All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

สิบโมงกว่าๆ สองสาวก็จับจูงพากันก้าวเข้าไปในห้องอาหารเนื่องจากท้องน้อยๆ เริ่มร่ำร้องหาอาหาร หลังจากตกลงกันแล้วว่าวันนี้จะหยุดอยู่บ้านอู้งานหนึ่งวัน ที่รักอยู่ในชุดเอี้ยมยีนส์ขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีขาว ส่วนอวัสดาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้นเคลียขาอ่อนคู่กับเสื้อกล้ามสีครีมพิมพ์ลายการ์ตูนตัวโตๆ ดูน่ารักกันทั้งสองคน ทำให้วันนี้ทั้งคู่แลเป็นเด็กกะโปโลมากกว่าจะเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวอย่างเช่นทุกวันและทันทีที่จัดการกับอาหารเช้าเสร็จ อวัสดาก็ลากเพื่อนรักตรงไปยังห้องที่เคยรับปากว่าจะตกแต่งให้กับใครบางคน เพื่อให้มาเป็นลูกมือช่วยเพ้นท์ลายลงบนผนังห้อง ซึ่งอวัสดามักจะมาทำเมื่อมีเวลาว่างมันจึงไม่เสร็จสักทีกระทั่งผ่านไปสามชั่วโมงสองสาวเพื่อนรักที่สวมผ้ากันเปื้อนและถุงมือยางก็มายืนหมุนดูผลงานของตัวเองอยู่ตรงกลางห้องกว้าง ตอนนี้ผนังทั้งสี่ด้านถูกเพ้นท์ลวดลายเป็นรูปไม้เลื้อยเขียวขจี แต่งแต้มด้วยดอกไม้เล็กใหญ่หลากสีสัน ดูทั้งเย็นตาทั้งสดใสไปในคราวเดียวกัน และเป็นที่รักที่เป็นฝ่ายเปิดปากออกมาก่อน“ว้าว! ฉันนี่ก็มีฝีมือในการเพ้นท์เหมือนกันนะเนี่ยหนูดา”ขณะที่อวัสดาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปรยเชิงบ่นเล็กน้อย“เฮ้

ที่รักดิ้นพล่านและเบี่ยงคอหลบซ้ายหลบขวาอุตลุด ส่วนมือเล็กก็ไล่ตะครุบปลายนิ้วของผู้เป็นพี่ให้วุ่นวายพร้อมกับหัวเราะร่วนเสียงดัง ก่อนคีแกร์นจะเปลี่ยนมารวบร่างบางแบกขึ้นบ่าแล้วแกล้งหมุนอยู่สองสามที เล่นเอาคนถูกแกล้งโวยวายแตกตื่นเสียงดังลั่นบ้านเลยทีเดียว“อ๊าย! พี่คีแกร์นนน! ไม่เล่นนะ เดี๋ยวหล่น ปล่อยไอลิซลงเดี๋ยวนี้เลยนะ คอยดูนะไอลิซจะฟ้องมัมกับแด๊ดว่าพี่ชายชอบรังแกน้อง จะฟ้องว่าพี่รังแกเพื่อนของไอลิซด้วย”คีแกร์นก็ได้แต่หัวเราะขำ ก่อนเขาจะพาร่างบนบ่าก้าวออกจากห้องไป โดยไม่คิดจะสนใจคำขู่ของน้องสาวสุดที่รักแม้แต่น้อย*********ที่รักกับอวัสดาพาใบหน้าตูมสนิทไม่ต่างกันก้าวมานั่งที่เก้าอี้กลางสนามหญ้าหน้าบ้านอย่างกระแทกกระทั้น หลังจากทั้งคู่ถูกแกล้งมาหยกๆ ส่วนคนแกล้งก็ก้าวตามมาทรุดนั่งลงใกล้ๆ แล้วคว้าแก้วเบียร์ขึ้นมาจิบด้วยท่าทางไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลยสักนิดมื้อเย็นวันนี้ที่รักให้เด็กจัดอาหารตรงโต๊ะอัลลอยด์ชุดเล็กทรงกลมนั่งกันได้สามคนพอดีที่ตั้งอยู่บริเวณสนามหน้าบ้าน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ทว่าดูบรรยากาศตอนนี้ซะก่อน มันน่าชวนเพื่อนรักอดข้าวประท้วงซะจริงๆ แต่ถ้าขืนทำอย่างที่คิดมีหวังพ่อพี่ชาย

ด้านเจ้าของห้องทำงานพอเห็นว่าคนได้ชื่อว่าจอมแสบไม่ออกฤทธิ์ออกเดชเขาจึงหันไปทำงานที่คั่งค้างต่อ ก็เมื่อก่อนหน้านี้เสียงแปดหลอดอันดังลั่นห้องนั่งเล่น ซึ่งตั้งอยู่เยื้องกับห้องทำงานของเขานี่เอง มันรบกวนโสตประสาทจนทำงานแทบไม่ได้ คีแกร์นจึงเผ่นไปจัดการแยกแม่สองวายร้ายออกจากกันซะ ขืนปล่อยให้แม่ตัวแสบนี่อยู่กับน้องสาวตัวดีต่อไป มีหวังคืนนี้งานตรงหน้าคงไม่เสร็จแน่นอนสาวแสบนั่งกอดเข่าจุมปุ๊กอยู่บนโซฟามาหลายนาที ก่อนเธอจะทำเสียงกระแอมในลำคอ แต่คนตั้งใจทำงานก็ไม่เหลือบแลมาทางเธอแม้แต่หางตา อวัสดาลองกระแอมอีกครั้งดังขึ้นมาอีกนิด คราวนี้เสียงทุ้มถามขึ้นมาเสียงเรียบๆ ทั้งที่ตาคมๆ ยังจับจ้องอยู่ในแล็ปท็อปตรงหน้า“อะไรมันติดคอ”“ฉันขอไปโทรศัพท์หน่อยได้ไหม”อวัสดาบอกเสียงอ่อย นัยน์ตาคมกริบจึงปรายมาจ้องหน้าดุๆ แล้วย้อนถามกลับมาห้วนๆ“จะโทรไปไหน”“โทรหาปาป๊ากับหม่าม้า”มือใหญ่หยิบโทรศัพท์เครื่องบางบนโต๊ะเอามายื่นให้ มาพร้อมคำสั่งเสียงแข็งๆ อยู่เช่นเดิม“นั่งตรงนี้ คุยที่นี่”เธอดึงโทรศัพท์มากดเบอร์อย่างกระแทกกระทั้นเล็กน้อย และรอสายอยู่ชั่วครู่มารดาก็รับโทรศัพท์ อวัสดาจึงกรอกเสียงลงไป แต่เธอเลือกคุยด้ว

หากเธอยังไม่ยอมคืนเอกสารที่ทำเสร็จแล้วให้เจ้าของ ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เหลือบมองคนที่กำลังสนใจกับแฟ้มงานในมือนิดหนึ่ง เธอก็แค่อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง ก่อนจะทำทีหันมาก้มหน้าเหมือนอ่านเอกสารบนโต๊ะอีกครั้ง แล้วเอ่ยด้วยภาษาจีนขึ้นมาลอยๆ และเน้นทีละประโยคช้าๆ“คนบ้าอำนาจ โรคจิต ชอบกลั่นแกล้งข่มขู่คนอื่นสารพัด สนุกมากสินะ”พูดแล้วก็แอบเหล่ตามองคนนั่งใกล้ๆ ก็เห็นเขายังสนใจกับแฟ้มงานนิ่งสนิท เธอจึงลอบผุดอมยิ้มอยู่คนเดียว คิดว่าเขาคงไม่เข้าใจภาษาจีนจริงๆ นั่นแหละ ถ้ารู้ตาคมกริบนั้นคงปรายมามองเธอเขียวปัดแล้วละ อวัสดาจึงพูดขึ้นมาอีกประโยคช้าๆ ชัดๆ และฟังเบาๆ“ที่รัก...คุณดูดีมากเลย ฉัน...รักคุณจัง”ทว่าพอชำเลืองมองคนนั่งใกล้อีกครั้งเธอก็ต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จ้องมาอยู่ก่อนแล้วเข้าอย่างจัง ซึ่งไม่รู้ว่าเขาละสายตาจากแฟ้มงานมามองเธอตั้งแต่เมื่อไร“อะ...อะไรคะ”คนถูกจ้องแปลกๆ ถามออกมาอย่างไม่มั่นใจ หากคีแกร์นยังไม่ทันจะได้ตอบว่าอย่างไรโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะตรงหน้าก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เจ้าของเครื่องคว้าเอามามองหน้าจอ เมื่อเห็นชื่อคนโทรมาเขาก็กระตุกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยกับคนที่ยังน

“มีเจ้าชายองค์หนึ่งไปเจอเจ้าหญิงโฉมงามในงานเลี้ยงเต้นรำงานหนึ่ง เธอดูสวยโดดเด่นมากในงานคืนนั้น เจ้าชายจึงแอบมองอยู่พักใหญ่ กระทั่งอดใจไม่ไหวจึงเข้าไปขอเจ้าหญิงเต้นรำ และในคืนนั้นเจ้าชายก็ได้จุมพิตกับเจ้าหญิงผู้เลอโฉม เป็นจุมพิตที่หวานซึ้งติดตรึงใจจนเจ้าชายหลงใหลได้ปลื้มมาก จึงตัดสินใจมอบแหวนแทนใจให้เจ้าหญิงไป เจ้าชายกะจะสวมให้ที่นิ้วนางข้างซ้ายหมายจะจองเอาไว้ก่อน ทว่าแหวนมันใหญ่กว่านิ้วของเจ้าหญิงมาก เจ้าชายก็เลยสวมให้ที่นิ้วโป้งแทน”พอเขาเล่ามาถึงตรงนี้อวัสดาก็เงยขึ้นมามองหน้าคนเล่าขวับ เมื่อเรื่องราวที่ได้ยินชักไม่ใช่นิทานอีกต่อไป และเริ่มเข้าใจอะไรได้รางๆ คีแกร์นก็ก้มลงมามองหน้าคนในอ้อมแขนพลางคลี่ยิ้มละมุนส่งให้ ดวงตาสีน้ำทะเลทอประกายอบอุ่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตดำขลับนิ่ง ก่อนเขาจะกดปากร้อนๆ ลงกับกลีบปากนุ่มหนักๆ นั่นแหละอวัสดาถึงรีบซุกใบหน้าเข้าหาแผงอกกว้างอย่างอายๆ แล้วเสียงทุ้มถึงได้เอ่ยเล่าต่อ“วันหนึ่งเจ้าหญิงก็ได้หลงเข้ามาในวังของเจ้าชาย เจ้าชายถึงได้รู้ว่าเจ้าหญิงองค์นั้นคือเด็กผู้หญิงจอมแสบคู่กัดของเจ้าชายตอนเด็กๆ เจ้าชายจึงเริ่มหาทางใกล้ชิดด้วยการตอแยกลั่นแกล้ง แต่เจ้าห