All Chapters of ฤทธิ์รัก: Chapter 41 - Chapter 50

ชั่วครู่มือใหญ่ก็ลูบมาบนศีรษะเล็กแผ่วเบาที่ศิริกานดาสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนยิ่งยวด จนหัวใจดวงเล็กๆ หวั่นไหวและตื้อตันแปลกๆ อยากจะหันไปมองหน้าคนที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาดอยู่ในขณะนี้เหลือเกิน แต่ความกล้าก็ยังมีไม่มากพอ เธอจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นพร้อมกับซึมซับความรู้สึกดีๆ เข้าสู่หัวใจดวงน้อยอยู่เงียบๆหากศิริกานดาจะกล้าสักนิด คงได้เห็นว่าดวงตาสีน้ำตาลคมกริบที่กำลังทอดมองเธอ มันเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนไม่ต่างจากการกระทำเลยแม้แต่น้อยกระทั่งลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ศิริกานดาก็มีหน้าที่ก้าวตามคนจับจูงต้อยๆ เช่นเดิม เธอรู้สึกได้ถึงความเงียบ และรับรู้ถึงความหรูหราโอ่อ่าของห้องโถงที่กำลังเดินอยู่ในขณะนี้ได้อย่างชัดเจนคนตัวใหญ่พาเธอมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะตัวหนึ่งที่มีผู้หญิงหน้าตาเรียวเล็กที่มองปุ๊บรู้ปั๊บว่าคงมีเชื้อสายจีนอยู่ในสายเลือดแน่นอน เธอมีรูปร่างขาวอวบ และอึ๋มไม่ใช่เล่น แต่แต่งกายเรียบร้อย เธอกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับแฟ้มงานบนโต๊ะ“คุณริสา งานด่วนที่จะให้ผมเซ็นรวบรวมเอาเข้าไปในห้องได้เลยนะ”สั่งงานเสร็จคีรินทร์ก็ผลักประตูห้องที่อยู่ด้านหลังเยื้องโต๊ะของคนที่นั่งอยู่ออก แล้วดึงร่างเล็กพา

เลขาฯ สาวหมวยยืนอ้าปากค้าง อึ้งรับประทานอยู่ครู่ใหญ่ เธอทำงานที่นี่มาก็หลายปีดีดัก ไม่เคยที่เจ้านายผู้แสนจะเอาจริงเอาจังและเคร่งขรึมดุดันอยู่เป็นวิสัยจะมาเอ่ยแซวเล่นหัวกับเลขาฯ อย่างเธอแม้แต่ครั้งเดียว แล้ววันนี้ทำไมหลุดคอนเซปต์เสียได้ แถมปากได้รูปยังแจกยิ้มเรี่ยราดอยู่ตลอดเวลา สงสัยวันนี้พายุจะพัดถล่มกรุงเทพฯ เสียละมั้ง เลขานุการสาวคิดอย่างฉงนสนเท่ห์เหลือจะกล่าว เมื่อหาเสียงเจอก็เอ่ยตอบเสียงเบาหวิวแทบฟังไม่ได้ยิน“เปล่าค่ะ”คีรินทร์ไม่ได้สนใจคำตอบของเลขาฯ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาคว้าแฟ้มบนโต๊ะเอามาเปิดอ่าน พร้อมกับเอ่ยสั่งออกไปเสียงขรึมๆ เมื่อเริ่มเข้าสู่โหมดทำงาน“สั่งอาหารเที่ยงสำหรับสองที่ขึ้นมาจัดโต๊ะให้ผมหน่อยนะคุณริสา”“ค่ะ”เมื่อรับปากเสร็จและเห็นว่าเจ้านายไม่สั่งอะไรออกมาอีกริสาจึงหมุนร่างจะก้าวออกไปจากห้อง แต่ก่อนจะออกจากประตูก็เหลือบไปมองสาวน้อยที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงโซฟาแวบหนึ่ง พลันหน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง เธอจึงรีบก้าวออกไปจากห้องแล้วปิดประตูลงอย่างว่องไวคีรินทร์ใช้เวลาอยู่กับงานบนโต๊ะราวครึ่งชั่วโมง ซึ่งระหว่างนั้นเลขาฯ สาวก็นำอาหารเข้ามาจัดวางตรงโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้

“ก็แค่...รู้จักกันเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่จุ๋มจิ๋ม เขาเป็นพี่ชายของเพื่อนกานน่ะค่ะ” สาวน้อยตอบน้ำเสียงอ่อยๆ ไม่เต็มเสียงนัก“เอาเถอะจ้ะ! พี่ก็ไม่อยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของหนูนักหรอก พี่เข้าใจดีอีหนู ถ้าเป็นพี่เจอเพอร์เฟ็กต์แมนหล่อล่ำกล้ามแน่นปึกแถมรวยหูดับซะขนาดนั้น พี่ก็กระโดดเข้าใส่แบบไม่คิดหน้าคิดหลังเหมือนกันน่ะแหละ”“พี่จุ๋มจิ๋มน่ะ” ศิริกานดาพ้อออกมาเบาๆ อย่างอายๆ เมื่อถูกกระเทยร่างใหญ่แซวพร้อมทำตาวาววิบวับล้อเลียน แต่เจ้าของบริษัทออร์แกไนซ์ทำเป็นไม่สนใจหน้าแดงๆ ของคนอาย แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจังแทน“แต่ค่าแรงนี่หนูต้องเอานะหนูกาน ถึงจะทำงานไม่เต็มชั่วโมงก็ตามเถอะ หนูก็เหมือนน้องเหมือนนุ่งช่วยพี่ทำงานมาก็ตั้งเยอะตั้งแยะ อะไรที่มันหยวนกันได้ก็ช่วยๆ กันไป พี่คิดให้หนูหนึ่งชั่วโมงนั่นแหละ อย่าคิดมากอีหนู ชั่วโมงหนึ่งก็ตั้งหลายพัน จะมาทิ้งขว้างเงินง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน”เมื่อเจอน้ำเสียงขึงขังบวกหน้าตาเอาจริงราวกับจะดุ ที่นานๆ จะหลุดมาสักครั้งของคนที่เธอนับถือเสมือนญาติผู้ใหญ่ ศิริกานดาก็ต้องคลี่ยิ้มแหยๆ ก่อนยกมือไหว้พร้อมเอ่ยเสียงอ่อยเบา“ขอบคุณนะคะพี่จุ๋มจิ๋ม”“ซองนี้

พอเข้ามาในห้องได้คีรินทร์ก็กดปุ่มเปิดแอร์กับไฟกลางห้องที่อยู่ตรงข้างประตู แล้วหมุนร่างบางให้หันมาประจันหน้า เขาคลายอ้อมแขนพลางปักหลักยืนพิงหลังกับประตูห้องเพื่อปิดทางหนีอย่างจงใจ ดวงตาคมกริบจ้องหน้านวลเนียนเขม็ง พร้อมเอ่ยออกมาน้ำเสียงเครียดขรึมหนักแน่น และฟังดูกรุ่นโกรธอย่างเอาจริง“ได้ข่าวว่าภาษาอังกฤษรองท็อปจากยัยควีนไม่ใช่เหรอ บทสนทนาง่ายๆ เมื่อกี้คุณคงเข้าใจมันใช่ไหมกานดา ผมบอกให้มั่นใจอีกนิดก็ได้ ว่าตอนนี้ผมกับมิเชลอยู่ในฐานะคนรู้จัก ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งเพื่อน เพราะเราไม่ได้ยุ่งกันทั้งในเตียงและนอกเตียงมานานหลายปีแล้ว ที่คุณเห็นมันก็แค่วิธีร่ำลาตามแบบฉบับของเธอเท่านั้น ปกติถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมชอบ ผมไม่นิยมการลาแนบชิดแบบนั้นนักหรอก ถ้าคุณไม่โมโหจนหน้ามืดก็คงจะเห็นว่าผมไม่ได้แตะเธอเลยแม้แต่ปลายก้อย และผมก็ยังยืนยันคำเดิม ว่าคุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมพามาที่ทำงาน เพราะมิเชลเขามาของเขาเอง ไง! ยังข้องใจอะไรอีกไหม”ศิริกานดาเมื่อมาเจอคนเอาจริงยิ่งกว่าแบบนี้ก็วางหน้าแทบไม่ถูก เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป แล้วสิ่งที่เขาพูดเธอเถียงไม่ออกสักคำ ต้องโทษอารมณ์ชั่ววูบสถานเดียวเลยจริงๆ ภาพสนิทช

คีรินทร์ดึงร่างบางก้าวออกไปจากห้องประชุมเล็ก และไม่ลืมก้มลงคว้ากระเป๋าของเธอซึ่งเขาเป็นคนโยนทิ้งไว้แถวหน้าประตูติดมือออกไปให้ด้วย ขณะที่เดินเคียงกันออกมาเขาก็ก้มลงกระซิบใส่หูเล็กเบาๆ“คราวหลังจะมาหาผม ถ้าไม่ใส่ชุดนักศึกษามาก็จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง เห็นแล้วผมทำอะไรไม่ค่อยถนัด”ศิริกานดาตวัดค้อนให้คนกระซิบกระซิบใส่หูตาคว่ำ นี่ขนาดว่าทำอะไรไม่ค่อยถนัดนะเนี่ย เธอยังโดนจูบจนปากแทบจะเปื่อยซะขนาดนี้ ถ้าพ่อคุณทำถนัดขึ้นมาเธอจะเป็นอย่างไร แทบไม่อยากคิดต่อเลยจริงๆ แล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องทำตามเขาด้วยมิทราบ ฝันไปเถอะ!ร่างที่นอนเหยียดยาวหลับสนิทอยู่บนโซฟากระเด้งลุกพรวดขึ้นมานั่งทันทีเมื่อมีอะไรหนักๆ ตกกระทบกับแผงอกปึกใหญ่ ดูเหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่าเป็นฝีมือใครจึงโวยวายออกมาดังลั่นอย่างหงุดหงิดในอารมณ์ที่ถูกปลุกด้วยวิธีค่อนข้างรุนแรงไปนิด“ไอ้คิงส์! แกจะปลุกให้มันนุ่มนวลกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงวะ จุกนะโว้ย! ไอ้เวรนี่...”คนตื่นนอนกะทันหันชะงักคำด่าทอค้าง และมือที่ถือของซึ่งกระแทกหน้าอกเมื่อกี้เตรียมทุ่มกลับไปใส่เพื่อนก็ชะงักค้างกลางอากาศเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มไม่ได้นั่งอยู่ที่โซฟาตรงข้ามคนเดีย