงต่างเข้ามาประจำที่รอบโต๊ะวงกลม รอคอยการมาถึงของอัลฟ่าของพวกเขา

ทันทีที่คาเอลเข้าไป ทุกคนก็ยืนขึ้นเพื่อแสดงความเคารพ การปรากฏตัวของเขาเติมเต็มห้องด้วยความน่าเกรงขามที่เงียบเชียบ ทรงพลัง และไม่ยอมลดละ

“นั่งลง” เขาพูดด้วยเสียงต่ำแต่หนักแน่น และทุกคนก็เชื่อฟังทันที

หนึ่งในหัวหน้าตระกูลเป็นคนแรกที่พูด ฉายโฮโลแกรมขึ้นเหนือโต๊ะด้วยภาพของกองลาดตระเวนที่ถูกทำลาย มีเลือด รอยกรงเล็บ เศษซาก นักรบที่อายุน้อยที่สุดสองคนเสียชีวิต สามคนได้รับบาดเจ็บ

“พวกมันใช้กับดัก เดือยอาบยาพิษเงิน มีคนนำพวกมันไปยังกองลาดตระเวนของเราโดยตรง ราวกับว่ารู้แน่ชัดว่าพวกมันจะอยู่ที่ไหน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” เขามองเข้าไปในดวงตาของอัลฟ่า “นี่มีกลิ่นของลูเชียนอยู่เต็มเลย”

เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากอกของคาเอล ชื่อนั้นก็เพียงพอที่จะทำให้สัตว์ร้ายในตัวเขากระสับกระส่าย ลูเชียน อัลฟ่าแห่งฝูงแบล็กคลอว์ เป็นมากกว่าคู่แข่ง: เขาคือผู้รับผิดชอบต่อสภาพของออโรร่า เธอหนีมาจากเขา และตอนนี้ เขากล้าที่จะข้ามพรมแดนของเขา

“พวกมันกำลังทดสอบแนวป้องกันของเรา นี่ไม่ใช่แค่การโจมตี มันคือคำเตือน” ธอร์น นายพลรุ่นเก๋าของฝูงกล่าว “พวกมันกำลังสำรวจ ยั่วยุ”

คาเอลพยักหน้า ทั้งหมดนั้นสมเหตุสมผล ลูเชียนต้องการออโรร่ากลับคืน และเต็มใจที่จะก่อสงครามเพื่อมัน