All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

แสงแดดอ่อนๆ ยามหกโมงเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาดูน่าจะเป็นเช้าที่แสนสดใส แต่มันกลับเป็นเช้าที่เหมือนโลกจะถล่มทลายของอวัสดาเมื่อในหัวมันปวดตุ้บๆ และรู้สึกในลำคอแห้งผากราวผุยผง เธอนอนกุมศีรษะพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงหลายตลบ ก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นมานั่ง แล้วค่อยๆ ปรือตากวาดมองไปจนทั่วห้องกว้าง เธอจำได้ว่ามันเป็นห้องนอนของเพื่อนรัก หากอาการปวดหัวที่กำลังเล่นงานอยู่ในขณะนี้ทำให้เธอนึกไม่ออกว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“ที่รัก! ฉันปวดหัว ตื่นก่อนได้ไหม ตื่นสิยัยที่รัก”อวัสดาส่งเสียงแหบพร่าเรียกคนนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงพร้อมผลักอยู่หลายที แต่ก็ได้ยินแค่เสียงครางแผ่วๆ เหมือนรำคาญของแม่เพื่อนรักเท่านั้น เนื่องจากเมื่อคืนนี้กว่าที่รักจะได้หลับได้นอนก็รบกับคนเมาอยู่หลายชั่วโมง ทำให้ขณะนี้เธอไม่อยากตื่นเลยสักนิด เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวคงไม่ยอมตื่นแน่ๆ หญิงสาวจึงลุกไปหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้ไม่มีพนักตรงปลายเตียงมาสวมลวกๆ แล้วพาร่างสะลึมสะลือก้าวออกไปจากห้องคนเมาค้างเดินเข้าไปในครัว ก็เจอเด็กในบ้านกำลังจัดเตรียมของเช้ากันอยู่สองคน หากอวัสดายังไม่มีอารมณ์ทักทายใครทั้งนั้น เท้าเล็กมุ่งตรงไปเปิดตู้เย

“ผมก็ทำกับคุณนี่แหละคนแรก และแค่นี้มันยังไม่สาสมกับที่คุณเล่นงานผมเอาไว้ซะแสบสันเมื่อวานนี้หรอก”พูดพลางชายหนุ่มก็พาจมูกโด่งๆ กับปากได้รูปคลอเคลียผิวแก้มสีจัดของคนที่กำลังเบี่ยงหน้าหลบสุดฤทธิ์นั้นไปด้วย หากคนเสียท่าก็ยังหันกลับมาตวัดเสียงเถียงอย่างไม่ยอมจำนนง่ายๆ“ฉันก็ขอ...”ปากเย็นเฉียบจึงจัดการปิดปากอิ่มเย็นชืดให้เธอกลืนคำว่าขอโทษลงคอไปรวดเร็ว มือหนากระชับเข้ากับต้นคอระหงไม่ให้เธอเบือนหน้าหนี พลางบดจูบลงไปหนักหน่วง อวัสดาได้แต่อึกอักขัดขืนแค่คราแรกเท่านั้น เมื่อเรียวปากได้รูปบังคับอุ้งปากเล็กให้เปิดออก แล้วสอดปลายลิ้นอุ่นเข้าไปกวาดเอาความหวานอย่างเอาแต่ใจและเรียกร้องดูดดื่ม เสียงอึกอักก็เปลี่ยนเป็นครวญครางในลำคอแผ่วๆ ในเวลาต่อมา พร้อมกับร่างบางสั่นสะท้านขึ้นมาทั้งตัว นานทีเดียวกว่าคนตั้งหน้าตั้งตาจูบจะยอมปล่อยปากแสนหวาน หากก็เล่นเอาอวัสดาถึงกับอ่อนระทวยคาอกกว้างกันเลยทีเดียวคีแกร์นช้อนใต้สะโพกอุ้มร่างเล็กขึ้นไปนั่งห้อยขาบนขอบสระ จากนั้นเขาถึงยันตัวกระโดดตามขึ้นมาโดยไม่คิดจะไปขึ้นบันไดสระให้เสียเวลา ก่อนมือหนาจะฉุดแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้นยืน ขณะที่อวัสดาก็ยืนเฉยอย่างคนจับต้นชนปลายไม่

“อย่านะคีแกร์น ไม่! อื้อ...”เธอยังห้ามไม่จบ ใบหน้างามก็ถูกมือหนาดันให้หันมาหาแล้วปิดปากอิ่มที่กำลังอ้าประท้วงลงฉับไว ปากร้อนๆ บดเคล้ากลีบปากนุ่มหนักหน่วงเต็มอารมณ์ คีแกร์นส่งปลายลิ้นอุ่นซ่านซอกซอนเข้าไปในโพรงปากเล็กกวาดเอาความหวานที่คุ้นเคยและติดใจอยู่ไม่คลาย จูบเอาๆ ราวกับคนหิวจัด ด้านคนถูกจูบดูดดื่มเร่าร้อนเล่นงานเหมือนเขาจะกลืนกินเธอทั้งตัวก็ผวาสั่นไปตลอดร่าง พลางเปล่งเสียงครวญครางออกมาฟังแทบไม่ได้ศัพท์ และจูบอันแสนชำนาญก็ดึงสติสัมปชัญญะของอวัสดาดำดิ่งลงไปจนจับต้นชนปลายไม่ถูกเพียงไม่นานปลายลิ้นเล็กก็ค่อยๆ เรียนรู้โต้ตอบปลายลิ้นอุ่นชื้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ เป็นไปโดยไม่รู้ตัว ทำเอาคีแกร์นสติขาดผึ่งลงไปในทันที ขณะที่คนใต้ร่างกำลังปล่อยใจเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับรสจูบแสนหวานที่เขากำลังปรนเปรอให้ ชายหนุ่มก็ค่อยๆ ไต่ฝ่ามือหนาไปปลดสายคาดเสื้อคลุมแล้วดึงออกจากกันช้าๆ และผ้าขนหนูที่พันเอวหนาเอาไว้หมิ่นเหม่มันก็หลุดไปตั้งนานแล้วด้วย ทำให้ร่างแกร่งแน่นขนัดไปด้วยมัดกล้ามเบียดเข้ากับร่างเปล่าเปลือยนุ่มนิ่มอย่างถนัดถนี่เวลานี้คีแกร์นรั้งอารมณ์เอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไปตามผิวเนื้อเรียบร

สายตาคมกริบวาววับที่จ้องหน้าเธอมานิ่งสนิท มันบอกชัดว่าถ้าไม่ทำเธอไม่ได้หลุดออกไปจากห้องนี้แน่ๆ อวัสดาปั้นหน้าหงิกหากก็ยอมลงมือติดกระดุมข้อมือให้แต่โดยดี แต่ก็ไม่วายขมุบขมิบสรรเสริญให้ไปด้วยเล็กๆ น้อยๆ“มันจะสบายเกินไปหรือเปล่า เป็นง่อยหรือไงคุณน่ะ”เมื่อติดกระดุมตรงข้อมือให้จนเสร็จทั้งสองข้าง ปากดีๆ ก็ถูกดันเข้าไปจูบเน้นๆ อย่างลงทัณฑ์ พอผละห่างเขาก็เอ่ยสั่งมาอีก“นี่ด้วย”นี่ด้วยของเขาก็คือกระดุมหน้าทั้งแผงนั่น คราวนี้อวัสดาก้มหน้าก้มตาติดให้เงียบกริบไม่กล้าโต้แย้งใดๆ คีแกร์นจึงคลี่ยิ้มบางๆ อย่างรู้ทันว่าเธอกลัวอะไร ดวงตาคมกริบจ้องใบหน้าสีเรื่อดูสวยงามจับใจนั้นไม่วางตา ส่วนคนถูกจ้องก็ก้มหน้าหลบสายตาคมๆ มองแต่เม็ดกระดุมที่กำลังติดไม่ยอมเงย พอติดกระดุมเรียบร้อยเนกไทสีเข้มในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตก็ถูกยัดมาให้ในมือเล็ก“ผูกไม่เป็น”คนโดนบังคับเอ่ยติดจะห้วนเล็กน้อยเพราะรู้ว่ากำลังถูกแกล้ง“เดี๋ยวผมสอนให้”อวัสดาทำหน้าตูมสนิทอย่างขัดใจเมื่อเขาไม่ยอมแพ้เช่นกัน แล้วคนบอกว่าผูกเนกไทไม่เป็นก็เริ่มสอดเนกไทเข้ากับปกเสื้อเชิ้ต ทว่าขณะที่มือเล็กกำลังขยับไปตามวิธีการอย่างคล่องแคล่ว เสียงทุ้มก็เอ่ยถามออกม

คุณหนูแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซพาร่างในชุดคลุมสีขาวก้าวออกมาจากห้องน้ำในเวลาเก้าโมงครึ่ง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เพื่อนรักจอมแสบโผล่ใบหน้าเปื้อนยิ้มก้าวเข้ามาในห้องพอดี เหลือเชื่อว่าคนเมาอาละวาดมาทั้งคืนตื่นขึ้นมาจะมีหน้าตาเบิกบานได้ขนาดนี้ แถมยังตื่นเช้าได้อีก ที่รักเดินไปนั่งปลายเตียงพลางใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปด้วยแล้วเอ่ยถามออกมายิ้มๆ“หนูดา! ฉันกำลังสงสัยอยู่ว่าเธอลุกไปไหนแต่เช้า”คนเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องไม่ตอบว่าอย่างไร เธอเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงใกล้ๆ กับที่เพื่อนสาวกำลังนั่งอยู่ แล้วต่อว่าออกมาเบาๆ แทนที่จะตอบคำถาม“ฉันปวดหัวแทบระเบิด ปลุกคนบางคนแทบตายไม่ยอมตื่นขึ้นมาดูดำดูดีสักนิด เป็นเพื่อนประสาอะไรเนี่ย”“ย่ะ! แล้วเมื่อคืนใครที่เมาอาละวาดไม่เป็นผู้เป็นคน จนฉันแทบไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืน แบบนี้เขาเรียกเพื่อนแบบไหนกันล่ะแม่ตัวแสบ แล้วที่ไปเมาหัวราน้ำแบบนั้นเพราะอะไรไม่ทราบ ทั้งที่ตัวเองก็แทบไม่เคยแตะเหล้ามาก่อนด้วยซ้ำ ช่วยแจกแจงเหตุผลที่มันฟังขึ้นมาหน่อยสิ”ประโยคกระแนะกระแหนของเพื่อนรักทำให้อวัสดาต้องยกมือปิดหูเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วโอดครวญเสียงอู้อี้“โอ๊ย…พอแล้วยัยที่รัก แค่ฉันโดนพี่ช