บทที่ 6

คาเอลลืมตาขึ้นช้าๆ จับสายตาของเธอไว้

“แอบดูฉันเหรอ จันทร์ของฉัน” เขาถามด้วยเสียงแหบห้าว รอยยิ้มง่วงซึมอยู่บนริมฝีปาก

“แค่ชื่นชม” เธอตอบโดยไม่ถอยหนี แล้วยิ้ม “เธอดูไม่น่ากลัวตอนหลับนะ”

เขาหัวเราะ ดึงตัวเธอเข้าไปใกล้

“ส่วนเธอ อันตรายกว่าเวลาตื่นนะ”

เธอจูบเขา โดยไม่รีบร้อน โดยไม่กลัว จูบที่นุ่มนวล เต็มไปด้วยความรู้สึก และเขาก็ตอบรับด้วยความหลงใหลและความภักดี

***

ต่อมาในวันนั้น คาเอลและออโรร่านั่งอยู่บนระเบียงหินแกะสลาย รายล้อมไปด้วยกระถางลาเวนเดอร์และไม้เลื้อย วิวจากตรงนั้นช่างน่าทึ่ง: ทุ่งนาทอดยาวสุดลูกหูลูกตา และเหนือขึ้นไป ป่าไม้ก็แสดงอาณาเขตของฝูงหมาป่าด้วยความสง่างามอันเงียบสงบ

โต๊ะระหว่างพวกเขาทำจากไม้สีเข้มเรียบง่าย ปูด้วยผ้าขาวและจานอาหารที่คาเอลยืนยันจะเตรียมเอง โดยได้รับความช่วยเหลืออย่างไม่เต็มใจจากโอเมก้าคนหนึ่งของฝูง มีขนมปังสด ผลไม้ตัด ชีสแก่ น้ำผึ้ง และชาสมุนไพรมิ้นท์กับคาโมมายล์ที่กลิ่นหอมลอยละล่องในอากาศ

ออโรร่าจับมือคาเอลไว้บนโต๊ะ นิ้วของพวกเขาสอดประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาปลอบประโลมบางสิ่งภายในตัวเธอ บางสิ่งที่ยังคงพยายามซ่อนตัว แม้จะผ่านช่วงเวลาแห่งความอ่อนโยนมาหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ตาม

“ฉันรู้สึกเหมือนรู้จักเธอมานานกว่าเจ็ดวันแล้ว” เธอพูด เสียงต่ำแต่เต็มไปด้วยอารมณ์จริงใจ เกือบจะสับสน สายตาของเธอมองไปที่เขาค้นหาคำยืนยันในสิ่งที่หัวใจของเธอสัมผัสได้แล้ว

คาเอลเงยหน้าขึ้น วางแก้วชาของเขาลงข้าง ๆ ดวงตาสีทองของเขา จริงจังและสงบ จับจ้องมาที่เธอด้วยความตั้งใจที่ทำให้ออโรร่าลืมโลกทั้งใบ

“บางทีเธอก็รู้จักฉันมานานแล้ว” เขาตอบด้วยความนุ่มนวลที่ตัดกับบุคลิกที่มั่นคงและไร้อารมณ์ตามปกติของเขา “สายสัมพันธ์ระหว่างคู่แท้อยู่เหนือกาลเวลา ออโรร่า มันไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ... มันคือความทรงจำ มันคือวิญญาณ ในชาติอื่น ๆ บางที เธออาจเป็นของฉันอยู่แล้ว”

คำพูดของเขาสะท้อนอยู่ภายในตัวเธอ เธอกำนิ้วของเธอรอบมือเขาแน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงความมั่นคง ความแน่นอน ความอบอุ่น

“แล้วฉันจะเป็นของเธอตลอดไปไหม?” เธอถาม เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ราวกับกลัวจะทำลายมนต์แห่งช่วงเวลา น้ำเสียงของเธอมีความเปราะบาง คำขอร้องเงียบ ๆ ที่ต้องการการเป็นเจ้าของ

คาเอลไม่ตอบทันที แต่เขาปล่อยมือเธอเพียงเพื่อลุกขึ้นและเดินอ้อมโต๊ะ เขาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ โน้มตัวลงช้าๆ แขนของเขาสอดรอบไหล่เธออย่างเป็นธรรมชาติ ออโรร่าซบลงกับหน้าอกของเขา หลับตาลงชั่วครู่ขณะที่สัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นแรงและมั่นคงอยู่ข้างหลังเธอ

เขาก้มหน้าลง ปากของเขาใกล้กับหูเธอ และพูดอย่างหนักแน่น แต่ด้วยความอ่อนหวานที่ทำให้เธอตัวสั่น:

“ตลอดไป”

ออโรร่าลืมตาขึ้น โลกทั้งใบลดเหลือเพียงแค่วินาทีนั้น ความแน่นอนในน้ำเสียงของเขา คำมั่นสัญญาเงียบๆ ที่มาจากการสัมผัสของเขา สายตาของเขา การปรากฏตัวของเขา

“ฉัน... ไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะรู้สึกแบบนี้” เธอสารภาพ “ราวกับว่าฉันได้พบบ้านของฉันในตัวใครสักคน”

คาเอลกอดเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย นิ้วของเขาลูบแขนเธอ ราวกับว่าเขาต้องการปกป้องเธอแม้แต่จากลม

“ฉันคือบ้านของเธอแล้ว” เขาพูดเรียบๆ “และเธอคือบ้านของฉัน”

เธอหันหน้าไปมองเขา

“ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเก็บอะไรไว้ให้เราบ้าง คาเอล ฉันยังมีเงามืดมากมายภายในตัวฉัน... ความกลัวที่ฉันไม่สามารถเอ่ยชื่อได้”

“งั้นเราจะเผชิญหน้ากับพวกมันด้วยกัน” เขาตอบโดยไม่ลังเล “ทีละอย่าง ฉันไม่คาดหวังให้เธอลบทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืน ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ไม่มีวันอีกแล้ว”

ออโรร่าพยักหน้า หน้าอกของเธอแน่นไปด้วยอารมณ์ เธอหันตัวมาทั้งหมด โอบกอดเขาอย่างแน่นหนา ใบหน้าซุกซ่อนอยู่ที่คอของเขา

และคาเอล อัลฟ่าผู้ไม่มีใครเอาชนะได้ นักรบผู้ไม่สามารถปราบปรามได้ โอบกอดเธอราวกับว่าเธอถูกสร้างมาจากสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลก

ห้องถูกปกคลุมไปด้วยความมืดครึ้มที่น่าอบอุ่น สว่างไสวเพียงแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ออโรร่าตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเธอปรับตัวเข้ากับแสงสีเงินของดวงจันทร์ ยังอ่อนแอแต่มีสติ เธอหันศีรษะและพบกับดวงตาสีทองอันเข้มข้นของคาเอลที่จ้องมองเธออย่างตั้งใจ เขานั่งอยู่ที่ขอบเตียง ศอกทั้งสองข้างวางบนเข่า กล้ามเนื้อเกร็งราวกับว่าเขาแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า แต่เมื่อเห็นเธอตื่นและสงบลง ไหล่ของเขาก็คลายความตึงเครียด

“เธอดีขึ้นไหม?” เขาถาม เสียงแหบห้าวด้วยอารมณ์ที่ถูกควบคุม

เธอพยักหน้าช้าๆ พยายามลุกขึ้นนั่ง เขารีบช่วยเธอ แขนที่แข็งแรงของเขาโอบรอบเอวเธออย่างอ่อนโยน

“ใช่... ฉันดีขึ้นแล้ว” เธอพึมพำ “เธอ... เธออยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ?”

“ฉันอยู่ที่อื่นไม่ได้” เขาตอบด้วยความจริงใจ

ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความเงียบอึดอัด มันคือความเงียบที่สบายใจ เต็มไปด้วยความหมาย เต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่เพิ่มมากขึ้นระหว่างพวกเขา สายสัมพันธ์ที่พวกเขารู้สึกไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป

ออโรร่ายกมือขึ้นมาที่หน้าอกของเธอ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นใหม่ที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ที่นั่น ราวกับว่ามีบางอย่างภายในตัวเธอได้พบที่ของมันในที่สุด และในดวงตาสีทองของคาเอล เธอเห็นบางอย่างมากกว่านั้น คำมั่นสัญญา ความจงรักภักดีอันแรงกล้า

“ฉันสัมผัสได้ถึงเธอ... ตอนที่หมดสติก็ตาม การปรากฏตัวของเธอทำให้ฉันสงบ” เธอกระซิบ “ราวกับว่าฉันเป็นของเธอมาตลอด... ตั้งแต่ชั่วนิรันดร์”

คาเอลขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาไม่เคยละจากเธอ

“เพราะเธอเป็นของฉันจริงๆ ออโรร่า” เขาจับมือเธอ ยกขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก “ฉันไม่มีความสงสัยใดๆ เทพธิดาทำให้เรามาพบกัน เธอคือคู่ของฉัน คู่แท้ของฉัน จันทร์ของฉัน”

หัวใจของเธอเต้นรัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำเหล่านั้นในชีวิตของเธอ เธอใช้ชีวิตถูกล่ามโซ่มานานเกินไป ถูกทำให้เงียบ ถูกปฏิบัติเหมือนทรัพย์สิน ไม่ใช่หมาป่าอิสระ แต่ที่นี่ ต่อหน้าคาเอล เธอรู้สึกสมบูรณ์ ถูกมองเห็น

“เธอกำลังอ้างสิทธิ์ฉันใช่ไหม?” เธอถาม ด้วยรอยยิ้มขี้อายและสั่นเทา

“ใช่” เขาพูดอย่างมั่นคง “แต่ไม่ใช่ในฐานะสิ่งที่ครอบครองฉัน ฉันต้องการให้เธอเลือก ให้รู้ว่าสายสัมพันธ์นี้ศักดิ์สิทธิ์ และฉันจะไม่มีวันบังคับเธอให้ทำอะไร”

เธอมองเขาเป็นเวลานานหลายวินาที ความกลัวมากมายยังคงกระซิบอยู่ภายในตัวเธอ แต่ความรู้สึกที่แข็งแกร่งกว่ากลับกลบมันออกไป: ความปลอดภัย เธอรู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนของเขา และเป็นที่ปรารถนา ในฐานะผู้หญิง ในฐานะหมาป่า ในฐานะคู่แท้

“ฉันเลือกเธอ คาเอล” เธอพูด ดวงตาเป็นประกาย “ด้วยร่างกาย วิญญาณ... และหัวใจ”

สายตาของเขามืดลงด้วยอารมณ์และความปรารถนาที่ถูกควบคุม เขาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว

“งั้นจงอนุญาตให้ฉันผนึกสายสัมพันธ์ของเราต่อหน้าดวงจันทร์”

ออโรร่าพยักหน้า หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อเขาดึงเธอเข้ามาหาเขา ริมฝีปากของพวกเขาก็พบกันในจูบที่ลึกซึ้ง เต็มไปด้วยความเคารพและความปรารถนา จูบที่สื่อถึงคำมั่นสัญญา ความโล่งอก และการกลับมาพบกันครั้งบรรพบุรุษ

คาเอลกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา ด้วยความเบาราวกับคนที่กำลังถือบางสิ่งที่ล้ำค่า เขาให้เธอนอนลงกลางเตียง ราวกับว่าเธอคือราชินีบนบัลลังก์ของเธอ และไต่ขึ้นไปเหนือเธออย่างระมัดระวัง ดวงตาของเขาไม่เคยละจากเธอ

“เธอพร้อมหรือยัง?” เขากระซิบ หน้าผากแตะหน้าผากเธอ

“ใช่...” เธอตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเทาด้วยอารมณ์ “ฉันต้องการให้เราเป็นหนึ่งเดียวกัน”