ชายเสื้อชุดสีน้ำเงินเข้มถูกเลิกขึ้นตามด้วยเสียงคุกเข่าดังปึก บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งดุจหินผาเหล็กไหลของผู้ทำความเคารพ“ถวายพระพรองค์หญิงห้าพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยม่านชิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเย็นชา พลางเอ่ยเสียงเรียบที่เผยร่องรอยการเหน็บแนมอย่างชัดเจน “ไม่เจอกันนาน นึกว่าจอมขมังเวทย์ฉายาเทพผนึกมารจะสิ้นชีพเพราะตายอย่างไร้หลุมฝังโดยที่ข้าไม่รู้เห็นเสียอีก”“องค์หญิงทรงล้อกระหม่อมเล่นแล้ว”เซี่ยสุ่ยเอ่ยเสียงทุ้มห้าว เขาค้อมกายนอบน้อม “องค์หญิงทรงเรียกกระหม่อมมา มีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยม่านชิงเหยียดยิ้มเย็นเยียบ “เจ้าลุกขึ้นเถอะ“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”องค์หญิงห้ากรีดนิ้วชี้มาทางเก้าอี้เยื้องกับตั่งสาวงาม “มานั่งลงก่อน ค่อยๆ สนทนา”“พ่ะย่ะค่ะ”เซี่ยสุ่ยเจ้าของกลิ่นอายมืดดำนั่งลงตรงเก้าอี้นั้นอย่างไม่อิดเอื้อนผู้หนึ่งมีกลิ่นอายต่ำช้ากับอีกผู้หนึ่งคือสตรีงดงามกลิ่นอายสูงส่งเกินเอื้อมหา การสนทนาเกิดขึ้นอย่างคนคุ้นเคย สองนายบ่าวมิใช่คนแปลกหน้าแต่อย่างใด เนื่องจากเซี่ยสุ่ยติดตามมารดาขององค์หญิงห้ามาจากชนเผ่าทุ่งหญ้าอันห่างไกลเพื่อแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ครั้นมารดาตายจาก องค์หญิง
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-23
เข้าสู่ระบบ
