All Chapters of เล่ห์รักร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

คนได้ฟังถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางจ้องหน้าคนพูดนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนเขาจะก้มลงเก็บเสื้อสูทบนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้แล้วเอ่ยบอกเสียงเข้มๆ“รอผมอยู่ที่บ้าน ห้ามก้าวขาออกจากบ้านเป็นอันขาด”จบคำสั่งแสนห้วนเขาก็ก้าวตึงๆ ออกจากห้องไปราวกับพายุ แถมยังกระแทกประตูห้องปิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอีกต่างหาก อวัสดาจึงคว้าหมอนปาใส่ประตูพร้อมกับตะโกนตามหลังไปอย่างโมโห หากก็บังคับเสียงให้เบาๆ เข้าไว้ เพราะกลัวคนเพิ่งเดินออกไปจะได้ยิน แล้วเดี๋ยวเธอจะซวยอีก“บ้าอำนาจ กวนประสาท ไร้เหตุผลที่สุดเลย”ด้านคีแกร์นก้าวออกจากห้องมาได้ก็ปาเสื้อสูทลงกับโซฟาที่ตั้งอยู่ตรงหน้าห้องของน้องสาวอย่างหงุดหงิด ชายหนุ่มทึ้งกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตแล้วถลกแขนขึ้นศอกลวกๆ ทั้งสองข้าง ตามด้วยรูดเนกไทออกจากลำคอโยนทิ้งไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาสามเม็ดในรวดเดียว ขณะที่ในหัวก็มีแต่ใบหน้าเชิดงอนที่สะบัดให้พร้อมน้ำตาหลั่งรินของคุณเธอเต็มไปหมด ที่เขาสลัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด ลองว่าได้เป็นแบบนี้ วันนี้คงประชุมไม่รู้เรื่องเป็นแน่แท้ ความรู้สึกตอนนี้คีแกร์นอยากเข้าไปหักคอสวยๆ นั้น พอๆ กับเข้าไปกอดปลอบนั่นแหละ“ให้มันได้

คีแกร์นพาคนในอ้อมแขนมาวางตรงโซฟาที่ตั้งอยู่กลางห้อง แล้วทรุดลงนั่งใกล้ๆ ด้วยหน้าตาเรียบเฉย ส่วนอวัสดาก็ทำทีไม่เห็นสายตาของลูกน้องที่ยังจ้องมาแทบไม่ละสายตา คงอยากรู้กันใจแทบขาดว่าคนนั่งอยู่ใกล้ๆ เธอเป็นใคร แต่เธอไม่แนะนำไม่บอกไม่กล่าวอะไรทั้งนั้น แล้วใครจะทำไม ปล่อยให้สงสัยเอาให้อกแตกตายกันไปข้างหนึ่งเลย และคนนั่งข้างๆ ก็เงียบกริบ ทำเหมือนไม่สนใจสิ่งรอบตัวได้ดั่งใจเธอเสียด้วย ชายหนุ่มคว้าแบบแปลนตกแต่งบ้านที่วางอยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาขึ้นมากางดูอยู่เงียบๆ เป็นกุณฑลที่ทนไม่ไหวพาร่างแสนจะมาดแมนเข้ามานั่งแซะเจ้านายสาว พลางกระซิบกระซาบถามทันที เพราะคิดว่าคุณฝรั่งหนุ่มรูปหล่อคงฟังไม่รู้เรื่องแน่นอน“คุณน้องหนูดาเป็นไงบ้างฮะ พวกพี่มาเห็นกองเลือดกับเศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้นนั่นนะ เล่นเอาตกอกตกใจกันใหญ่ นึกว่ามีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ซะอีก โทรเข้ามือถือคุณน้องเป็นสิบๆ รอบก็ไม่มีใครรับสาย พี่ก็เลยโทรไปถามคุณน้องไอลิซถึงได้ทราบเรื่อง เป็นไงบ้างฮะแผลที่เท้าน่ะ”“ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะพี่ต้อ ข้อเท้าแพลงแล้วก็กระจกบาดนิดหน่อย แผลแค่นี้จิ๊บๆ หนูดาลืมโทรศัพท์เอาไว้ในรถน่ะค่ะ เมื่อวานมันฉุกละหุกก็เลยไ

ไม่นานอาหารก็ถูกทยอยนำมาวางบนโต๊ะพร้อมกับข้าวสวยคนละจาน และทุกคนก็ต่างลงมือจัดการกันด้วยความเอร็ดอร่อย ทว่าอวัสดากลับได้แต่มองอาหารบนโต๊ะอย่างไม่รู้จะเริ่มจานไหนก่อนดี เพราะแต่ละจาน สีของอาหารชวนให้นึกขยาดในความเผ็ดอยู่ไม่น้อย กระทั่งคนนั่งข้างตักผัดผักรวมมิตรเข้าปากไปหนึ่งคำ แล้วถึงตักมาใส่จานให้คนนั่งจ้องอาหารตาปริบๆ พร้อมกับเอ่ยบอกด้วยภาษาอังกฤษเบาๆ“นี่กินได้ ไม่เผ็ดมาก”จากนั้นสมาชิกในโต๊ะก็ต้องลอบมองการกระทำของคุณฝรั่งหนุ่มอย่างอึ้งๆ และแอบทึ่งไปตามๆ กัน เมื่อเห็นชายหนุ่มตักอาหารชิมแทบทุกจาน ก่อนจะตักไปใส่จานให้เจ้านายสาวคนสวย บางครั้งก็เขี่ยพริกในกับข้าวที่ตักไปใส่จานออกให้ด้วย ผ่านไปพักใหญ่ และมีบางคนอิ่มจากมื้ออาหารกันบ้างแล้ว พอปากว่างก็เริ่มมีเสียงแซวเจ้านายสาวตามมาอย่างไม่ขาดสาย เนื่องจากทุกคนเข้าใจว่าคุณฝรั่งหนุ่มตัวโตที่มาด้วยฟังไม่รู้เรื่องแน่นอน เพราะคีแกร์นยังไม่หลุดภาษาไทยออกมาแม้แต่คำเดียว เริ่มจากกุณฑลเป็นคนแรก“ท่าทางแบบนี้คงไม่ใช่กิ๊กกักกันธรรมดาซะละมั้งคุณน้องหนูดาคนสวย หวานออกหน้าออกตาขนาดนี้ยอมรับมาซะดีๆ ไม่ต้องอายพวกเราหรอกน่า” “ใช่ๆ คุณพี่เขาออกจะหล่อล่ำหุ

อวัสดาหันกลับมามองหน้าเจ๊เจนนี่นิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนดวงตาคู่สวยจะเปล่งประกายวาววับเมื่อคิดแผนแกล้งคนที่อยู่ด้านล่างออก“เจ๊เจนนี่! ถ้าเจ๊กล้าลงไปจูบเขาต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น อาหารมื้อนี้หนูดาจ่ายเอง และบายเจนนีต้าผับสาขาสองนั่นหนูดาจะตกแต่งให้ฟรีเลย เจ๊สนใจไหมล่ะ”ประโยคของเพื่อนสาวต่างวัยทำเอากะเทยถึกเบิกตาโพลง และรีบโพล่งสวนออกมาแทบไม่ต้องคิด“ไม่เอาหรอกฮะ! ขืนทำแบบนั้นเขาจะได้จับเจ๊ทุ่มออกมาแทบไม่ทันปะไรล่ะ เห็นหน้าหล่อๆ แต่ตาคมกริบนั่นดูเอาจริงจะตายไป ถึงเจ๊จะเป็นคนลั้ลลากระตู้วู้แบบนี้ แต่เจ๊ก็รักตัวกลัวตายเหมือนกันนะฮะคุณน้อง”อวัสดาตวัดค้อนให้คนตัวถึกแต่ใจปลาซิวด้วยความหมั่นไส้ ก่อนเธอจะเอ่ยท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้“แล้วถ้าหนูดากล้าทำล่ะ เจ๊จะให้อะไร”กะเทยร่างใหญ่กรีดนิ้วปิดปากอย่างมีจริตจะก้าน แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะออกมาอย่างขำๆ“ผิวหน้าบางๆ อย่างคุณหนูอวัสดา กิตติพงษ์ไพศาลน่ะเหรอจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ แต่ก็เอาเถอะ! ถ้าสมมุติว่าคุณน้องกล้าทำขึ้นมาจริงๆ อยากได้อะไรเจ๊จะยอมถวายหัวให้ทุกอย่างเลย”“จริงนะ! งั้นคืนนี้พาหนูดาไปเลี้ยงที่ผับของเจ๊ โอเคไหม”“สบายมาก เลี้ยงคุณน้องมันจะเปลืองสักแ

“ยางแบน! ตอนนี้ยัยตัวแสบเพื่อนสุดที่รักของน้องอยู่ที่ไหนไอลิซ”คนเป็นน้องจ้องหน้าพี่ชายอย่างงงงันไม่จางหายเมื่อได้ยินคำตอบทั้งสั้นทั้งห้วน แถมยังย้อนถามถึงเพื่อนรักของเธอสวนกลับมาน้ำเสียงเข้มจัด ยิ่งทำให้น่าแปลกใจเข้าไปใหญ่“วันนี้เห็นบอกมีนัดกับลูกค้า ตอนไอลิซโทรไปกระดี๊กระด๊าใหญ่ที่จะได้ออกจากบ้านเป็นวันแรก ว่าแต่...ถามถึงยัยหนูดาทำไมล่ะคะ ทุกทีเห็นพี่ชายโทรเช็กเช้าเย็นไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้พลาดได้ไงคะเนี่ย”ที่รักแซวยิ้มๆ แต่ผู้เป็นพี่ไม่เล่นด้วย ดวงหน้าคมเข้มยังคงเคร่งขรึมไม่ยอมคลาย เธอจึงได้แต่คลี่ยิ้มแหยๆ“ก็เพราะพี่พลาดไงไอลิซ วันนี้มันเลยเป็นวันซวยของพี่ นัดก็ดันมานัดร้านเดียวกันอีก เลยโดนแม่ตัวแสบนั่นเล่นงานแทบตั้งตัวไม่ติด แกล้งพี่ต่อหน้าแอนเดรียยังไม่พอ รถพี่ยางแบนทั้งสี่ล้อนั่นก็ฝีมือเพื่อนรักของเราอีกเหมือนกัน แถมแม่ตัวดียังบินปร๋อหนีไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ อย่าให้พี่จับได้นะ พ่อจะเอาให้แสบไม่ออกเลยทีเดียว”วีรกรรมของแม่เพื่อนรักที่ได้ยินทำเอาที่รักเบิกตาโตอ้าปากค้างอย่างคนตกใจปนอึ้ง และคำคาดโทษของคนเป็นพี่ก็ทำให้อดเสียวสันหลังแทนเพื่อนไม่ได้ แต่ก่อนเธอจะได้เปิดปากพูดอะไร เส