บททั้งหมดของ ปกป้องด้วยรัก พิทักษ์ด้วยใจ: บทที่ 71 - บทที่ 80

ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มริมธารจึงคล้ายได้สติกลับคืน เขาเหมือนจะสร่างเมา สองคิ้วยิ่งขมวดแน่น ขณะมองสตรีที่ล้มคะมำหน้าคว่ำด้วยท่วงท่าน่าขัน ในความเงียบงันนั้น คล้ายมีเงาร่างใครบางคนสะท้อนในครรลองสายตารำไรเล่ออันสูดปากด้วยความเจ็บ ร่างนี้ไม่มีพลังเซียน นางลอยตัวไม่ได้เหมือนเก่าหญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลที่สุดในชีวิต เม้มริมฝีปากกัดฟันยกชายกระโปรงขึ้นแล้วลากเท้าเข้าหาหวงหมิงอย่างไม่ละความพยายามการเข้ามาอาศัยร่างผู้อื่นเหตุใดถึงลำบากปานนี้ใบหน้าของนางยามนี้ไม่น่ามองอย่างยิ่ง เพราะเต็มไปด้วยดินโคลนจนดำมะเมื่อมน่าเกลียด หมดสิ้นความงามทว่าเพราะเป็นเช่นนี้ หวงหมิงจึงยอมพิจารณานางเล่ออันนั่งแปะลงตรงริมธารอย่างไม่รักษากิริยาหวงหมิงก้มหน้ามองนาง ดวงตาสงบลุ่มลึกเย็นเยียบราวก้นทะเลสาบน้ำแข็งค่อยๆ เผยร่องรอยสั่นไหวบางเบา เขาถามเสียงแหบพร่าที่ได้ยินเพียงสองเรา“เจ้า...คือนาง...”เล่ออันพยักหน้าหนักแน่น แววตาพราวน้ำจริงจัง หากแต่มันคือใบหน้าของเยี่ยม่านชิงที่แสนเย่อหยิ่งจองหอง ดวงตาหงส์เรียวยาวคู่นี้มิได้กลมโตสดใสเหมือนของเล่ออันหวงหมิงยากจะทำใจยอมรับได้จริงๆเล่ออันเองก็มองออก นางสูดลมหา

“แท้จริงก็เสียดายเล็กน้อยที่ร่องรอยแผลเป็นหายไป นั่นคือตราประทับอันภาคภูมิ แต่ไม่เป็นไร ร่างนี้ขาวอมชมพูไม่ได้ขาวซีดเหมือนร่างเก่า กระนั้นข้ากลับอยากให้ร่างนี้อวบอิ่มอีกนิด ก็เลยคิดว่าจะกินให้มากเข้าไว้เท่านั้นเอง”นิสัยช่างออดอ้อนล้วนมีติดวิญญาณมามากมาย หญิงสาวย่อมใช้มันอย่างไม่ตระหนี่กับหวงหมิงเท่านั้น นางกะพริบตาแวววาว สองแขนเล็กกอดแขนใหญ่ไว้เบาๆ แก้มนุ่มถูไถแขนเขา พร่ำบ่นกระเง้าระงอดยาวเหยียด“ท่านพาข้าไปกินนะ มิเช่นนั้นข้าต้องอึดอัดตายแน่ ก่อนนี้อยู่ในวัง อาศัยตำหนักคุนหนิงกับฮองเฮา พวกเขาต่างก็เอาแต่เคี่ยวกรำให้ข้าตรากตรำร่ำเรียนเขียนอ่าน เวลากินเวลานอนมีน้อยยิ่ง ตอนนี้ยังเป็นถึงองค์หญิงห้าอีก”เล่ออันเหมือนนึกบางสิ่งได้นางเผยสีหน้าคิดหนัก “เพื่อมิให้ผู้อื่นรู้ว่าเป็นวิญญาณสิงร่างข้าก็ไม่รู้ว่ายามอยู่ในวังต้องระมัดระวังกิริยาเข้มงวดขนาดไหน มีเพียงอยู่กับท่าน ข้าถึงจะทำตามใจตัวเองได้ น๊านะๆ พาไปเที่ยวหน่อย”รูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไม่เป็นผลอีกต่อไปเมื่อได้เจอกิริยาและวาจานางหวงหมิงสะกดรอยยิ้มตรงมุมปากเอาไว้อย่างอดทน“เล่ออัน... เป็นเจ้าจริงๆ”*************“ต่อไปข้า

นางเคยมั่นใจในนิสัยเช่นหวงหมิงว่ามั่นคงจริงใจ สหายที่อีกฝ่ายเลือกคบหาก็คงเป็นเฉกเดียวกัน แต่ตอนนี้นางไม่มั่นใจแล้วจริงๆคิดพลางเหลือบตามองบุรุษข้างกาย เขาคือสหายของหวงหมิง คุณชายเฉินอวี้ นายใหญ่แห่งสำนักคุ้มภัยชายหญิงทั้งสองยืนอยู่ในตรอกตานเฟิงหลังจากที่หวงหมิงหายตัวไป รู้อีกทีก็พบว่าเอาแต่ดื่มเหล้าเมามายที่เรือนริมธารแห่งหนึ่ง มิได้มาตามนัดหมายครั้งก่อน ซึ่งนัดไว้ที่หออวิ๋นเซียวชั้นสอง หวงซิงซิงจึงต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อมาพบชายในดวงใจเพียงลำพังและใช่ นางชอบเฉินอวี้มาก มากเสียจนอาจทนมิได้ หากต้องพบว่าวันหนึ่งเขาไปชอบคนอื่นหวงซิงซิงเหลือบตามองเฉินอวี้เงียบๆ แต่แววตาล้วนเผยความนัย นางบอกเขาทุกอย่างอธิบายความนัยทุกสิ่ง ผ่านดวงตาแวววาวคู่นั้นเฉินอวี้หรี่ตามองตามหวงหมิงกับองค์หญิงห้านิ่งๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบกับหวงซิงซิงอย่างเยือกเย็นว่า “บางที พี่ชายเจ้าอาจมีเหตุผลเป็นของตัวเอง พวกเราไม่ควรตัดสินแค่เห็นเพียงผิวเผิน”หวงซิงซิงกะพริบตา ไม่เชื่อสักนิด “เหตุผลอันใดกัน ก็แค่บุรุษใจโลเล มิรักใคร่คนเก่าเท่าที่ควรมิใช่หรือไร?”เห็นได้ชัดว่าพี่ชายรักใคร่เล่ออันออกปานนั้น แต่จู่ๆ ก็เปลี่

เล่ออันไม่อยากต่อล้อต่อเถียงแล้วจึงตัดบทว่า “ถึงอย่างไรหวงหมิงก็ขอสมรสพระราชทานแล้ว ฝ่าบาท! กษัตริย์ตรัสแล้วไม่อาจคืนคำ ต่อให้หาตัวสตรีผู้นั้นจนพบ ก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างไรหวงหมิงก็ต้องแต่งงานกับหม่อมฉัน”นี่ปะไร! นิสัยแท้จริงของเยี่ยม่านชิง เยี่ยกวงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าอย่างยิ่ง พระองค์ถอนพระทัยหนักอก ตรัสอย่างไม่ยินยอมว่า “อย่าทำสิ่งใดให้เกินไปนัก มิเช่นนั้นอย่าหาว่าพี่ชายผู้นี้ไม่เตือน”เล่ออันกะพริบตาปริบๆ มีคนว่าฮ่องเต้เปรียบได้กับโอรสสวรรค์ มีอำนาจบารมีเปี่ยมไพศาล กดข่มผู้คนได้ชะงัด เห็นท่าจะจริง นางเสียงอ่อน “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ”หลังจากนั้นเล่ออันในร่างเยี่ยม่านชิงจึงยอมนั่งนิ่งๆ ให้ฮ่องเต้พร่ำบ่นจนหูชาทางฝั่งหวงหมิงชายหนุ่มเองก็เจอคำถามคล้ายคลึงเล่ออันเช่นกัน เพียงแต่เขาเป็นคนเคร่งขรึมเย็นชา ปากหนักถนอมวาจา ยามพูดออกมาจึงน่าเชื่อถืออยู่มาก“องค์หญิงห้ามิได้ทำพ่ะย่ะค่ะ”ได้ยินคำหนักแน่นเช่นนั้น คนฟังจึงไร้คำโต้แย้งหากแต่เรื่องนี้ทำฮองเฮาให้รู้สึกหนักพระทัยเกินไป “ข้าไม่อยากเชื่อ เจ้าบอกว่าองค์หญิงห้ามิได้จับตัวเล่ออันไป ทั้งมิได้ข่มขู่อันใด ไม่ได้ฆ่า ไ

หวงหมิงตอบเสียงเรียบ “ใช่! แยกทันทีไม่มีต่อรอง”หวงอี้หานเห็นความยโสโอหังของบุตรชายคนโตก็ได้แต่กำหมัดจนมือสั่น เขาหันไปหาเลี่ยงหรง ถามเสียงลั่น “เจ้าไม่มีสิ่งใดจะพูดบ้างหรือ? เป็นมารดาประสาอะไร?”เลี่ยงหรงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังรักษากิริยาเอาไว้ได้ กระนั้นนางเพียงแสดงความคิดเห็นอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน“โธ่เอ๋ย ท่านพี่ คนเป็นแม่เลี้ยงจะพูดสิ่งใดได้มากนัก ทั้งหวงหมิงและหวงเหวิน ล้วนเป็นบุตรชายสุดที่รักของข้าทั้งสิ้นเจ้าค่ะ" แม้นางปรนนิบัติสามีอย่างหวงอี้หานดีปานใด แต่ก็มักจะคอยเอาอกเอาใจหวงหมิงด้วย ช่วยมิได้ที่ลูกเลี้ยงน่ากลัวยิ่ง อีกอย่างหวงเหวินคือบุตรชายแท้ๆ ของนาง เรื่องนี้มีแต่เรื่องดีไม่มีสิ่งใดเสียหาย นางกล่าวยิ้มๆ อีกว่า “ให้เหวินเอ๋อร์เป็นผู้นำคนต่อไปย่อมเหมาะสมเจ้าค่ะ”หวงอี้หานหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เหวินเอ๋อร์ ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำสกุลหวงคนต่อไป”เลี่ยงหรงชะงัก นางเม้มปาก พูดไม่ออกเถียงไม่ได้ ใครใช้ให้บุตรชายของนางไร้ความสามารถไม่เก่งกาจ จนมิอาจสร้างอำนาจได้ยิ่งใหญ่เทียบเท่าหวงหมิงกันเล่า?ทั้งห้องโถงเงียบสนิท ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่