All Chapters of ปกป้องด้วยรัก พิทักษ์ด้วยใจ: Chapter 81 - Chapter 90

ไม่นาน คนสองสกุลจึงเจรจาหมั้นหมาย สินสอดหลายหีบถูกยกมาวางเรียงรายจนเต็มโถง นายท่านผู้เฒ่าหวงกับนายท่านใหญ่สกุลหลี่พูดคุยกันด้วยดี“ข้ากรำศึกหนักอยู่ในสนามรบมานานปี อาจไม่มีเวลาให้บุตรสาวมากนัก หากนางแต่งงานเข้าสกุลหวง หวังว่าหลานชายท่านจะดูแลนางแทนข้าอย่างดี”หลี่เทียนเผิงกล่าวเสียงทุ้มห้าวอย่างดุดันน่ายำเกรง นี่คือคำเตือน บุตรสาวที่เขาเฝ้ารักดั่งแก้วตาดวงใจกำลังจะออกเรือนกับบุรุษที่ดีรักนางมากมาย แต่มิอาจไม่ห่วงไม่ย้ำ หวังเพียงว่าที่เขยขวัญจะหนักแน่นมั่นคงเหมือนเขา“ท่านแม่ทัพอย่าได้กังวล หลานชายข้าคนนี้ไม่มีทางไม่ดูแลคุณหนูหลี่อย่างดีที่สุด”นายท่านผู้เฒ่าหวงเอ่ยยิ้มๆ รับรู้ได้เป็นอย่างดีถึงสิ่งที่คนเป็นบิดากังวลบุรุษที่เป็นนักรบ มีแต่ธิดาแต่ก็ไม่ยอมรับอนุภรรยา ล้วนมีจิตใจที่คำนึงถึงเรื่องรักใคร่ปักอกปักใจเป็นที่ตั้ง“เหตุที่ข้าต้องเร่งมาล้วนเป็นเพราะทนเสียงรบเร้าของเจ้าหลานชายไม่ได้อีกต่อไป อี้หานชอบพอคุณหนูใหญ่อย่างจริงใจ เฝ้ารักเฝ้ามองมานาน แต่ไม่กล้าอาจเอื้อม แต่เมื่อกิ่งฟ้าโน้มลงมา ก็ถึงกับรอไม่ไหว ข้าผู้เฒ่ายืนยันได้”แม่ทัพพยักหน้าอย่างพึงพอใจยิ่งเ

วันนี้ คือวันที่หวงอี้หานแต่งอนุภรรยาเข้าจวนมาอย่างผ่าเผย ฝ่ายชายจับมือฝ่ายหญิงพาเข้าหอด้วยตัวเองหลี่ซีหนิงอุ้มหวงหมิงยืนมองหวงอี้หานจากหน้าต่างในห้องของเรือนฮูหยินเอกอย่างเย็นชา พลางเหลือบตามองพี่สาวที่นอนหลับพักผ่อนหลังดื่มยาอย่างสงสารจับใจนางจับแก้มของหลานชายในอ้อมแขนอย่างรักใคร่“หมิงหมิงเด็กดี แม้น้าหญิงไม่ใช่บุรุษแต่จะไม่ยอมเป็นสตรีที่ไร้แรงกำลังแน่นอน ต่อไป น้าหญิงจะต้องยิ่งใหญ่เพื่อดูแลและปกป้องเจ้ากับมารดาเอง เจ้าอย่าได้ห่วง น้าหญิงจะพยายามให้มากกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่า”หวงหมิงในวัยเด็กมองน้าสาวด้วยสองตากระจ่างใสอย่างไม่เข้าใจ กว่าจะเข้าใจก็เมื่อเริ่มเติบใหญ่จนจำความได้ มารดาของเขาเจ็บป่วยเนิ่นนาน บิดากลับค่อยๆ เหินห่าง มีเพียงน้าสาวที่คอยดูแลใส่ใจกระทั่ง น้าสาวเริ่มมีกิจธุระบางประการ จนไม่อาจมาอยู่ข้างกายเขากับมารดาได้บ่อยครั้งอย่างที่ใจต้องการเหมือนเก่า เขาจึงคอยเฝ้าข้างเตียงมารดาไม่ไปไหนทั้งนั้นแน่นอนว่าในเรือนมีสาวใช้ หากแต่หวงหมิงรู้มาว่า สาวใช้ที่มาจากบ้านเดิมของมารดาล้วนถูกขายออกไปจนสิ้น คงเหลือเพียงสาวใช้ที่ถูกส่งมาจากเรือนใหญ่ของท่านย่า

“หลี่ซีหนิงเจ้าทำอะไร” หวงอี้หานตะเบ็งเสียงถามหญิงสาวตวัดตาฉับหันกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่หลี่ซีหนิงฝึกวิชาต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก หวงอี้หานถึงขั้นหน้าหันล้มคะมำทับซูเจียวจิงทันที“กรี๊ด...” นางกรีดร้องอีกระลอก “ท่านพี่ ข้าเจ็บ”หวงอี้หานลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ภาพนี้อนาถเต็มทน“หญิงแซ่หลี่ สามหาวยิ่ง! กล้าล่วงเกินสกุลหวงรึ?” ฮูหยินผู้เฒ่าเผยท่าทีเกรี้ยวกราดดุร้ายตามอำนาจที่ตนมีทว่าสตรีอย่างหลี่ซีหนิงหรือจะสน “ข้ากล้าแน่” นางหันไปสั่งผู้ติดตามของตน “จับฮูหยินรองสกุลหวงผู้นี้มาตีมือให้หัก โทษฐานทำร้ายหลานชายข้า”“หา!” ซูเจียวจิงตกใจแทบสิ้นสติ “ไม่นะ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ นางใส่ร้าย ข้าทำร้ายหลานนางยามใด” ซูเจียวจิงรู้ดีถึงน้ำหนักในใจแม่สามีผู้ซึ่งเป็นใหญ่ที่สุดในบ้าน อีกอย่าง เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าเด็กนั่นเป็นฝ่ายผลักนางฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งไม่มีทางยอมให้สะใภ้คนใหม่ถูกรังแก สกุลซูยามนี้มีขุนนางใหญ่หนุนหลัง นางต้องปกป้องอำนาจที่เพียรหามาเอาไว้อย่างเต็มที่“ใครกล้าเข้ามา? ข้าจะส่งเข้าคุกให้หมด”ฮูหยินผู้เฒ่าหวงตวัดสายตาสั่งบ่าวชายของตนให้เดินเข้ามาสกัดบ่าวชายของหลี่ซีหนิง ปกป้องซูเจียวจิงเต็มท

หลังจากมารดาตาย หวงหมิงจึงต้องอยู่เพียงลำพังในเรือนเดิมอันที่จริงฮูหยินผู้เฒ่าต้องการชดเชยให้เขาด้วยการปลูกเรือนใหม่ให้ แต่เป็นเขาที่ไม่ยอมรับความเมตตาเรื่องนี้ เพียงแต่ผลประโยชน์ของตนในเรื่องอื่นๆ ที่ควรจะได้รับ เขากลับไม่ยอมปล่อยไปแม้หยิบมือฝ่ายหลี่ซีหนิง นางยังคงมีภารกิจที่ยุ่งมากเช่นเดิม การต้องฝึกฝนตนเอง ต้องบ่มเพาะ ต้องเรียนรู้ศาสตร์สตรีทุกแขนงและต้องเรียนรู้หลักการปกครองของสตรีชั้นสูง เป็นสิ่งที่เหนื่อยยากมากจริงๆกระนั้นนางยังคงหาเวลามาพบหลานชายให้บ่อยขึ้น“หมิงหมิง น้าหญิงจะสอนวิชาต่อสู้ให้เจ้าเอาไว้ปกป้องตัวเอง จงตั้งใจเรียนรู้ให้ดี”เด็กชายพยักหน้า แววตามุ่งมั่น “ขอรับท่านน้า”หวงหมิงไม่ใช่คนดื้อรั้นมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เขาเหลือเพียงหลี่ซีหนิงที่เป็นตัวแทนมารดา ทุกคำสั่งของน้า ถือเป็นคำศักดิ์สิทธิ์สำหรับเขาหลังจากสอนหลานชายไปไม่กี่กระบวนท่า หลี่ซีหนิงพลันพบว่าหวงหมิงฝีมือรุดหน้าเกินคาดเขาไม่ใช่ว่ามีพรสวรรค์ในวิชาสรรพยุทธ์ขั้นสูงเท่านั้น แต่กลับมีกลิ่นอายนักรบแผ่ซ่านออกมาอย่างเต็มเปี่ยมทั้งปราณสังหาร พลังเข่นฆ่า ล้วนแผ่กำจายออกมายามออกอาวุธอย่างท่วมท้น เพียงสามปีต่อมา ต

แม้สวรรค์ไร้เมตตา เทพเทวามิปราณีแม้ปราศรัยแต่บนโลกมนุษย์นั้นไซร้ทุกคนล้วนมีหัวใจ เกิดเป็นมนุษย์ต้องมีรัก นางพร้อมพรักทั้งกายใจ เพื่อเขา...บรรยากาศในตำหนักอี้ซินนับว่าดีขึ้นมากกว่าเดิม เหล่าบริวาร ข้ารับใช้ทั้งประจำที่ด้านในเรือนและผลัดเวรยามนอกเรือน รวมถึงนางกำนัลคนสนิทที่คอยรับใช้อย่างใกล้ชิดล้วนมองเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงบางประการได้อย่างชัดเจนแต่ก่อน องค์หญิงห้าชอบสีแดง ตอนนี้เปลี่ยนมาชอบสีชมพู ปกติตอนอารมณ์ดีมักมีท่าทีสุขุมอันเย็นเยียบ สร้างบรรยากาศหนาวยะเยือกทั่วบริเวณ แต่พออารมณ์ไม่ดีจะโมโหร้ายยิ่ง ท่าทีและวิธีการโหดเหี้ยมขององค์หญิงนั้น แม้ไม่เกรี้ยวกราดแต่ผลลัพธ์กลับเลือดเย็นมากบ่าวไพร่มักชะตาขาดเพราะอารมณ์เพียงชั่วแล่นชนิดพลิกฟ้าคว่ำพสุธาเสมอมาทว่ายามนี้ องค์หญิงห้าของพวกเขาอารมณ์ดีมาก ใจดียิ่ง ทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดีจริงๆทุกวัน องค์หญิงห้ามักจะชอบเดินเล่นดูดอกไม้ แย้มยิ้มรับแสงตะวัน ล้อเล่นกับสายลม หยอกเย้าหมู่ภมรเมื่อเห็นว่าตรงไหนมีดอกไม้ตายหรือต้นไม้เหี่ยว พระองค์ก็จะทรงบอกข้ารับใช้ด้วยคำพูดจาอันอ่อนหวานว่าให้ช่วยกันดูแล ต้นไม้ล้วนมีชีวิ